ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਕੇਕਯਾਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸ਼ਿਬਿਃ। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਲ੍ਯਃ ਸਿਂਹਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਕੇਕੈ, ਸਾਤਯਕੀ, ਸ਼ਿਬੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦਾ ਵਿਆਘਰਦੱਤ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਿੰਹਸੇਨ,
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਆਵਵ੍ਰੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਕਿਰਨ੍ਤਃ ਸਾਯਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਾ ਸ਼ਿਤੈ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ ਉਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਪਾਂਚਾਲ ਦਾ ਵਿਆਘਰਦੱਤ ਨੇ ਧ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪੰਜਾਹ ਚੁਸਤ ਤੇ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਮਾਰੀ।
ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸਿਂਹਸੇਨਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਸਹਸਾ ਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਵੈ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਿੰਹਸੇਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧ੍ਰੋਣ ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰੀ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਨਯਨੇ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਮਵਮृਜ੍ਯ ਚ। ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਫਿਰ ਧ੍ਰੋਣ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਅੱਖਾਂ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਿਂਹਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਮਾਹਰਦ੍ਬਲੀ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸਿੰਹਸੇਨ ਦਾ ਸਿਰ, ਕੁੰਡਲ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਿਆਘਰਦੱਤ ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਰਥਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤਸ੍ਥੌ ਮृਤ੍ਯੁਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਭਵਨ੍ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰਾਜਨ੍ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ। ਹृਤੋ ਰਾਜੇਤਿ ਯੋਧਾਨਾਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥੇ ਯਤਵ੍ਰਤੇ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ: 'ਰਾਜਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ!' ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਡਰੋਣ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ।'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੂਰ੍ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਗृਹ੍ਯ ਹਰ੍षਿਤਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਨੋ ਨੂਨਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਡਰੋਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਸਞ੍ਜਲ੍ਪਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ। ਆਯਾਜ੍ਜਵੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਰਥਘੋषੇਣ ਨਾਦਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਾਂ ਰਥਾਵਰ੍ਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਸਨੇ ਨਦੀਮ੍। ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਥਿਚਯਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰੇਤਕੂਲਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਹੂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਰਾ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਢੇਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਬਣਾਈ।
ਤਾਂ ਸ਼ਰੌਘਮਹਾਫੇਨਾਂ ਪ੍ਰਾਸਮਤ੍ਸ੍ਯਸਮਾਕੁਲਾਮ੍। ਨਦੀਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਕੁਰੂਨ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਵੱਡੀ ਝਾਗ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਿਰੀਟਿ ਸਹਸਾ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਛਾਦਯਨ੍ਨਿषੁਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭ੍ਯਸ੍ਯਤੋ ਬਾਣਾਨ੍ਸਨ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਚਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਰਤਬ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨੈਵ ਚ ਮੇਦਿਨੀ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਣਭੂਤਾ ਇਵਾਭਵਨ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ — ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਬਾਣਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਮਹਤਿ ਕृਤੇ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸੂਰ੍ਯੇ ਚਾਸ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਮਸਾ ਚਾਭਿਸਂਵृਤੇ। ਨਾਜ੍ਞਾਯਤ ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨ ਸੁਹृਨ੍ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਛਾਣ ਆਇਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਿਤਰ।
ਤਤੋऽਵਹਾਰਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ। ਤਾਨ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨ ਯੁਦ੍ਧਮਨਸਃ ਪਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਡਰੋਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸ਼ਨਕੈਰਵਹਾਰਯਤ੍। ਤਤੋऽਭਿਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸृਞ੍ਜਯਾਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਇਆ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਰ੍षਯਃ। ਏਂ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਾਯਾਜ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪृष੍ਠਤਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮੁਦਿਤੋ ਵੈ ਸਕੇਸ਼ਵਃ।। ਮਸਾਰਗਲ੍ਵਰ੍ਕਮੁਵਰ੍ਣਰੂਪੈਰ੍ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਵਾਲਸ੍ਫਟਿਕੈਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯੈਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰੇ ਰਥੇ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੋ ਬਭਾਸੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਚਿਤ੍ਰੇ ਵਿਯਤੀਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਜ੍ਵਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰਿਣੋ ਲੋਕ੍ਯਾਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਤਨੁਤ੍ਯਜਃ। ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯਸ਼ਸਾ ਵਿਜਯੇਨ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਯਸ਼ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੁਸ਼੍ਰੁਤਿਮੁਖੈਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਯਿਯਾਸਵਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਵਿੱਦਿਆ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਜੋ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿष੍ਕਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਗਾਸ਼੍ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪੁਨਃ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੈਃ ਸਮੁਦਿਤੈਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾਸ਼ਿषਃ। ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਜਲਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਦुआਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਰਣਵ੍ਰਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗ੍ਨੌ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਕਾਲੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਦਾ ਵਚਨ ਲੈਣ ਆਏ, ਫਿਰ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਪਾਈਆਂ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੁਚ੍ਚੈਰ੍ਵਾਚੋ ਬਭਾषਿਰੇ। ਸਰ੍ਵੇ ਧਨਞ੍ਜਯਵਧੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚਾਪਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ।
ਯੇ ਵੈ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਾਵ੍ਰਤਿਨਾਂ ਯੇ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਿਨਾਮ੍। ਮਦ੍ਯਪਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਲੋਕਾ ਗੁਰੁਦਾਰਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ—