ਸ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਸੁਮਹਦਸृਜਤ੍ਪਾਰ੍षਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਮਘਵਾਨ੍ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸਾ ਦਾਨਵਾਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਕਮ੍ਪ੍ਯਮਾਨਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਬਾਣੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸृਞ੍ਜਯਾਃ। ਪੁਨਃਪੁਨਰਭਜ੍ਯਨ੍ਤ ਸਿਂਹੇਨੈਵੇਤਰੇ ਮृਗਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਏ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਪਰ੍ਯਪਤਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਬਲੇ ਬਲੀ। ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਵਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਲਾਤ ਚੱਕਰ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਖਚਰਨਗਰਕਲ੍ਪਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਚਲਦਨਿਲਪਤਾਕਂ ਹ੍ਲਾਦਨਂ ਵਲ੍ਗਿਤਾਸ਼੍ਵਮ੍। ਸ੍ਫਟਿਕਵਿਮਲਕੇਤੁਂ ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਣਾਂ ਰਥਵਰਮਧਿਰੂਢਃ ਸਞ੍ਜਹਾਰਾਰਿਸੇਨਾਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ, ਉੱਚਲਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਵृष੍ਣਯਃ। ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਕਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਚੇਕਿਤਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਮਿਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਯਃ ਕਨ੍ਯਾਮਾਹਰਦ੍ਯੁਧਿ। ਅਨਾਧृष੍ਟਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਵਾਰਧਕਸ਼ੇਮੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ—ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਕੈਕੇਯਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਕਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਮਾਯੁਧਧ੍ਵਜਾਃ
ਪੰਜ ਕੈਕੇਯਾ ਭਾਈ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਲਾਲ ਇੰਦਰਗੋਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਲਾਲ ਬਰਚਾ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਮਾਤृष੍ਵਸੁਃ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਜਯਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਤਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਹਨ੍ਤੁਮਾਯਾਤਾਨ੍ਕੇ ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਆਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਯਂ ਯੋਧਯਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾਨੋ ਨਾਜਯਨ੍ਵਾਰਣਾਵਤੇ। षਣ੍ਮਾਸਾਨਪਿ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੋ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਂ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਲੜਦਿਆਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕੇ।
ਧਨੁष੍ਮਤਾਂ ਵਰਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਤ੍ਕਸ੍ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਸਮਰੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਗृਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਲ੍ਲੇਨਾਪਾਹਰਦ੍ਰਥਾਤ੍
ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਲਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਮ੍। ਯੁਕ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਨਰ੍ਥੇ ਸृष੍ਟਂ ਦ੍ਰੋਣਵਧਾਯ ਚ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਪਾਰਥਾਂ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਂ ਰਣੇ ਯੋਧਾਨ੍ਦਾਰਯਨ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਦ੍ਰੋਣਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ—ਕਿਹੜੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਸਕਦੇ ਸਨ?
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗ ਇਵ ਸਮ੍ਵृਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ੈਖਣ੍ਡਿਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਂ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਨ੍
ਸ਼ੈਖੰਡੀ, ਜੋ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ—ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਯ ਇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਚਰ੍ਮਵਤ੍ਸਮਵੇष੍ਟਯਤ੍। ਮਹਤਾ ਰਥਘੋषੇਣ ਮੁਖ੍ਯਾਰਿਘ੍ਨੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਜਹੇ ਸ੍ਵਨ੍ਨਪਾਨਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍। ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਧਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਾਲਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਦਾਨ ਵਾਫਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ।
ਵਿਸृष੍ਟਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਜਲਮਵਾਰਯਤ੍। ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰੋਤਸਿ ਯਾਵਤ੍ਯਃ ਸਿਕਤਾ ਅਪ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ। ਤਾਵਤੀਰ੍ਗਾ ਦਦੌ ਵੀਰ ਉਸ਼ੀਨਰਸੁਤੋऽਧ੍ਵਰੇ
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਧਾਰ ਵਿਚ ਜਿੰਨੀ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਹਨ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਤਨੀ ਗਾਂਵਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨ ਪੂਰ੍ਵੇ ਨਾਪਰੇ ਚਕ੍ਰੁਰਿਦਂ ਕੇਚਨ ਮਾਨਵਾਃ। ਇਤੀਦਂ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਕृਤੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਦੁष੍ਕਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰਤਬ ਹੋਣ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨ ਤਂ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁਚਾਰਿषੁ। ਜਾਤਂ ਚਾਪਿ ਜਨਿष੍ਯਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚਾਪਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਅਨ੍ਯਮੌਸ਼ੀਨਰਾਚ੍ਛੇਬ੍ਯਾਦ੍ਧੁਰੋ ਵੋਢਾਰਮਿਤ੍ਯੁਤ। ਗਤਿਂ ਯਸ੍ਯ ਨ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨੁषਾ ਲੋਕਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ਼ੀਨਰ ਜਾਂ ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਐਸਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤਾਰਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੈਬ੍ਯਂ ਕਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਤ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਰਥਾਨੀਕਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਃ। ਪ੍ਰੇਪ੍ਸਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕੇ ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਰਥ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਏ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸੀ?
ਸਦ੍ਯੋ ਵृਕੋਦਰਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਮਾਯਾਵੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵੀਰੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇੱਕ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली, ਮਾਇਆਵਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਜਯਕਾਮਂ ਤਂ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਬਣੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਡ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਯੇषਾਮਜਿਤਂ ਯੁਧਿ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਰਃ ਸਂਯੁਗੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕਿਂ ਤੇषਾਮਜਿਤਂ ਯੁਧਿ
ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਯੇषਾਂ ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਾ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ।। ਲੋਕਾਨਾਂ ਗੁਰੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਲੋਕਨਾਥਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ—
ਨਾਰਾਯਣੋਰਣੇ ਨਾਥੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਾਤ੍ਮਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ।। ਯਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਤਬ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਗਦਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਵਿਦੂਰਥਃ। ਅਗਾਵਹੋऽਨਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਃ ਸਸਾਰਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਦਾ, ਸਾਮਬਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਵਿਦੂਰਥ, ਅਗਾਵਹ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਾਰਣ—
ਉਲ੍ਮੁਕੋ ਨਿਸ਼ਠਸ਼੍ਚੈਵ ਝਿਲ੍ਲੀ ਬਭ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪृਥੁਸ਼੍ਚ ਵਿਪृਥੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਮੀਙ੍ਕੋऽਥਾਰਿਮੇਜਯਃ
ਉਲਮੁਕ, ਨਿਸ਼ਠ, ਝਿੱਲੀ, ਬਭਰੂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਿਥੂ, ਵਿਪ੍ਰਿਥੂ, ਸ਼ਮੀੰਕ ਅਤੇ ਅਰੀਮੇਜਯ—