ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਦਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣਾਪਾਹਰਤ੍ਤੁਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡ੍ਰੋਣ ਜੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਕਤਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਤਸਿਆ ਲੋਕ ਭੱਜ ਪਏ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾऽਜਯਚ੍ਚੇਦੀਨ੍ਕਰੂਸ਼ਾਨ੍ਕੇਕਯਾਨਪਿ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਮਤਸਿਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੇਦੀ, ਕਰੂਸ਼, ਕੇਕੈ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਹਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਗ੍ਨਿਂ ਯਥਾ ਵਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਰਥਂ ਵੀਰਂ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਸृਞ੍ਜਯਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ।
ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਧਨੁਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁਕਾਰਿਣਃ। ਜ੍ਯਾਘੋषੋ ਨਿਘ੍ਨਤੋऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ
ਜਦ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਗਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪਦਾਤੀਂਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨੋ ਗਜਸਾਦਿਨਃ। ਰੌਦ੍ਰਾ ਹਸ੍ਤਵਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਥ੍ਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਾਯਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਰਥੀ ਤੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਮਿਸ਼੍ਰਵਾਤੋ ਹਿਮਾਤ੍ਯਯੇ। ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍षਮਿਵਾਵਰ੍षਨ੍ਪਰੇषਾਂ ਭਯਮਾਦਧਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਮਚਰਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਨਿਵ। ਬਲੀ ਸ਼ੂਰੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਮਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਿਰਲੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਭੈਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਖੇਰ ਦੇਣ ਲਈ, ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵਾਭ੍ਰੇषੁ ਚਾਪਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਅਸੀਂ ਡ੍ਰੋਣ ਜੀ ਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਅਣਗਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜੇ ਚਾਸ੍ਯ ਵੇਦੀਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ। ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਕਾਰਂ ਚਰਤਃ ਸਂਯੁਗੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੀਕੇ ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍। ਯਥਾ ਦੈਤ੍ਯਗਣੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਡ੍ਰੋਣ ਜੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਦੋਵਾਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ਼ੂਰਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਲਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਰੌਦ੍ਰਾਂ ਭੀਰੁਵਿਭੀषਣਾਮ੍
ਉਹ ਯੋਧਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਪਕੜ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਵਚੋਰ੍ਮਿਧ੍ਵਜਾਵਰ੍ਤਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਕੂਲਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍।। ਗਜਵਾਜਿਮਹਾਗ੍ਰਾਹਾਮਸਿਮੀਨਾਂ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਕਵਚ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛ ਸਨ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਖਤਰਨਾਕ ਮੱਛੀ ਸਨ।
ਵੀਰਾਸ੍ਯਿਸ਼ਰ੍ਕਰਾਂ ਰੌਦ੍ਰਾਂ ਭੇਰੀਮੁਰਜਕਚ੍ਛਪਾਮ੍। ਚਰ੍ਮਵਰ੍ਮਪ੍ਲਵਾਂ ਘੋਰਾਂ ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਣੀਆਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਸਨ, ਭਿਆਨਕ, ਡੰਗ ਤੇ ਮੁਰਜਾ ਉਸ ਦੇ ਕਛੂਏ ਸਨ, ਕਵਚ ਤੇ ਬਕਤਰ ਉਸ ਦੇ ਬੇੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੀ ਘਾਸ ਤੇ ਕਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ਼ਰੌਘਿਣੀਂ ਧਨੁਃਸ੍ਰੋਤਾਂ ਬਾਹੁਪਨ੍ਨਗਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍। ਰਣਭੂਮਿਵਹਾਂ ਤੀਵ੍ਰਾਂ ਕੁਰੁਸृਞ੍ਜਯਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਧਾਰਾ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਕੁਰੂ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਮਨੁष੍ਯਸ਼ੀਰ੍षਪਾषਾਣਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੀਨਾਂ ਗਦੋਡੁਪਾਮ੍। ਉष੍ਣੀषਫੇਨਵਸਨਾਂ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਤ੍ਰਸਰੀਸृਪਾਮ੍
ਪੱਥਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਬਰਛੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਗਦੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ; ਪੱਗਾਂ ਲਈ ਝੱਗ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਜੋਂ ਪਸਾਰੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ।
ਵੀਰਾਪਹਾਰਿਣੀਮੁਗ੍ਰਾਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਮਿਤਕਰ੍ਦਮਾਮ੍। ਹਸ੍ਤਿਗ੍ਰਾਹਾਂ ਕੇਤੁਵृਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਿਮਜ੍ਜਨੀਮ੍
ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਜੋ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਗੰਦਲ; ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਝੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ।
ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਸ਼ਰੀਰਸਙ੍ਘਾਟਾਂ ਸਾਦਿਨਕ੍ਰਾਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਦੀਮਨ੍ਤਕਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਕਰੂੜ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਉਥੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਦਰਿਆ ਛੱਡੀ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਗਣਸਞ੍ਜੁष੍ਟਾਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ृਗਾਲਗਣਾਯੁਤਾਮ੍। ਨਿषੇਵਿਤਾਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੈਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਨਾਲ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਮਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ।
ਤਂ ਦਹਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਰਥੋਦਾਰਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਵਤ੍। ਸਰ੍ਵਤੋऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ, ਰਥ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਤਪਨ੍ਤਂ ਭੁਵਨਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮਿਲ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਰਣਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਂ ਤੁ ਸ਼ੂਰਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਤਾਵਕਾऽਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾਃ। ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਪਰ ਤੇਰੇ ਲੋਕ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਰ੍ਮਾ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਵਸੁਦਾਨਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਕਸ਼ਤ੍ਰਵਰਮਨ ਨੇ ਵੀਹ ਤੇ ਵਸੁਦਾਨ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਉਤ੍ਤਮੌਜਾਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ। ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤੇਨਾਜੌ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਥਾऽष੍ਟਭਿਃ
ਉਤਮੌਜ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵ ਨੇ ਸੱਤ ਨਾਲ; ਸਾਤਯਕੀ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੌ ਤੇ ਯੁਧਾਮਨਯੂ ਨੇ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੇਕਿਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਦਸ ਤੇ ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਅਭ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨੀਕਂ ਦृਢਸੇਨਮਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹਾਥੀ, ਫੌਜ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦ੍ਰਿੜਸੇਨ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਮਭੀਤਵਤ੍। ਅਵਿਧ੍ਯਨ੍ਨਵਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਸ ਹਤਃਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਰਥਾਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਵਿਚਰਨ੍ਦਿਸ਼ਃ। ਤ੍ਰਾਤਾ ਹ੍ਯਭਵਦਨ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਤ੍ਰਾਤਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਚਲਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਚੋਤ੍ਤਮੌਜਸਮ੍। ਵਸੁਦਾਨਂ ਚ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪ੍ਰੈषਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤੇ ਉਤਮੌਜ ਨੂੰ ਵੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਵਸੁਦਾਨ ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼ੀਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਰ੍ਮਾਣਂ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵਂ ਤੁ ਭਲ੍ਲੇਨ ਰਥਨੀਡਾਡਪਾਤਯਤ੍
ਕਸ਼ਤ੍ਰਵਰਮਨ ਨੂੰ ਅੱਸੀ ਤੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਛਬੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਕਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵ ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਂ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਾ ਚੈਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍। ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਰਥਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਯੁਧਾਮਨਯੂ ਨੂੰ ਚੌਂਸਠ ਤੇ ਸਾਤਯਕੀ ਨੂੰ ਤੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।