ਤਤੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਬਲਃ। ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਿਮਨ੍ਯੁਰਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਅਭਿਮਨਯੂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੜਿਆ।
ਪੌਰਵਸ੍ਤ੍ਵਥ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰਵਾਕਿਰਤ੍। ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਿਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਛਤ੍ਰਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਪੌਰਵ ਨੇ ਸੌਭਦ੍ਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪੌਰਵਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ। ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹਯਾਨ੍ਸੂਨਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍ਸੇਨਾਂ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ। ਸਮਾਦਤ੍ਤਾਰ੍ਜੁਨਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੌਰਵਾਨ੍ਤਕਰਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਤਰਨਾਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਸਨ੍ਧਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਾਯਕਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਉਦ੍ਬਬਰ੍ਹ ਸਿਤਂ ਖਙ੍ਗਮਾਦਦਨਾਃ ਸ਼ਰਾਵਰਮ੍
ਟੁੱਟਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਮਕਦਾ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਡਾਲ ਲਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਨੇਕਤਾਰੇਣ ਚਰ੍ਮਣਾ ਕृਤਹਸ੍ਤਵਤ੍। ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸਿਨਾ ਚਰਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਕਈ ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਡਾਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਘੁੰਮਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਚਲਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਮਿਤਂ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮਾਧੂਤਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਚਰ੍ਮਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਯੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਡਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਘੁੰਮਦੇ, ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸੀ।
ਸ ਪੌਰਵਰਥਸ੍ਯੇषਾਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਨਦਨ੍। ਪੌਰਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਪੌਰਵ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਪਦਾ ਸੂਤਮਸਿਨਾ ਪਾਤਯਦ੍ਧृਜਮ੍। ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਮ੍ਭੋਨਿਧਿਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਾਗਮਿਵ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਗਲਿਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਉਕ੍ਸ਼ਾਣਮਿਵ ਸਿਂਹੇਨ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਮਚੇਤਸਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਢਾਹੇ ਹੋਏ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਰ੍ਜੁਨਿਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕृष੍ਯਮਾਣਮਨਾਥਵਤ੍। ਪੌਰਵਂ ਪਾਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਜਯਦ੍ਰੂਥਃ
ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠਾਂ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸ ਬਰ੍ਹਿਬਰ੍ਹਾਵਤਤਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਜਾਲਵਤ੍। ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਨਦਨ੍ਪਰ੍ਯਪਤਦ੍ਰਥਾਤ੍
ਉਹ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਡਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਧਵਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪੌਰਵਮ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼੍ਯੇਨਵਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਚ
ਫਿਰ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਢਾਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਪਟ੍ਟਿਸ਼ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਨ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਸਿਨਾ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣਾ ਸਂਰੁਰੋਧ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਡਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਖਙ੍ਗਂ ਚਰ੍ਮ ਚਾਥ ਪੁਨਰ੍ਬਲੀ
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਡਾਲ ਫਿਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਵृਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਂ ਪਿਤੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਵੈਰਿਣਮ੍। ਸਸਾਰਾਭਿਮੁਖਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵ੍ਰਿਧਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ।
ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਖਹ੍ਗਦਨ੍ਤਨਖਾਯੁਧੌ। ਹृष੍ਟਵਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਹਾਤੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਕੇਸਰਿਣਾਵਿਵ
ਦੋਵੇਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਲੜੇ।
ਸਮ੍ਪਾਤੇष੍ਵਭਿਘਾਤੇषੁ ਨਿਪਾਤੇष੍ਵਸਿਚਰ੍ਮਣੋਃ। ਨ ਤਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਢਾਲ ਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਫਾਸਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਅਵਕ੍ਸ਼ੇਪੋऽਸਿਨਿਰ੍ਹਾਦਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਬਾਹ੍ਯਾਨ੍ਤਰਨਿਪਾਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਬਾਹਰ-ਅੰਦਰ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਹਮਲੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਹ੍ਯਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਚਰਨ੍ਤੌ ਮਾਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾਵਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਃ ਖਙ੍ਗਂ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਸ਼ਰਾਵਰਣਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਹਾਰ ਜਯਦ੍ਰਥਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਲਹਿਰਾਈ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਕ੍ਮਪਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਸਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣਿ ਭਾਸ੍ਵਰੇ। ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਬਲੋਦ੍ਧੂਤਃ ਸੋऽਭਜ੍ਯਤ ਮਹਾਨਸਿਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਢਾਲ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਭਗ੍ਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪਦਾਨਿ षਟ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਨਿਮੇषੇਣ ਸ੍ਵਰਥਂ ਪੁਨਰਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਛੇ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਉੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦਿਸਿਆ।
ਤਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਸਮਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਨਾਦਾਰ੍ਜੁਨਦਾਯਾਦਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਗਰਜ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਭੁਵਨਂ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਯਥਾ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਯਸੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕਨਕਭੂषਣਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਘੋਰਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਸ਼ਲ੍ਯ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ ਬਰਚੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਤਾਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਕੋਸ਼ਂ ਚਾਕਰੋਦਸਿਮ੍। ਵੈਨਤੇਯੋ ਯਥਾ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਃ ਪਤਨ੍ਤਮੁਰਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਾਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਬਰਚੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਪੈਂਦੇ ਹੋਏ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਲਾषਵਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਤ੍ਵਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਨਦਨ੍
ਉਸ ਅਤੁਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜੇ।