ਤੇਨਾਰ੍ਦਿਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਰਥਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸਹਸਾ ਵਾਤਭਗ੍ਨਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ।
ਹਯੌਘਾਂਸ਼੍ਚ ਰਥੌਘਾਂਸ਼੍ਚ ਗਜੌਘਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਅਪਾਤਯਦ੍ਰਣੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮੇਕਂ ਸਮਰੇ ਵਿਚਰਨ੍ਤਮਭੀਤਵਤ੍। ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਾਕੁਲਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਾਨੀਕੋ ਵृषਸੇਨਂ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚੈਨਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ
ਨਕੁਲ, ਜੋ ਸੌ ਦਲਾਂ ਦਾ ਸੂਬੇਦਾਰ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਅਜਗਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗੇ।
ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚਾਪਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਤੁਮਪਾਤਯਤ੍। ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਃ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ
ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਕੁਲ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੁਰ ਪਏ।
ਕਰ੍ਣਾਤ੍ਮਜਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰਦृਸ਼੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੁਰਞ੍ਜਸਾ। ਤਾਨ੍ਨਦਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਮੁਖਾ ਰਥਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਦਿੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਡਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥੀ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਛਾਦਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਰ੍ਵਤਾਞ੍ਜਲਦਾ ਇਵ
ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਕੇਕਯਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾਃ
ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਪਾਂਚਾਲ, ਕੇਕੈ, ਮਤਸਿਆ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਸਭ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਸੁਮਹਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਤ੍ਵਦੀਯੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਦਾਨਵੈਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ।
ਏਵਂ ਯੁਯੁਧਿਰੇ ਵੀਰਾਃ ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇषਾਂ ਦਦृਸ਼ਿਰੇ ਕੋਪਾਦ੍ਵਪੂਮ੍ष੍ਯਮਿਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਯੁਯੁਤ੍ਸੂਨਾਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਵਰਭੋਗਿਨਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਪਾਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਰੀਰ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਪੰਖੀ ਸੱਪ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਭੀਮਕਰ੍ਣਕृਪਦ੍ਰੋਣਦ੍ਰੌਣਿਪਾਰ੍षਤਸਾਤ੍ਯਕੈਃ। ਬਭਾਸੇ ਸ ਰਣੋਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯੈਰਿਵੋਦਿਤੈਃ
ਭੀਮ, ਕਰਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਡਰੋਣ, ਡਰੌਣੀ, ਪਾਰਸ਼ਤ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਖੇਤਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਸਮਾਂ ਉਗਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਘੋਰੇ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੋ ਭਵੇਤ੍। ਸ਼ੂਰਾਣਾਮੁਦਯਸ੍ਤਦ੍ਵਦਾਸੀਤ੍ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਓਹੋ ਹੀ, ਵਾਹੇ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਤਦਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਮਹਾਬਲਾਨਾਂ ਬਲਿਭਿਰ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਯਥਾ ਸੁਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਨੀਕਮੁਦ੍ਧੂਤਾਰ੍ਣਵਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਤ੍ਵਦੀਯਮਵਧੀਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤੂਫਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਮਰ੍ਦਿਤਮ੍। ਅਲਂ ਦ੍ਰੁਤੇਨ ਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਇਤਿ ਦ੍ਰੋਣੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟਿਆ ਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੋ ਗਿਆ ਭੱਜਣਾ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰੋ!'
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਮਮਰ੍षਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਨਿषਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਮਵਮृਜ੍ਯ ਚ। ਮਹਾਸ਼ਰਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਯਨ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਕਮਾਨ ਦੀ ਡੋਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਣੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਮਾਨ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਰਥੇ ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰੈष ਪਾਣ੍ਡਰੇਣ ਵਿਰਾਜਤਾ। ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਚ੍ਛੇਣ ਰਾਜਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍
ਸਾਰਥੀ, ਉਥੇ ਚਲ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਧਰਮਰਾਜ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਖੜਾ ਹੈ।
ਤਦੇਤਦ੍ਦੀਰ੍ਯਤੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਨੇਕਧਾ। ਏਤਤ੍ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਰੋਕਾਂਗਾ।
ਨ ਹਿ ਮਾਮਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤਂ ਸਂਯੁਗੇ ਤਾਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸਹਸੋਮਕਾਃ
ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਪੁੱਤ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ 'ਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਨਾ ਪਾਂਡਵ, ਨਾ ਮਤਸਿਆ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਨਾ ਸਾਰੇ ਸੋਮਕ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਿ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਨ ਮਾਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਤਾਤ ਨ ਭੀਮੋ ਨ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ
ਅਰਜੁਨ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਪੁੱਤ, ਨਾ ਉਹ, ਨਾ ਭੀਮ, ਨਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਸਕਦੇ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਤਾਂ ਗਤਃ। ਮਮੈਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਪਿ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਮਾਨਬਾਜ਼ੀ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਲਾ ਪਾ ਲਈ; ਮੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਉਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨਾਯਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਾਤ ਜਯੈषਿਣਾ। ਯਾਹਿ ਸਰ੍ਗਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਸ਼ਸੇ ਚ ਜਯਾਯ ਚ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪੁੱਤ; ਤੂੰ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਏਵਂ ਸਞ੍ਚੋਦਿਤੋ ਯਨ੍ਤਾ ਦ੍ਰੋਣਮਭ੍ਯਵਹਤ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਦਾऽਸ਼੍ਵਹृਦਯੇਨਾਸ਼੍ਵਾਨਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹਰ੍षਯਨ੍। ਰਥੇਨ ਸਵਰੂਥੇਨ ਭਾਸ੍ਵਰੇਣ ਵਿਰਾਜਤਾ
ਫਿਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਤੇ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਤਂ ਕਰੂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚੇਦਯਸ਼੍ਚ ਸਸਾਤ੍ਵਤਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਸਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਕਰੂਸ਼, ਮਤਸਿਆ, ਚੇਦੀ, ਸਾਤ੍ਵਤ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ—all ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਹਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੀਕਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਫਿਰ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਚਾਰ-ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਵਿਧ੍ਯਚ੍ਛਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਂਗ-ਪੰਛੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕਮਾਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ। ਦਧਾਰ ਦ੍ਰੋਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਵੇਲੇਵ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਟ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਨਿਵਾਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦਰਵੋ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭਾषਿਤਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਤੇ 'ਵਾਹ ਵਾਹ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।