ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਸਨਿਯਨ੍ਤृਧ੍ਵਜਰਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਭਗਦੱਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਉਸ ਦੇ ਰਥਚਾਲਕ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੋਧਵਰੌ ਲੋਕੇ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੌ। ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਸਜਨਨਂ ਚਕ੍ਰਾਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਸੌਮਦੱਤੀ ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ, ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਂ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਮਹਤਾ ਸਾਯਕੌਘੇਨ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਵੀਰ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯਾਜ਼ਨੇਨੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਨਵਤ੍ਯਾ ਸਾਯਕਾਨਾਂ ਤੁ ਕਮ੍ਪਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਮਦੱਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣੌ ਹੇਡਿਮ੍ਬਾਲਮ੍ਬੁਸਾਵੁਭੌ। ਚਕ੍ਰਾਤੇऽਤ੍ਯੁਦ੍ਭੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਹੇਡਿੰਬਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅਲੰਬੂਸਾ, ਦੋਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਜੋਬਾ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਾਯਾਸ਼ਤਸृਜੌ ਦृਪ੍ਤੌ ਮਾਯਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੌ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤੌ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਇਆ ਰਚਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਐਸਾ ਚਲਦੇ ਕਿ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ।
ਚੇਕਿਤਾਨੋऽਨੁਵਿਨ੍ਦੇਨ ਯੁਯੁਧੇ ਚਾਤਿਭੈਰਵਮ੍। ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਬਲਸ਼ਕ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੇ ਅਨੁਵਿੰਦ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬਲੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵੇਨ ਵਿਮਰ੍ਦਮਕਰੋਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰਾ ਰਾਜਨ੍ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਯੋਧਾ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾਸ਼੍ਵੇਨ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤੇਨ ਚ। ਰਥੇਨਾਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਪੌਰਵੋ ਪੌਰਵੋ ਨਦਨ੍
ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੌਰਵ ਰਾਜਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਸੌਭਦ੍ਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਬਲਃ। ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਿਮਨ੍ਯੁਰਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਅਭਿਮਨਯੂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੜਿਆ।
ਪੌਰਵਸ੍ਤ੍ਵਥ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰਵਾਕਿਰਤ੍। ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਿਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਛਤ੍ਰਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਪੌਰਵ ਨੇ ਸੌਭਦ੍ਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪੌਰਵਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ। ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹਯਾਨ੍ਸੂਨਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍ਸੇਨਾਂ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ। ਸਮਾਦਤ੍ਤਾਰ੍ਜੁਨਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੌਰਵਾਨ੍ਤਕਰਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਤਰਨਾਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਸਨ੍ਧਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਾਯਕਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਉਦ੍ਬਬਰ੍ਹ ਸਿਤਂ ਖਙ੍ਗਮਾਦਦਨਾਃ ਸ਼ਰਾਵਰਮ੍
ਟੁੱਟਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਮਕਦਾ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਡਾਲ ਲਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਨੇਕਤਾਰੇਣ ਚਰ੍ਮਣਾ ਕृਤਹਸ੍ਤਵਤ੍। ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸਿਨਾ ਚਰਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਕਈ ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਡਾਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਘੁੰਮਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਚਲਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਮਿਤਂ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮਾਧੂਤਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਚਰ੍ਮਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਯੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਡਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਘੁੰਮਦੇ, ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸੀ।
ਸ ਪੌਰਵਰਥਸ੍ਯੇषਾਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਨਦਨ੍। ਪੌਰਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਪੌਰਵ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਪਦਾ ਸੂਤਮਸਿਨਾ ਪਾਤਯਦ੍ਧृਜਮ੍। ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਮ੍ਭੋਨਿਧਿਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਾਗਮਿਵ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਗਲਿਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਉਕ੍ਸ਼ਾਣਮਿਵ ਸਿਂਹੇਨ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਮਚੇਤਸਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਢਾਹੇ ਹੋਏ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਰ੍ਜੁਨਿਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕृष੍ਯਮਾਣਮਨਾਥਵਤ੍। ਪੌਰਵਂ ਪਾਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਜਯਦ੍ਰੂਥਃ
ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠਾਂ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸ ਬਰ੍ਹਿਬਰ੍ਹਾਵਤਤਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਜਾਲਵਤ੍। ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਨਦਨ੍ਪਰ੍ਯਪਤਦ੍ਰਥਾਤ੍
ਉਹ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਡਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਧਵਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪੌਰਵਮ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼੍ਯੇਨਵਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਚ
ਫਿਰ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਢਾਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਪਟ੍ਟਿਸ਼ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਨ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਾਸਿਨਾ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣਾ ਸਂਰੁਰੋਧ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਡਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਖਙ੍ਗਂ ਚਰ੍ਮ ਚਾਥ ਪੁਨਰ੍ਬਲੀ
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਡਾਲ ਫਿਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਵृਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਂ ਪਿਤੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਵੈਰਿਣਮ੍। ਸਸਾਰਾਭਿਮੁਖਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵ੍ਰਿਧਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ।
ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਖਹ੍ਗਦਨ੍ਤਨਖਾਯੁਧੌ। ਹृष੍ਟਵਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਹਾਤੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਕੇਸਰਿਣਾਵਿਵ
ਦੋਵੇਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਲੜੇ।
ਸਮ੍ਪਾਤੇष੍ਵਭਿਘਾਤੇषੁ ਨਿਪਾਤੇष੍ਵਸਿਚਰ੍ਮਣੋਃ। ਨ ਤਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਢਾਲ ਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਫਾਸਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਅਵਕ੍ਸ਼ੇਪੋऽਸਿਨਿਰ੍ਹਾਦਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਬਾਹ੍ਯਾਨ੍ਤਰਨਿਪਾਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਬਾਹਰ-ਅੰਦਰ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਹਮਲੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।