ਏष ਚ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾऽऽਹ੍ਵਯਤੇ ਰਣੇ। ਵਧਾਯ ਸਗਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਾਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੋ।
ਨੈਤਚ੍ਛਕ੍ਨੋਮਿ ਸਂਸੋਢੁਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਹਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਾਨ੍ਯੁਧਿ
ਮੈਂ ਇਹ ਲਲਕਾਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਵੈਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਸ੍ਤਾਤ ਯਦ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਯਥਾ ਤਦਨृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਚਰ
ਤੁਸੀਂ, ਪਿਤਾ, ਡ੍ਰੋਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸੱਚੀ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਫਲਦਾਇਕ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦ੍ਰੋਣੋ ਹਿ ਬਲਵਾਞ੍ਸ਼ੂਰਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਿਤਸ਼੍ਰਮਃ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਤੇਨੈਤਦ੍ਗ੍ਰਹਣਂ ਮੇ ਮਹਾਰਥ
ਡ੍ਰੋਣ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੇਨੂੰ ਫੜਨ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ।
ਅਯਂ ਵੈ ਸਤ੍ਯਜਿਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯੁਧਿ। ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੇ ਨਾਚਾਰ੍ਯਃ ਕਾਮਮਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਅੱਜ ਸਤਯਜਿਤ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਚਾਰਿਆ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਹਤੇ ਤੁ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇ ਰਣੇ ਸਤ੍ਯਜਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸਮੇਤੈਰ੍ਵਾ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸਤਯਜਿਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਹ੍ਯਾਸ਼ਿषਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਯੋਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇ ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਵਿਹਾਯੈਨਂ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਦ੍ਬਲੀ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਸਿਂਹੋ ਮृਗਗਣਾਨਿਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖਾ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੌਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਮ੍। ऋਤੇऽਰ੍ਜੁਨਂ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹੇ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਸਮਾਜਗ੍ਮਤੁਰੋਜਸਾ। ਗਙ੍ਗਾਸਰਯ੍ਵੌ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵੋਲ੍ਬਣੋਦਕੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਉਲਝੀ ਹੋਈਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿਰੁਦ੍ਧਾ ਯੇ ਹਤੈਰ੍ਯੋਧੈਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ'। ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਯਤ੍ਰ ਦੌਰ੍ਯੋਧਨਂ ਬਲਮ੍
ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋ ਜਘਾਨਂ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਸਵਿਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਸ਼ਰਜਾਲੈਰਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਸ੍ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਂਸ਼ੁਭਿਃ
ਫਿਰ ਵਾਸਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਗ੍ਨੇ ਬਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਲੀਨੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਿ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤਾਨ੍ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੁੰਝ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਅਮੁਹ੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਮृਗਗਣਾ ਇਵ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਉਹ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਟ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਅਲਂ ਦ੍ਰੁਤੇਨ ਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨ ਭਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਭੱਜਣੀ ਬਸ, ਸ਼ੂਰਵਿਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਸ਼ਪਥਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਦੌਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵੈ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮੁਖ੍ਯਸ਼ਃ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਿਆਨਕ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਆ: 'ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਾਓਗੇ, ਮੁਖੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਆਖੋਗੇ?'
ਨਾਵਹਾਸ੍ਯਾਃ ਕਥਂ ਲੋਕੇ ਕਰ੍ਮਣਾऽਨੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਭਵੇਮ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨੁਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਦਧ੍ਮਿਰੇ ਵੀਰਾ ਹਰ੍षਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਵਿਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਗਣਾਃ ਪੁਨਃ। ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਲਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृਤ੍ਵਾऽਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਸੰਸ਼ਾਪਤਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਗੋਪ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਬਣਾਕੇ, ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਸੋਤ੍ਤਰਾਯੁਧਿਨੋ ਨਾਗਾਃ ਸਪਤਾਕਾਙ੍ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਾਃ। ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਹਤਾ ਦ੍ਰੁਮਵਨ੍ਤ ਇਵਾਚਲਾਃ
ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੇ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਧਵਜ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਚਾਮਰਾਪੀਡਕਵਚਾਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਰਨਯਨਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਾਰੋਹਾਸ੍ਤੁਰਗਾਃ ਪੇਤੁਃ ਪਾਰ੍ਤਬਾਣਹਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਸਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਮ-ਕੰਨ ਤੇ ਕਵਚ ਢੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਾਸਿਨਾਰਾਚਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਰ੍ष੍ਟਿਸ਼ਕ੍ਤਯਃ। ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਾਣਃ ਕृਪਣਾਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਹਤਾਃ
ਟੁੱਟੇ ਕਵਚ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਪਈਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ, ਕੰਗਾਲ ਤੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਰਹੀ।
ਤੈਰ੍ਹਤੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਪਤਿਤੈਰਪਿ। ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿष੍ਟਨਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੂਰਮਾਯੋਧਨਂ ਬਭੌ
ਉਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਕਰਾਹਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਬੜੀ ਹੀ ਕਰੜੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਰਜਸ਼੍ਚ ਚਾਪ੍ਯਭਵਦ੍ਦੁਰ੍ਗਾ ਕਬਨ੍ਧਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਾ।। ਤਦ੍ਬਭੌ ਰੌਦ੍ਰਬੀਭਤ੍ਸਂ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਯਾਨਮਾਹਵੇ
ਧੂੜ ਇੰਨੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਰਾਹ ਲੰਘਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੈਂਕੜੇ ਸਿਰ-ਵਿਗਣ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਰਥ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਕ੍ਰੀਡਮਿਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਘ੍ਨਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੇ ਪਸ਼ੂਨ੍।। ਕਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਖੇਡ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸੀ।
ਤਮੇਵਾਭਿਮੁਖਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਤਿਥਿਤਾਂ ਗਤਾਃ।। ਸਾ ਭੂਮੀਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਹਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ। ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸਮ੍ਬਭੌ ਸਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤੀਭੂਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ।। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਿ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨਾਲ ਪਈ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍।। ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਤੇ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਜੰਗੀ ਯੋਧੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਮਹਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਨਾਹਮਿਯਾਮਦ੍ਯ ਯਥਾ ਪ੍ਰਭੋ। ਪਾਰਾਵਤਸਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਵ ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜਿਵੇਂ ਕਬੂਤਰ-ਰੰਗੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।