ਤਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤਾਰਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੈਬ੍ਯਂ ਕਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਤ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਰਥਾਨੀਕਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਃ। ਪ੍ਰੇਪ੍ਸਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕੇ ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਰਥ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਏ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸੀ?
ਸਦ੍ਯੋ ਵृਕੋਦਰਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਮਾਯਾਵੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵੀਰੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇੱਕ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली, ਮਾਇਆਵਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਜਯਕਾਮਂ ਤਂ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਬਣੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਡ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਯੇषਾਮਜਿਤਂ ਯੁਧਿ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਰਃ ਸਂਯੁਗੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕਿਂ ਤੇषਾਮਜਿਤਂ ਯੁਧਿ
ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਯੇषਾਂ ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਾ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ।। ਲੋਕਾਨਾਂ ਗੁਰੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਲੋਕਨਾਥਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ—
ਨਾਰਾਯਣੋਰਣੇ ਨਾਥੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਾਤ੍ਮਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ।। ਯਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਤਬ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਗਦਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਵਿਦੂਰਥਃ। ਅਗਾਵਹੋऽਨਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਃ ਸਸਾਰਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਦਾ, ਸਾਮਬਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਵਿਦੂਰਥ, ਅਗਾਵਹ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਾਰਣ—
ਉਲ੍ਮੁਕੋ ਨਿਸ਼ਠਸ਼੍ਚੈਵ ਝਿਲ੍ਲੀ ਬਭ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪृਥੁਸ਼੍ਚ ਵਿਪृਥੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਮੀਙ੍ਕੋऽਥਾਰਿਮੇਜਯਃ
ਉਲਮੁਕ, ਨਿਸ਼ਠ, ਝਿੱਲੀ, ਬਭਰੂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਿਥੂ, ਵਿਪ੍ਰਿਥੂ, ਸ਼ਮੀੰਕ ਅਤੇ ਅਰੀਮੇਜਯ—
ਏਤੇऽਨ੍ਯੇ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਕਥਂਚਿਤ੍ਪਾਣ੍ਜਵਾਨੀਕਂ ਸ਼੍ਰਯੇਯੁਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਲਵਾਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਆਹੂਤਾ ਵृष੍ਣਿਵੀਰੇਣ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਤਃ ਸਂਸ਼ਯਿਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵੇਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਅਣਛੁੱਟਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਾਗਾਯੁਤਬਲੋ ਵੀਰਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਃ। ਵਨਮਾਲੀ ਹਲੀ ਰਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਨਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਹਲ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਰਾਮ ਵੀ ਹੈ।
ਯਮਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਪਿਤਰਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਅਪਿ ਵਾ ਹ੍ਯੇष ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇऽਰ੍ਥਾਯ ਸਞ੍ਜਯ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਸਭ ਪਿਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ—ਕੀ ਉਹ, ਸੰਜਯਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਲਾਭ ਵਾਸਤੇ ਲੜੇਗਾ?
ਸ ਯਦਾ ਤਾਤ ਸਨ੍ਨਹ੍ਯੇਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਾਯ ਸਞ੍ਜਯ। ਨ ਤਦਾ ਪ੍ਰਤਿਸਂਯੋਦ੍ਧਾ ਭਵਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਜਯਾ, ਤਾਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯਦਿ ਸ੍ਮ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯੇਯੁਰ੍ਨਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋऽਰ੍ਥਾਯ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਨਰਪਤੀਨ੍ਰਣੇ। ਕੌਰਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਕੌਰਵਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਯੋਦ੍ਧਾ ਯਸ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਰਥਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੀਕੋ ਭਵੇਦ੍ਰਥਃ
ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਹਿਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਯੋਧਾ ਧਨੰਜਯ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ ਕੇਨਚਿਦੁਪਾਯੇਨ ਕੁਰੂਣਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਜਯਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਕੁਰੁਆਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ।
ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਕृष੍ਣੋऽਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਕਿਰੀਟਿਨਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੇ ਵਿਜਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृष੍ਣੇ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਅਰਜੁਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਿਰੀਟੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਅਰਜੁਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਜਿੱਤ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਮਹਿਮਾ।
ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਪਰਾਜਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨੈਵ ਭੂਯਿष੍ਠਮਮੇਯਾਃ ਕੇਸ਼ਵੇ ਗੁਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀਭਤਸੂ ਅਜੈ ਹੈ; ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ, ਅਣਗਣ ਗੁਣ ਕੇਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਮੋਹਾਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਯੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤੀਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਮੋਹਿਤੋ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਮੋਹ ਕਾਰਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਇੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ; ਦੈਵੀ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਵੇਦ ਕृष੍ਣਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਰ੍ਜੁਨਂ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦਾਸਾਰਹਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ; ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ।
ਏਕਾਤ੍ਮਾਨੌ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੌ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਮਾਨਵੈਰ੍ਭੁਵਿ। ਮਨਸਾਪਿ ਹਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਸੇਨਾਮੇਤਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੌ
ਦੋ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਇਕ ਆਤਮਕ ਹਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦੇ; ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਯੇਤਾਮਿਹੇਚ੍ਛਨ੍ਤੌ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਨੇਚ੍ਛਤਃ। ਯੁਗਸ੍ਯੇਵ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸੋ ਲੋਕਾਨਾਮਿਵ ਮੋਹਨਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਚਾਹਣ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਉਲਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਣ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਵਧਸ੍ਤਾਤ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ ਹ੍ਯੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਨ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨੇਨ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ, ਸੰਜਯਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਟਲ ਸਕਦੀ।
ਨ ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਯਤੇ। ਲੋਕਸਮ੍ਭਾਵਿਤੌ ਵੀਰੌ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੌ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੌ
ਨਾ ਤਾ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਉਤਸ਼ਾਹੀ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਹਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਨ੍ਨੁ ਜੀਵਾਮਿ ਸਞ੍ਜਯ। ਯਾਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਸੂਯਾਮਃ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਉਹ ਸ਼ਾਨ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਤਾਮਨੁਜਾਨੀਮੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਵਧੇਨ ਹ। ਮਤ੍ਕृਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮੇष ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਇਹ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ।
ਪਕ੍ਵਾਨਾਂ ਹਿ ਵਧੇ ਸੂਤ ਵਜ੍ਰਾਯਨ੍ਤੇ ਤृਣਾਨ੍ਯੁਤ। ਅਨਨ੍ਤਮਿਦਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦ ਪੱਕੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਤ, ਤਾਂ ਘਾਹ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਣੰਤ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।