ਤੇषਾਂ ਸ਼ੈਲੋਪਮੈਃ ਕਾਯੈਰ੍ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਆਹਤਾ ਸਹਸਾ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗੇ, ਧਰਤੀ ਅਚਾਨਕ ਵੱਜੀ, ਕੰਬੀ ਤੇ ਗੂੰਜੀ।
ਸਾਦਿਤੈਃ ਸਗਜਾਰੋਹੈਃ ਸਪਤਾਕੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਮਾਤਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਭੂਮਿਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਧਰਤੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ—ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਈ ਹੋਈ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਚਿੱਟੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਗਜਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾ ਰਣੇ। ਰਥਿਭਿਃ ਪਾਤਿਤਾ ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ਤੋਮਰਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਦਿੱਤੇ, ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਭਾਲੇ ਵੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਏ ਸਨ।
ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਤੋऽਨ੍ਯੇ ਨਾਰਾਚਾਭਿਹਤਾ ਗਜਾਃ। ਪਰਾਨ੍ਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਪਰਿਪੇਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਹੋਰ ਹਾਥੀ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਕੌਂਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਯੋਧਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੌਘਸਮਾਵृਤਾ। ਬਭੂਵ ਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਨ੍ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾ
ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮੈਲੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚ ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣੈਃ। ਸਚਕ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਚਕ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਥੈਰੇਵ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੂੰਡਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ—ਕੁਝ ਚੱਕਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਚੱਕਿਆਂ—ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਰਥਿਭਿਰ੍ਹੀਨਾ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਨਃ। ਹਤਾਰੋਹਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਦਿਸ਼ੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਏ ਰਥ, ਸਵਾਰ ਬਿਨਾ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਹੂਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਜਘਾਨਾਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ। ਇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇੱਥੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ; ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਆਗੁਲ੍ਫੇਭ੍ਯੋऽਵਸੀਦਨ੍ਤੇ ਨਰਾ ਲੋਹਿਤਕਰ੍ਦਮੈਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੈਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਦਾਵੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਮਰਦ ਲਹੂ ਵਾਲੀ ਮੈਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੱਕ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੋਣਿਤੈਃ ਸਿਚ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਤਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਕੱਪੜੇ, ਕਵਚ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਲਾਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਯੌਘਾਸ਼੍ਚ ਰਥੌਘਾਸ਼੍ਚ ਨਰੌਘਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾਃ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਰਥਨੇਮਿਭਿਃ
ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ।
ਸਗਜੌਘਮਹਾਵੇਗਃ ਪਰਾਸੁਨਰਸ਼ੈਵਲਃ। ਰਥੌਘਤੁਮੁਲਾਵਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬਭੌ ਸੈਨ੍ਯਸਾਗਰਃ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰਾਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਝਾਗ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਜਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਵਾਹਨਮਹਾਨੌਭਿਰ੍ਯੋਧਾ ਜਯਧਨੈषਿਣਃ। ਅਵਗਾਹ੍ਯਾਥ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੋ ਨੈਵ ਮੋਹਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਜਿੱਤ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਭਿਵृष੍ਟੇषੁ ਯੋਧੇष੍ਵਞ੍ਚਿਤਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸੁ। ਨ ਤੇष੍ਵਚਿਤ੍ਤਤਾਂ ਲੇਭੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਹਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਕਰੇ ਤੇ ਮੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਖਮਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਘੋਰਰੂਪੇ ਭਯਙ੍ਕਰੇ। ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਕੇਕਯਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੇਦਿਕਾਰੂਸ਼ਕੋਸਲਾਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਪਾਂਚਾਲ, ਕੇਕੈ, ਮਤਸਿਆ, ਚੇਦੀ, ਕਰੂਸ਼ ਤੇ ਕੋਸਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੂਗਹਾ। ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ
ਫਿਰ, ਅਚਾਰਯ ਜੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਦਵਰਜਃ ਸ਼ਤਾਨੀਕੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਨੇ ਡ੍ਰੋਣ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਃ ਕਰ੍ਮਾਰਪਰਿਮਾਰ੍ਜਿਤੈਃ। षਡ੍ਭਿਃ ਸਸੂਤਂ ਸਹਯਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾऽਨਦਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਛੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਲੋਹਾਰ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ, ਡ੍ਰੋਣ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਕ੍ਰੂਰਾਯ ਕਰ੍ਮਣੇ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षੁਃ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਅਵਾਕਿਰਚ੍ਛਰਸ਼ਤੈਰ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਰਥੀ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਦਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣਾਪਾਹਰਤ੍ਤੁਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡ੍ਰੋਣ ਜੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਕਤਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਤਸਿਆ ਲੋਕ ਭੱਜ ਪਏ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾऽਜਯਚ੍ਚੇਦੀਨ੍ਕਰੂਸ਼ਾਨ੍ਕੇਕਯਾਨਪਿ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਮਤਸਿਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੇਦੀ, ਕਰੂਸ਼, ਕੇਕੈ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਹਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਗ੍ਨਿਂ ਯਥਾ ਵਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਰਥਂ ਵੀਰਂ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਸृਞ੍ਜਯਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ।
ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਧਨੁਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁਕਾਰਿਣਃ। ਜ੍ਯਾਘੋषੋ ਨਿਘ੍ਨਤੋऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ
ਜਦ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਗਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪਦਾਤੀਂਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨੋ ਗਜਸਾਦਿਨਃ। ਰੌਦ੍ਰਾ ਹਸ੍ਤਵਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਥ੍ਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਾਯਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਰਥੀ ਤੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਮਿਸ਼੍ਰਵਾਤੋ ਹਿਮਾਤ੍ਯਯੇ। ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍षਮਿਵਾਵਰ੍षਨ੍ਪਰੇषਾਂ ਭਯਮਾਦਧਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਮਚਰਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਨਿਵ। ਬਲੀ ਸ਼ੂਰੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਮਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਿਰਲੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਭੈਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਖੇਰ ਦੇਣ ਲਈ, ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵਾਭ੍ਰੇषੁ ਚਾਪਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਅਸੀਂ ਡ੍ਰੋਣ ਜੀ ਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਅਣਗਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜੇ ਚਾਸ੍ਯ ਵੇਦੀਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ। ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਕਾਰਂ ਚਰਤਃ ਸਂਯੁਗੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੀਕੇ ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍। ਯਥਾ ਦੈਤ੍ਯਗਣੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਡ੍ਰੋਣ ਜੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਦੋਵਾਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।