ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਪਰਾਜਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨੈਵ ਭੂਯਿष੍ਠਮਮੇਯਾਃ ਕੇਸ਼ਵੇ ਗੁਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀਭਤਸੂ ਅਜੈ ਹੈ; ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ, ਅਣਗਣ ਗੁਣ ਕੇਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਮੋਹਾਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਯੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤੀਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਮੋਹਿਤੋ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਮੋਹ ਕਾਰਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਇੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ; ਦੈਵੀ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਵੇਦ ਕृष੍ਣਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਰ੍ਜੁਨਂ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦਾਸਾਰਹਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ; ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ।
ਏਕਾਤ੍ਮਾਨੌ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੌ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਮਾਨਵੈਰ੍ਭੁਵਿ। ਮਨਸਾਪਿ ਹਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਸੇਨਾਮੇਤਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੌ
ਦੋ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਇਕ ਆਤਮਕ ਹਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦੇ; ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਯੇਤਾਮਿਹੇਚ੍ਛਨ੍ਤੌ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਨੇਚ੍ਛਤਃ। ਯੁਗਸ੍ਯੇਵ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸੋ ਲੋਕਾਨਾਮਿਵ ਮੋਹਨਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਚਾਹਣ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਉਲਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਣ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਵਧਸ੍ਤਾਤ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ ਹ੍ਯੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਨ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨੇਨ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ, ਸੰਜਯਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਟਲ ਸਕਦੀ।
ਨ ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਯਤੇ। ਲੋਕਸਮ੍ਭਾਵਿਤੌ ਵੀਰੌ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੌ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੌ
ਨਾ ਤਾ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਉਤਸ਼ਾਹੀ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਹਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਨ੍ਨੁ ਜੀਵਾਮਿ ਸਞ੍ਜਯ। ਯਾਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਸੂਯਾਮਃ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਉਹ ਸ਼ਾਨ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਤਾਮਨੁਜਾਨੀਮੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਵਧੇਨ ਹ। ਮਤ੍ਕृਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮੇष ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਇਹ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ।
ਪਕ੍ਵਾਨਾਂ ਹਿ ਵਧੇ ਸੂਤ ਵਜ੍ਰਾਯਨ੍ਤੇ ਤृਣਾਨ੍ਯੁਤ। ਅਨਨ੍ਤਮਿਦਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦ ਪੱਕੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਤ, ਤਾਂ ਘਾਹ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਣੰਤ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਕੋਪਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਨਿਪਾਤਿਤੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਧਰ੍ਮੋ ਮਾਮਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਜਿਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਧਰਮ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਰੂਰਃ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਾਲੋऽਸੌ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਾ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾ ਨਰੈਸ੍ਤਾਤ ਮਨਸ੍ਵਿਭਿਃ। ਅਨ੍ਯਥੈਵ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੈਵਾਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਕਰੂੜ ਸਮਾਂ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਚਾਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਮਾਮਲੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮਤ ਹੈ ਕਿਸਮਤ ਬਾਰੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਪਰਿਹਾਰ੍ਯੇऽਰ੍ਥੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰ ਉਤ੍ਤਮੇ। ਅਪਾਰਣੀਯੇ ਦੁਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯੇ ਯਥਾਭੂਤਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੇਵਾਸੁਰੋਪਮੇ'। ਸਾਨ੍ਤਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਨਿਗ੍ਰਹੇ। ਗृਹੀਤਂ ਤਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਬਾਲਿਸ਼ਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ। ਤੇਰੇ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨਾਪਿ ਗ੍ਰਹਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਤਤ੍। `ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਮਾਰਿष'। ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸੁਘੋषਿਤਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਐਲਾਨੀ, 'ਸਾਰੇ ਛਾਵਣੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ!'
ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇषੁ ਸਾਪੇਕ੍ਸ਼ਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਜਾਨਾਤਿ ਤੇ ਸੁਤਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਸ੍ਥੈਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਬਹੁਲੀਕृਤਃ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਸਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਉਹ ਸਲਾਹ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਬਲਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਧਮਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਵृਤ੍ਯ ਖਮਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਪਾਰ੍षਤੋ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਨਾਮਭਿਨਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਕੇ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰ਼ੀਰਸ਼ਤਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਮ੍। ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਭੀਰੂਪਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍
ਉਹਨੇ, ਰਾਜਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਵਾਲ ਤੇ ਕਾਈ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਡਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਬਣਾਈ।
ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਸਰ੍ਵਤੋऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਯੋਧੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦ੍ਰੋਣ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਾਨਭਿਦ੍ਰਵਤਃ ਸ਼ੂਰਾਂਸ੍ਤਾਵਕਾ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ ਤਦਭੂਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਤਮਾਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸਹਦੇਵਂ ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਸਨਿਯਨ੍ਤृਧ੍ਵਜਰਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਘ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਚਲਾਕ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਸੌ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਹਦੇਵ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਸੂਤੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਃ ਕੇਤੁਂ ਧਨੁਃ ਸੂਤਂ ਹਯਾਨਪਿ। ਨਾਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ षष੍ਠ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੌਬਲਮ੍। `ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਧਨੁ, ਸੂਤਾ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਗਦਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਸ ਤਸ੍ਯ ਗਦਯਾ ਰਾਜਨ੍ਰਥਾਤ੍ਸੂਤਮਪਾਤਯਤ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸੂਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਵਿਰਥੌ ਰਾਜਨ੍ਗਦਾਹਸ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਚਿਕ੍ਰੀਡਤੂ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰੌ ਸਸ਼ृਙ੍ਗਾਵਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਲੜੇ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ।
ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਦਾਯਾਦਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਣਵਰ੍षੈਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍। ਖਦ੍ਯੋਤੈਰਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਦੋषੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਵਾਰਸ ਨੂੰ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਉਥੇ, ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਗਮਗਾਤੀ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਕਮ੍ਪਯਦ੍ਵੀਰਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੀਰ ਵਿਵਿੰਗਸਤੀ ਨੂੰ ਵੀਹ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਸ੍ਤੁ ਸਹਸਾ ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਕੇਤੁਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਭੀਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਵਿਵਿੰਗਸਤੀ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਭੀਮ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤਨ੍ਨ ਮਮृषੇ ਵੀਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਹਵੇ। ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਗਦਯਾ ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ਹਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਸ ਰਥਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਚਰ੍ਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਭ੍ਯਯਾਦ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਤੁ ਮਤ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਚਮੜਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵੱਲ।