ਬਾਹ੍ਯਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਚਰਨ੍ਤੌ ਮਾਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾਵਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਃ ਖਙ੍ਗਂ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਸ਼ਰਾਵਰਣਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਹਾਰ ਜਯਦ੍ਰਥਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਲਹਿਰਾਈ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਕ੍ਮਪਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਸਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣਿ ਭਾਸ੍ਵਰੇ। ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਬਲੋਦ੍ਧੂਤਃ ਸੋऽਭਜ੍ਯਤ ਮਹਾਨਸਿਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਢਾਲ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਭਗ੍ਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪਦਾਨਿ षਟ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਨਿਮੇषੇਣ ਸ੍ਵਰਥਂ ਪੁਨਰਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਛੇ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਉੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦਿਸਿਆ।
ਤਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਸਮਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਨਾਦਾਰ੍ਜੁਨਦਾਯਾਦਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਗਰਜ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਭੁਵਨਂ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਯਥਾ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਯਸੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕਨਕਭੂषਣਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਘੋਰਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਸ਼ਲ੍ਯ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ ਬਰਚੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਤਾਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਕੋਸ਼ਂ ਚਾਕਰੋਦਸਿਮ੍। ਵੈਨਤੇਯੋ ਯਥਾ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਃ ਪਤਨ੍ਤਮੁਰਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਾਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਬਰਚੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਪੈਂਦੇ ਹੋਏ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਲਾषਵਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਤ੍ਵਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਨਦਨ੍
ਉਸ ਅਤੁਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮੇਵ ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਮੁਮੋਚ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਿਕृਤਾਂ ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੌਭਦ੍ਰ, ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਲ੍ਯ ਦੀ ਉਹੀ ਤੇਜ਼, ਬਿਲੌਰੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਬਰਚੀ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਰਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਭੁਜਗੋਪਮਾ। ਜਘਾਨ ਸੂਤਂ ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਯ ਰਥਾਚ੍ਚੈਨਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਬਰਚੀ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਲ੍ਯ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵੱਜੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕੇਕਯਾ ਭੀਮੋ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੌ
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਕੇਕੈ, ਭੀਮ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ—
ਯਮੌ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ। ਬਾਣਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਲਾਃ
ਯਮ ਦੋਵੇਂ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਣਾਂ ਉਠੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਹਰ੍षਯਨ੍ਤਃ ਸੌਭਦ੍ਰਮਪਲਾਯਿਨਮ੍। ਤਨ੍ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵਿਜਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੌਭਦਰ ਪਲਾਇਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਏ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਅਥੈਨਂ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਭ੍ਯਾਕਿਰਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਜਲਦਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਉਸ 'ਤੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਰਸਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਸੂਤਸ੍ਯ ਚ ਪਰਾਭਵਮ੍। ਆਰ੍ਤਾਯਨਿਰਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੌਭਦ੍ਰਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰਥੀ ਦੀ ਹਾਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਰਤਾਯਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਮਿਤ੍ਰਘਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੌਭਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਦ੍ਬਲਂ ਸੁਮਹਦ੍ਦੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਦਧਾਰੈਕੋ ਰਣੇ ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਵृषਸੇਨੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਯਾ
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਾ ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ੋ ਮੁਕ੍ਤਾ ਵृषਸੇਨੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਿਚੇਰੁਸ੍ਤੇ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਰਵਾਜਿਰਥਦ੍ਵਿਪਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਾ ਮਹਾਬਾਣਾ ਵਿਵਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਭਾਨੋਰਿਵ ਮਹਾਰਾਜ ਘਰ੍ਮਕਾਲੇ ਮਰੀਚਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ।
ਤੇਨਾਰ੍ਦਿਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਰਥਿਨਃ ਸਾਦਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸਹਸਾ ਵਾਤਭਗ੍ਨਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ।
ਹਯੌਘਾਂਸ਼੍ਚ ਰਥੌਘਾਂਸ਼੍ਚ ਗਜੌਘਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਅਪਾਤਯਦ੍ਰਣੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮੇਕਂ ਸਮਰੇ ਵਿਚਰਨ੍ਤਮਭੀਤਵਤ੍। ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਾਕੁਲਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਾਨੀਕੋ ਵृषਸੇਨਂ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚੈਨਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ
ਨਕੁਲ, ਜੋ ਸੌ ਦਲਾਂ ਦਾ ਸੂਬੇਦਾਰ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਅਜਗਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗੇ।
ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚਾਪਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਤੁਮਪਾਤਯਤ੍। ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਃ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ
ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਕੁਲ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੁਰ ਪਏ।
ਕਰ੍ਣਾਤ੍ਮਜਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰਦृਸ਼੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੁਰਞ੍ਜਸਾ। ਤਾਨ੍ਨਦਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਮੁਖਾ ਰਥਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਦਿੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਡਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥੀ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਛਾਦਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਰ੍ਵਤਾਞ੍ਜਲਦਾ ਇਵ
ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਕੇਕਯਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾਃ
ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਪਾਂਚਾਲ, ਕੇਕੈ, ਮਤਸਿਆ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਸਭ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਸੁਮਹਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਤ੍ਵਦੀਯੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਦਾਨਵੈਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ।
ਏਵਂ ਯੁਯੁਧਿਰੇ ਵੀਰਾਃ ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।