ਤਮਾਗਲਿਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਉਕ੍ਸ਼ਾਣਮਿਵ ਸਿਂਹੇਨ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਮਚੇਤਸਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਢਾਹੇ ਹੋਏ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਰ੍ਜੁਨਿਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕृष੍ਯਮਾਣਮਨਾਥਵਤ੍। ਪੌਰਵਂ ਪਾਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਜਯਦ੍ਰੂਥਃ
ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠਾਂ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸ ਬਰ੍ਹਿਬਰ੍ਹਾਵਤਤਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਜਾਲਵਤ੍। ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਨਦਨ੍ਪਰ੍ਯਪਤਦ੍ਰਥਾਤ੍
ਉਹ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਡਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਧਵਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪੌਰਵਮ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼੍ਯੇਨਵਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਚ
ਫਿਰ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਢਾਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਪਟ੍ਟਿਸ਼ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਨ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਸਿਨਾ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣਾ ਸਂਰੁਰੋਧ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਡਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਖਙ੍ਗਂ ਚਰ੍ਮ ਚਾਥ ਪੁਨਰ੍ਬਲੀ
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਡਾਲ ਫਿਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਵृਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਂ ਪਿਤੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਵੈਰਿਣਮ੍। ਸਸਾਰਾਭਿਮੁਖਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵ੍ਰਿਧਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ।
ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਖਹ੍ਗਦਨ੍ਤਨਖਾਯੁਧੌ। ਹृष੍ਟਵਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਹਾਤੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਕੇਸਰਿਣਾਵਿਵ
ਦੋਵੇਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਲੜੇ।
ਸਮ੍ਪਾਤੇष੍ਵਭਿਘਾਤੇषੁ ਨਿਪਾਤੇष੍ਵਸਿਚਰ੍ਮਣੋਃ। ਨ ਤਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਢਾਲ ਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਫਾਸਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਅਵਕ੍ਸ਼ੇਪੋऽਸਿਨਿਰ੍ਹਾਦਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਬਾਹ੍ਯਾਨ੍ਤਰਨਿਪਾਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਬਾਹਰ-ਅੰਦਰ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਹਮਲੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਹ੍ਯਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਚਰਨ੍ਤੌ ਮਾਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾਵਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਃ ਖਙ੍ਗਂ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਸ਼ਰਾਵਰਣਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਹਾਰ ਜਯਦ੍ਰਥਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਲਹਿਰਾਈ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਕ੍ਮਪਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਸਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣਿ ਭਾਸ੍ਵਰੇ। ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਬਲੋਦ੍ਧੂਤਃ ਸੋऽਭਜ੍ਯਤ ਮਹਾਨਸਿਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਢਾਲ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਭਗ੍ਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪਦਾਨਿ षਟ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਨਿਮੇषੇਣ ਸ੍ਵਰਥਂ ਪੁਨਰਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਛੇ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਉੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦਿਸਿਆ।
ਤਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਸਮਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਨਾਦਾਰ੍ਜੁਨਦਾਯਾਦਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਗਰਜ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਭੁਵਨਂ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਯਥਾ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਯਸੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕਨਕਭੂषਣਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਘੋਰਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਸ਼ਲ੍ਯ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ ਬਰਚੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਤਾਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਕੋਸ਼ਂ ਚਾਕਰੋਦਸਿਮ੍। ਵੈਨਤੇਯੋ ਯਥਾ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਃ ਪਤਨ੍ਤਮੁਰਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਾਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਬਰਚੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਪੈਂਦੇ ਹੋਏ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਲਾषਵਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਤ੍ਵਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਨਦਨ੍
ਉਸ ਅਤੁਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮੇਵ ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਮੁਮੋਚ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਿਕृਤਾਂ ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੌਭਦ੍ਰ, ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਲ੍ਯ ਦੀ ਉਹੀ ਤੇਜ਼, ਬਿਲੌਰੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਬਰਚੀ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਰਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਭੁਜਗੋਪਮਾ। ਜਘਾਨ ਸੂਤਂ ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਯ ਰਥਾਚ੍ਚੈਨਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਬਰਚੀ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਲ੍ਯ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵੱਜੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕੇਕਯਾ ਭੀਮੋ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੌ
ਫਿਰ ਵਿਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਕੇਕੈ, ਭੀਮ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ—
ਯਮੌ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ। ਬਾਣਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਲਾਃ
ਯਮ ਦੋਵੇਂ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਣਾਂ ਉਠੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਹਰ੍षਯਨ੍ਤਃ ਸੌਭਦ੍ਰਮਪਲਾਯਿਨਮ੍। ਤਨ੍ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵਿਜਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੌਭਦਰ ਪਲਾਇਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਏ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਅਥੈਨਂ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਭ੍ਯਾਕਿਰਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਜਲਦਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਉਸ 'ਤੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਰਸਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਸੂਤਸ੍ਯ ਚ ਪਰਾਭਵਮ੍। ਆਰ੍ਤਾਯਨਿਰਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੌਭਦ੍ਰਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰਥੀ ਦੀ ਹਾਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਰਤਾਯਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਮਿਤ੍ਰਘਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੌਭਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਦ੍ਬਲਂ ਸੁਮਹਦ੍ਦੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਦਧਾਰੈਕੋ ਰਣੇ ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਵृषਸੇਨੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਯਾ
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਾ ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ੋ ਮੁਕ੍ਤਾ ਵृषਸੇਨੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਿਚੇਰੁਸ੍ਤੇ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਰਵਾਜਿਰਥਦ੍ਵਿਪਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਾ ਮਹਾਬਾਣਾ ਵਿਵਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਭਾਨੋਰਿਵ ਮਹਾਰਾਜ ਘਰ੍ਮਕਾਲੇ ਮਰੀਚਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ।