ਏਵਂ ਸਞ੍ਜਲ੍ਪਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ। ਆਯਾਜ੍ਜਵੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਰਥਘੋषੇਣ ਨਾਦਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਾਂ ਰਥਾਵਰ੍ਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਸਨੇ ਨਦੀਮ੍। ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਥਿਚਯਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰੇਤਕੂਲਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਹੂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਰਾ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਢੇਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਬਣਾਈ।
ਤਾਂ ਸ਼ਰੌਘਮਹਾਫੇਨਾਂ ਪ੍ਰਾਸਮਤ੍ਸ੍ਯਸਮਾਕੁਲਾਮ੍। ਨਦੀਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਕੁਰੂਨ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਵੱਡੀ ਝਾਗ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਿਰੀਟਿ ਸਹਸਾ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਛਾਦਯਨ੍ਨਿषੁਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭ੍ਯਸ੍ਯਤੋ ਬਾਣਾਨ੍ਸਨ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਚਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਰਤਬ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨੈਵ ਚ ਮੇਦਿਨੀ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਣਭੂਤਾ ਇਵਾਭਵਨ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ — ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਬਾਣਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਮਹਤਿ ਕृਤੇ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸੂਰ੍ਯੇ ਚਾਸ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਮਸਾ ਚਾਭਿਸਂਵृਤੇ। ਨਾਜ੍ਞਾਯਤ ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨ ਸੁਹृਨ੍ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਛਾਣ ਆਇਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਿਤਰ।
ਤਤੋऽਵਹਾਰਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ। ਤਾਨ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨ ਯੁਦ੍ਧਮਨਸਃ ਪਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਡਰੋਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸ਼ਨਕੈਰਵਹਾਰਯਤ੍। ਤਤੋऽਭਿਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸृਞ੍ਜਯਾਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਇਆ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਰ੍षਯਃ। ਏਂ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਜ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪृष੍ਠਤਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮੁਦਿਤੋ ਵੈ ਸਕੇਸ਼ਵਃ।। ਮਸਾਰਗਲ੍ਵਰ੍ਕਮੁਵਰ੍ਣਰੂਪੈਰ੍ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਵਾਲਸ੍ਫਟਿਕੈਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯੈਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰੇ ਰਥੇ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੋ ਬਭਾਸੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਚਿਤ੍ਰੇ ਵਿਯਤੀਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਜ੍ਵਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰਿਣੋ ਲੋਕ੍ਯਾਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਤਨੁਤ੍ਯਜਃ। ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯਸ਼ਸਾ ਵਿਜਯੇਨ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਯਸ਼ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੁਸ਼੍ਰੁਤਿਮੁਖੈਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਯਿਯਾਸਵਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਵਿੱਦਿਆ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਜੋ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿष੍ਕਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਗਾਸ਼੍ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪੁਨਃ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੈਃ ਸਮੁਦਿਤੈਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾਸ਼ਿषਃ। ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਜਲਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਦुआਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਰਣਵ੍ਰਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗ੍ਨੌ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਕਾਲੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਦਾ ਵਚਨ ਲੈਣ ਆਏ, ਫਿਰ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਪਾਈਆਂ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੁਚ੍ਚੈਰ੍ਵਾਚੋ ਬਭਾषਿਰੇ। ਸਰ੍ਵੇ ਧਨਞ੍ਜਯਵਧੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚਾਪਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ।
ਯੇ ਵੈ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਾਵ੍ਰਤਿਨਾਂ ਯੇ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਿਨਾਮ੍। ਮਦ੍ਯਪਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਲੋਕਾ ਗੁਰੁਦਾਰਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਪਿਣ੍ਡਾਪਹਾਰਿਣਃ। ਸ਼ਰਣਾਗਤਂ ਚ ਤ੍ਯਜਤੋ ਯਾਚਮਾਨਂ ਤਥਾ ਘ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਂਦੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਚੁਰਾਉਂਦੇ, ਪਨਾਹ ਮੰਗਣ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਜਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਅਗਾਰਦਾਹਿਨਾਂ ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਗਾਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਮਪਿ। ਅਪਕਾਰਿਣਾਂ ਚ ਯੇ ਲੋਕਾ ਯੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषਾਮਪਿ
ਜੋ ਘਰ ਸਾੜਦੇ, ਗਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ—
ਸ੍ਵਭਾਰ੍ਯਾਮृਤੁਕਾਲੇषੁ ਮੋਹਾਦ੍ਵੈ ਨਾਭਿਗਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੈਥੁਨਿਕਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਪਹਾਰਿਣਾਮ੍
ਜੋ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਜੋ ਸ਼ਰਾਧ ਜਾਂ ਸੰਗਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਖਾਣਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਿਣਾਂ ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨਾਸ਼ਯਤਾਂ ਚ ਯੇ। ਕ੍ਲੀਬਨੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਯੇ ਚ ਨੀਚਾਨੁਸਾਰਿਣਾਮ੍
ਜੋ ਜਮ੍ਹਾਂ ਪਈ ਚੀਜ਼ ਚੁਰਾਉਂਦੇ, ਵੇਦ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਪੋਕੀ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ—
ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਲੋਕਾ ਯੇऽਗ੍ਨਿਮਾਤृਪਿਤृਤ੍ਯਜਾਮ੍। ਤਾਨਾਪ੍ਨੁਯਾਮਹੇ ਲੋਕਾਨ੍ਯੇ ਚ ਪਾਪਕृਤਾਮਪਿ
ਨਾਸਤਿਕਾਂ, ਜੋ ਅੱਗ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ—ਉਹ ਅਸੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ,
ਯਦ੍ਯਹਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਵਰ੍ਤੇਮ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਤੇਨ ਚਾਭ੍ਯਰ੍ਦਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਾਦ੍ਭਵੇਮਹਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵਾਂ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਸੁਕਰਂ ਲੋਕੇ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਮ ਸਂਯੁਗੇ। ਇष੍ਟਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮੋ ਵਯਮਦ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਚਾਹੀ ਹੋਈਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਂਯੁਗੇ। ਆਹ੍ਵਯਨ੍ਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਵੀਰਾਃ ਪਿਤृਜੁष੍ਟਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ।
ਆਹੂਤਸ੍ਤੈਰ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਚਯਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਪਦਾਨ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਲਕਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਆਹੂਤੋ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍। ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਮृਧੇ
ਲਲਕਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਸੰਸ਼ਪਤਕ ਮੇਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰ ਰਹੇ ਹਨ।