ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਕੁਲਂ ਵੀਰਃ ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯਂ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਬਾਣੈਰ੍ਲਾਲਯਨ੍ਕੋਪਯਨ੍ਨਿਵ
ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਾਣਜੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਨਾਤਪਤ੍ਰਂ ਚ ਧ੍ਵਜਂ ਸੂਤਮਥੋ ਧਨੁਃ। ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਨਕੁਲਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਨਕੁਲ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲਯ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਛਤਰੀ, ਝੰਡਾ, ਰਥਚਾਲਕ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਗਰਵ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਧृष੍ਟਕੇਤੁਃ ਕृਪੇਣਾਸ੍ਤਾਞ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਾਞ੍ਛਰਾਨ੍। ਕृਪਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਧ੍ਵਜਂ ਚਾਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਕਈ ਤੀਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਸੱਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਂ ਕृਪਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਸਮਵਾਰਯਤ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚ ਰਣੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਨਾਰਾਚੇਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਪੁਨਰਨ੍ਯੈਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤੱਰ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਂ ਭੋਜਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾऽऽਸ਼ੁ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨਾਕਮ੍ਪਯਤ ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰੋ ਵਾਯੁਰਿਵਾਚਲਮ੍
ਭੋਜ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਸਤੱਤਰ-ਸੱਤ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਂ ਭृਸ਼ਂ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਤਾਡਯਤ੍। ਸ ਚਾਪਿ ਤਂ ਤੋਮਰੇਣ ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੀੜ੍ਹ 'ਤੇ ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ।
ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਤੁ ਸਮਰੇ ਵਿਰਾਟਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਸਹ ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੈਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਵੀਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਤਸਯਾ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਣ ਦਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪੌਰੁषਮਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਯਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਉਥੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਕਰਣ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਵੀਰਤਾ ਦਿਖੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਭਗਦਤ੍ਤੇਨ ਸਙ੍ਗਤਃ। ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਰਾਜ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਖੁਦ ਭਗਦੱਤ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ।
ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਸਨਿਯਨ੍ਤृਧ੍ਵਜਰਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਭਗਦੱਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਉਸ ਦੇ ਰਥਚਾਲਕ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੋਧਵਰੌ ਲੋਕੇ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੌ। ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਸਜਨਨਂ ਚਕ੍ਰਾਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਸੌਮਦੱਤੀ ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ, ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਂ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਮਹਤਾ ਸਾਯਕੌਘੇਨ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਵੀਰ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯਾਜ਼ਨੇਨੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਨਵਤ੍ਯਾ ਸਾਯਕਾਨਾਂ ਤੁ ਕਮ੍ਪਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਮਦੱਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣੌ ਹੇਡਿਮ੍ਬਾਲਮ੍ਬੁਸਾਵੁਭੌ। ਚਕ੍ਰਾਤੇऽਤ੍ਯੁਦ੍ਭੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਹੇਡਿੰਬਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅਲੰਬੂਸਾ, ਦੋਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਜੋਬਾ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਾਯਾਸ਼ਤਸृਜੌ ਦृਪ੍ਤੌ ਮਾਯਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੌ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤੌ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਇਆ ਰਚਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਐਸਾ ਚਲਦੇ ਕਿ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ।
ਚੇਕਿਤਾਨੋऽਨੁਵਿਨ੍ਦੇਨ ਯੁਯੁਧੇ ਚਾਤਿਭੈਰਵਮ੍। ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਬਲਸ਼ਕ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੇ ਅਨੁਵਿੰਦ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬਲੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵੇਨ ਵਿਮਰ੍ਦਮਕਰੋਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰਾ ਰਾਜਨ੍ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਯੋਧਾ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾਸ਼੍ਵੇਨ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤੇਨ ਚ। ਰਥੇਨਾਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਪੌਰਵੋ ਪੌਰਵੋ ਨਦਨ੍
ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੌਰਵ ਰਾਜਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਸੌਭਦ੍ਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਬਲਃ। ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਿਮਨ੍ਯੁਰਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਅਭਿਮਨਯੂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੜਿਆ।
ਪੌਰਵਸ੍ਤ੍ਵਥ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰਵਾਕਿਰਤ੍। ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਿਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਛਤ੍ਰਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਪੌਰਵ ਨੇ ਸੌਭਦ੍ਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪੌਰਵਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ। ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹਯਾਨ੍ਸੂਨਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍ਸੇਨਾਂ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ। ਸਮਾਦਤ੍ਤਾਰ੍ਜੁਨਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੌਰਵਾਨ੍ਤਕਰਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਤਰਨਾਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਸਨ੍ਧਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਾਯਕਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਉਦ੍ਬਬਰ੍ਹ ਸਿਤਂ ਖਙ੍ਗਮਾਦਦਨਾਃ ਸ਼ਰਾਵਰਮ੍
ਟੁੱਟਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਮਕਦਾ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਡਾਲ ਲਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਨੇਕਤਾਰੇਣ ਚਰ੍ਮਣਾ ਕृਤਹਸ੍ਤਵਤ੍। ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸਿਨਾ ਚਰਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਕਈ ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਡਾਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਘੁੰਮਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਚਲਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਮਿਤਂ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮਾਧੂਤਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਚਰ੍ਮਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਯੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਡਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਘੁੰਮਦੇ, ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸੀ।
ਸ ਪੌਰਵਰਥਸ੍ਯੇषਾਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਨਦਨ੍। ਪੌਰਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਪੌਰਵ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਪਦਾ ਸੂਤਮਸਿਨਾ ਪਾਤਯਦ੍ਧृਜਮ੍। ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਮ੍ਭੋਨਿਧਿਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਾਗਮਿਵ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਪੌਰਵ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।