ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿਰੁਦ੍ਧਾ ਯੇ ਹਤੈਰ੍ਯੋਧੈਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ'। ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਯਤ੍ਰ ਦੌਰ੍ਯੋਧਨਂ ਬਲਮ੍
ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਜਘਾਨਂ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਸਵਿਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਸ਼ਰਜਾਲੈਰਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਸ੍ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਂਸ਼ੁਭਿਃ
ਫਿਰ ਵਾਸਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਗ੍ਨੇ ਬਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਲੀਨੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਿ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤਾਨ੍ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੁੰਝ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਅਮੁਹ੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਮृਗਗਣਾ ਇਵ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਉਹ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਟ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਅਲਂ ਦ੍ਰੁਤੇਨ ਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨ ਭਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਭੱਜਣੀ ਬਸ, ਸ਼ੂਰਵਿਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਸ਼ਪਥਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਦੌਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵੈ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮੁਖ੍ਯਸ਼ਃ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਿਆਨਕ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਆ: 'ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਾਓਗੇ, ਮੁਖੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਆਖੋਗੇ?'
ਨਾਵਹਾਸ੍ਯਾਃ ਕਥਂ ਲੋਕੇ ਕਰ੍ਮਣਾऽਨੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਭਵੇਮ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨੁਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਦਧ੍ਮਿਰੇ ਵੀਰਾ ਹਰ੍षਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਵਿਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਗਣਾਃ ਪੁਨਃ। ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਲਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृਤ੍ਵਾऽਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਸੰਸ਼ਾਪਤਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਗੋਪ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਬਣਾਕੇ, ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਸੋਤ੍ਤਰਾਯੁਧਿਨੋ ਨਾਗਾਃ ਸਪਤਾਕਾਙ੍ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਾਃ। ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਹਤਾ ਦ੍ਰੁਮਵਨ੍ਤ ਇਵਾਚਲਾਃ
ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੇ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਧਵਜ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਚਾਮਰਾਪੀਡਕਵਚਾਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਰਨਯਨਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਾਰੋਹਾਸ੍ਤੁਰਗਾਃ ਪੇਤੁਃ ਪਾਰ੍ਤਬਾਣਹਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਸਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਮ-ਕੰਨ ਤੇ ਕਵਚ ਢੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਾਸਿਨਾਰਾਚਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਰ੍ष੍ਟਿਸ਼ਕ੍ਤਯਃ। ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਾਣਃ ਕृਪਣਾਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਹਤਾਃ
ਟੁੱਟੇ ਕਵਚ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਪਈਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ, ਕੰਗਾਲ ਤੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਰਹੀ।
ਤੈਰ੍ਹਤੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਪਤਿਤੈਰਪਿ। ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿष੍ਟਨਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੂਰਮਾਯੋਧਨਂ ਬਭੌ
ਉਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਕਰਾਹਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਬੜੀ ਹੀ ਕਰੜੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਰਜਸ਼੍ਚ ਚਾਪ੍ਯਭਵਦ੍ਦੁਰ੍ਗਾ ਕਬਨ੍ਧਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਾ।। ਤਦ੍ਬਭੌ ਰੌਦ੍ਰਬੀਭਤ੍ਸਂ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਯਾਨਮਾਹਵੇ
ਧੂੜ ਇੰਨੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਰਾਹ ਲੰਘਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੈਂਕੜੇ ਸਿਰ-ਵਿਗਣ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਰਥ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਕ੍ਰੀਡਮਿਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਘ੍ਨਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੇ ਪਸ਼ੂਨ੍।। ਕਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਖੇਡ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸੀ।
ਤਮੇਵਾਭਿਮੁਖਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਤਿਥਿਤਾਂ ਗਤਾਃ।। ਸਾ ਭੂਮੀਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਹਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ। ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸਮ੍ਬਭੌ ਸਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤੀਭੂਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ।। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਿ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨਾਲ ਪਈ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍।। ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਤੇ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਜੰਗੀ ਯੋਧੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਮਹਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਨਾਹਮਿਯਾਮਦ੍ਯ ਯਥਾ ਪ੍ਰਭੋ। ਪਾਰਾਵਤਸਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਵ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜਿਵੇਂ ਕਬੂਤਰ-ਰੰਗੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਨੈष੍ਯਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਅਹਮਾਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਰੋਣਮਦ੍ਯ ਸਹਾਨੁਗਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ।
ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਨੋਦ੍ਵੇਗਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਮਾਂ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਤੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਰਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਪਾਰਾਵਤਸਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦ੍ਰੋਣਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਕਬੂਤਰ-ਰੰਗੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਦ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਨਿष੍ਟਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵਾਭਵਦ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਨਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾ ਇਵ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ।
ਸ ਹਿ ਜਾਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਤਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਤਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਵ੍ਯਮੁਹ੍ਯਤ। ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਨੀਕਂ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਮਰਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਕਿਰਨ੍ਨਿषੂਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍। ਭਰਾਦ੍ਵਾਜੋ ਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਰ੍षਤਂ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਯੁਧਿ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਾਰਦਵਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਵਾਰਯਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਮੁਖ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸੁਘੋਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਪਾਰ੍षਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਟੱਕਰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖ ਵਿਚ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਬੜੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਗਈ।
ਪਾਰ੍षਤਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮੁਖਮ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਮਹਤਾ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਛੇਤੀ ਦੁਰਮੁਖ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਭਾਰਦਵਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।