ਚਾਮਰਾਪੀਡਕਵਚਾਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਰਨਯਨਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਾਰੋਹਾਸ੍ਤੁਰਗਾਃ ਪੇਤੁਃ ਪਾਰ੍ਤਬਾਣਹਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਸਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਮ-ਕੰਨ ਤੇ ਕਵਚ ਢੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਾਸਿਨਾਰਾਚਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਰ੍ष੍ਟਿਸ਼ਕ੍ਤਯਃ। ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਾਣਃ ਕृਪਣਾਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਹਤਾਃ
ਟੁੱਟੇ ਕਵਚ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਪਈਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ, ਕੰਗਾਲ ਤੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਰਹੀ।
ਤੈਰ੍ਹਤੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਪਤਿਤੈਰਪਿ। ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿष੍ਟਨਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੂਰਮਾਯੋਧਨਂ ਬਭੌ
ਉਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਕਰਾਹਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਬੜੀ ਹੀ ਕਰੜੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਰਜਸ਼੍ਚ ਚਾਪ੍ਯਭਵਦ੍ਦੁਰ੍ਗਾ ਕਬਨ੍ਧਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਾ।। ਤਦ੍ਬਭੌ ਰੌਦ੍ਰਬੀਭਤ੍ਸਂ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਯਾਨਮਾਹਵੇ
ਧੂੜ ਇੰਨੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਰਾਹ ਲੰਘਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੈਂਕੜੇ ਸਿਰ-ਵਿਗਣ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਰਥ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਕ੍ਰੀਡਮਿਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਘ੍ਨਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੇ ਪਸ਼ੂਨ੍।। ਕਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਖੇਡ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸੀ।
ਤਮੇਵਾਭਿਮੁਖਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਤਿਥਿਤਾਂ ਗਤਾਃ।। ਸਾ ਭੂਮੀਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਹਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ। ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸਮ੍ਬਭੌ ਸਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤੀਭੂਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ।। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਿ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨਾਲ ਪਈ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍।। ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਤੇ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਜੰਗੀ ਯੋਧੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਮਹਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਨਾਹਮਿਯਾਮਦ੍ਯ ਯਥਾ ਪ੍ਰਭੋ। ਪਾਰਾਵਤਸਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਵ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜਿਵੇਂ ਕਬੂਤਰ-ਰੰਗੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਨੈष੍ਯਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਅਹਮਾਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਰੋਣਮਦ੍ਯ ਸਹਾਨੁਗਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ।
ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਨੋਦ੍ਵੇਗਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਮਾਂ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਤੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਰਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਪਾਰਾਵਤਸਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦ੍ਰੋਣਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਕਬੂਤਰ-ਰੰਗੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਦ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਨਿष੍ਟਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵਾਭਵਦ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਨਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾ ਇਵ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ।
ਸ ਹਿ ਜਾਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਤਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਤਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਵ੍ਯਮੁਹ੍ਯਤ। ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਨੀਕਂ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਮਰਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਕਿਰਨ੍ਨਿषੂਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍। ਭਰਾਦ੍ਵਾਜੋ ਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਰ੍षਤਂ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਯੁਧਿ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਾਰਦਵਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਵਾਰਯਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਮੁਖ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸੁਘੋਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਪਾਰ੍षਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਟੱਕਰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖ ਵਿਚ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਬੜੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਗਈ।
ਪਾਰ੍षਤਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮੁਖਮ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਮਹਤਾ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਛੇਤੀ ਦੁਰਮੁਖ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਭਾਰਦਵਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਾਵਾਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਾਯਸ੍ਤਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਨਾਨਾਲਿਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਃ ਪਾਰ੍षਤਂ ਸਮਮੋਹਯਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਾਹ ਰੋਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਅਤੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਯੋਰ੍ਵਿषਕ੍ਤਯੋਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਯੋਃ। ਦ੍ਰੋਣੋ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਬਹੁਧਾ ਵ੍ਯਧਮਚ੍ਛਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਚਾਲੀ ਅਤੇ ਕੁਰੂ ਮੁਖੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਿਲੇਨ ਯਥਾऽਭ੍ਰਾਣਿ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਕਈ ਥਾਂ ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਨ੍ਮਧੁਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤਤ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਵਰ੍ਤਤ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਬੇਕਾਬੂ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨੈਵ ਖਂ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਭੂਮਿਰ੍ਬਭਾਸੇ ਨ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ'। ਨੈਵ ਸ੍ਵੇ ਨ ਪਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਯਨ੍ਤ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਅਨੁਮਾਨੇਨ ਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਨਾ ਅਸਮਾਨ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਦਿਸਦੇ ਸਨ; ਨਾ ਆਪਣੇ, ਨਾ ਪਰਾਏ, ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਉਹ ਜੰਗ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਤੇ ਅੰਦਾਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਚੂਡਾਮਣਿषੁ ਨਿष੍ਕੇषੁ ਭੂषਣੇष੍ਵਪਿ ਵਰ੍ਮਸੁ। ਤੇषਾਮਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭਾ ਰਸ਼੍ਮਯਃ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਹਾਰਾਂ, ਸਿੰਗਾਰ ਅਤੇ ਕਵਚਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰਕਾਸ਼ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਪਤਾਕਾਨਾਂ ਰਥਵਾਰਣਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਬਲਾਕਾਸ਼ਬਲਾਭ੍ਰਾਮਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਰੂਪਮਾਹਵੇ
ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੂਪ ਦਿਸਿਆ ਜੋ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਨਰਾਨੇਵ ਨਰਾ ਜਘ੍ਨਰੁਦਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹਯਾ ਹਯਾਨ੍। ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨੋ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਾਰਣਾ ਵਰਵਾਰਣਾਨ੍
ਮਰਦ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਰਥੀ ਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪਤਾਕਾਨਾਂ ਗਜਾਨਾਂ ਪਰਮਦ੍ਵਿਪੈਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁਮੁਲੋ ਘੋਰਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਸਕ੍ਤਗਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਰ੍षਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਦਨ੍ਤਸਙ੍ਘਾਤਸਙ੍ਘਰ੍षਾਤ੍ਸਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਜਾਯਤ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਰਗੜ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਆਈ।