ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਪਤਾਕਾਸ੍ਤੇ ਵਿषਾਣਜਨਿਤਾਗ੍ਨਯਃ। ਬਭੂਵੁਃ ਖਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਉਹ ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅੱਗ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਹੋਵੇ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਭਿਰ੍ਨਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣੈਃ। ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਮਹੀ ਕੀਰ੍ਣਾ ਮੇਘੈਰ੍ਦ੍ਯੌਰਿਵ ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਉਲਟਣ, ਗੂੰਜਣ ਅਤੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਾਹਨ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਬਾਣਤੋਮਰऋष੍ਟਿਭਿਃ। ਵਾਰਣਾਨਾਂ ਰਵੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮੇਘਾਨਾਮਿਵ ਸਮ੍ਪੁਵੇ
ਜਦ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਉਠੀਆਂ।
ਤੋਮਰਾਭਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਦ੍ਵਿਪਾਃ। ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਰ੍ਵਨਾਗਾਨਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮੇਵਾਪਰੇऽਸृਜਨ੍
ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿषਾਣਾਭਿਹਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਜਾ ਗਜੈਃ। ਚਕ੍ਰੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਘੋਰਮੁਤ੍ਪਾਤਜਲਦਾ ਇਵ
ਕੁਝ ਹਾਥੀ, ਦੂਜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਖੀ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂਫਾਨੀ ਬੱਦਲ।
ਪ੍ਰਤੀਪਾਃ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣਾ ਵਰਵਾਰਣੈਃ। ਉਨ੍ਮਥ੍ਯ ਪੁਨਰਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਃ ਪਰਮਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਃ
ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਏ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਉਲਟ ਕੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਚੰਗੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ।
ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਡਿਤਾਃ ਸ਼ਰਤੋਮਰੈਃ। ਗਜੇਭ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਪ੍ਰਹਰਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਃ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਵਿਨਦਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਛਿਨ੍ਨਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਸਮ੍ਪੇਤੁਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਂਦੇ, ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਗਏ।
ਹਤਾਨ੍ਪਰਿਵਹਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾਨ੍ਪਤਿਤਾਯੁਧਾਨ੍। ਦਿਸ਼ੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਨਾਗਾਃ ਕੇਚਿਦੇਕਚਰਾ ਇਵ
ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਲੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਡਿਤਾਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰਰ੍ष੍ਟਿਪਰਸ਼੍ਵਥੈਃ। ਪੇਤੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਿਸ਼ਸਨੇ ਗਜਾਃ
ਜਦੋਂ ਹਾਥੀ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਜਾਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਕਤਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ੈਲੋਪਮੈਃ ਕਾਯੈਰ੍ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਆਹਤਾ ਸਹਸਾ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗੇ, ਧਰਤੀ ਅਚਾਨਕ ਵੱਜੀ, ਕੰਬੀ ਤੇ ਗੂੰਜੀ।
ਸਾਦਿਤੈਃ ਸਗਜਾਰੋਹੈਃ ਸਪਤਾਕੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਮਾਤਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਭੂਮਿਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਧਰਤੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ—ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਈ ਹੋਈ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਚਿੱਟੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਗਜਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾ ਰਣੇ। ਰਥਿਭਿਃ ਪਾਤਿਤਾ ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ਤੋਮਰਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਦਿੱਤੇ, ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਭਾਲੇ ਵੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਏ ਸਨ।
ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਤੋऽਨ੍ਯੇ ਨਾਰਾਚਾਭਿਹਤਾ ਗਜਾਃ। ਪਰਾਨ੍ਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਪਰਿਪੇਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਹੋਰ ਹਾਥੀ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਕੌਂਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਯੋਧਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੌਘਸਮਾਵृਤਾ। ਬਭੂਵ ਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਨ੍ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾ
ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮੈਲੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚ ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣੈਃ। ਸਚਕ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਚਕ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਥੈਰੇਵ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੂੰਡਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ—ਕੁਝ ਚੱਕਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਚੱਕਿਆਂ—ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਰਥਿਭਿਰ੍ਹੀਨਾ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਨਃ। ਹਤਾਰੋਹਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਦਿਸ਼ੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਏ ਰਥ, ਸਵਾਰ ਬਿਨਾ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਹੂਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਜਘਾਨਾਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ। ਇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇੱਥੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ; ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਆਗੁਲ੍ਫੇਭ੍ਯੋऽਵਸੀਦਨ੍ਤੇ ਨਰਾ ਲੋਹਿਤਕਰ੍ਦਮੈਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੈਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਦਾਵੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਮਰਦ ਲਹੂ ਵਾਲੀ ਮੈਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੱਕ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੋਣਿਤੈਃ ਸਿਚ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਤਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਕੱਪੜੇ, ਕਵਚ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਲਾਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਯੌਘਾਸ਼੍ਚ ਰਥੌਘਾਸ਼੍ਚ ਨਰੌਘਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾਃ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਰਥਨੇਮਿਭਿਃ
ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ।
ਸਗਜੌਘਮਹਾਵੇਗਃ ਪਰਾਸੁਨਰਸ਼ੈਵਲਃ। ਰਥੌਘਤੁਮੁਲਾਵਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬਭੌ ਸੈਨ੍ਯਸਾਗਰਃ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰਾਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਝਾਗ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਜਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਵਾਹਨਮਹਾਨੌਭਿਰ੍ਯੋਧਾ ਜਯਧਨੈषਿਣਃ। ਅਵਗਾਹ੍ਯਾਥ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੋ ਨੈਵ ਮੋਹਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਜਿੱਤ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਭਿਵृष੍ਟੇषੁ ਯੋਧੇष੍ਵਞ੍ਚਿਤਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸੁ। ਨ ਤੇष੍ਵਚਿਤ੍ਤਤਾਂ ਲੇਭੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਹਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਕਰੇ ਤੇ ਮੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਖਮਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਘੋਰਰੂਪੇ ਭਯਙ੍ਕਰੇ। ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਕੇਕਯਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੇਦਿਕਾਰੂਸ਼ਕੋਸਲਾਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਪਾਂਚਾਲ, ਕੇਕੈ, ਮਤਸਿਆ, ਚੇਦੀ, ਕਰੂਸ਼ ਤੇ ਕੋਸਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੂਗਹਾ। ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ
ਫਿਰ, ਅਚਾਰਯ ਜੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਦਵਰਜਃ ਸ਼ਤਾਨੀਕੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਨੇ ਡ੍ਰੋਣ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਃ ਕਰ੍ਮਾਰਪਰਿਮਾਰ੍ਜਿਤੈਃ। षਡ੍ਭਿਃ ਸਸੂਤਂ ਸਹਯਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾऽਨਦਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਛੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਲੋਹਾਰ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ, ਡ੍ਰੋਣ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਕ੍ਰੂਰਾਯ ਕਰ੍ਮਣੇ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षੁਃ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਅਵਾਕਿਰਚ੍ਛਰਸ਼ਤੈਰ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਰਥੀ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।