ਏਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਚਾਰ੍ਯਮਾਸ਼ੁ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕੁਰੁ। ਜਿਗੀषਨ੍ਤੋ ਸੁਰਾਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨੇਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੌਰਵੈਃ ਸਹ। ਅਭ੍ਯਘ੍ਨਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਜਯਗृਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੌਰਵ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਤੀਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਵੇਗੇਨਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਸੇਨਾਂ ਕਿਰਞ੍ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਪਿਆ, ਤੇ ਦਰਜਨਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹਸृਞ੍ਜਯੈਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਛਰਵਰ੍षੈਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ, ਰਾਜਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਰੋਕ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਆ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ। ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਪਾਞ੍ਚਾਲਾ ਵਾਤੇਨੇਵ ਵਲਾਹਕਾਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਵਲੋਂ ਹਿਲਾਈ ਤੇ ਤੋੜੀ ਗਈ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਗਈ।
ਬਹੂਨੀਹ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਪੀਡਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍
ਉਥੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਾਸਵੇਨੇਵ ਦਾਨਵਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਪਾਂਚਾਲੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਹੇਠ ਅਸੁਰ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੂਰੋ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਰ੍ਮਹਾਰਥਃ। ਅਭਿਨਚ੍ਛਰਵਰ੍षੇਣ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਮਨੇਕਧਾ
ਫਿਰ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਰ੍षਤਃ। ਸਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਰੂਨਪ੍ਯਵਧੀਦ੍ਬਲੀ
ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਯਮ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਮਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਾਹਵੇ। ਸ੍ਵਮਨੀਕਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪਾਰ੍षਤਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪਾਰਸ਼ਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਸੁਮਹਦਸृਜਤ੍ਪਾਰ੍षਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਮਘਵਾਨ੍ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸਾ ਦਾਨਵਾਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਕਮ੍ਪ੍ਯਮਾਨਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਬਾਣੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸृਞ੍ਜਯਾਃ। ਪੁਨਃਪੁਨਰਭਜ੍ਯਨ੍ਤ ਸਿਂਹੇਨੈਵੇਤਰੇ ਮृਗਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਏ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਪਰ੍ਯਪਤਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਬਲੇ ਬਲੀ। ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਵਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਲਾਤ ਚੱਕਰ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਖਚਰਨਗਰਕਲ੍ਪਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਚਲਦਨਿਲਪਤਾਕਂ ਹ੍ਲਾਦਨਂ ਵਲ੍ਗਿਤਾਸ਼੍ਵਮ੍। ਸ੍ਫਟਿਕਵਿਮਲਕੇਤੁਂ ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਣਾਂ ਰਥਵਰਮਧਿਰੂਢਃ ਸਞ੍ਜਹਾਰਾਰਿਸੇਨਾਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ, ਉੱਚਲਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਵृष੍ਣਯਃ। ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਕਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਚੇਕਿਤਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਮਿਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਯਃ ਕਨ੍ਯਾਮਾਹਰਦ੍ਯੁਧਿ। ਅਨਾਧृष੍ਟਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਵਾਰਧਕਸ਼ੇਮੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ—ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਕੈਕੇਯਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਕਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਮਾਯੁਧਧ੍ਵਜਾਃ
ਪੰਜ ਕੈਕੇਯਾ ਭਾਈ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਲਾਲ ਇੰਦਰਗੋਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਲਾਲ ਬਰਚਾ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਮਾਤृष੍ਵਸੁਃ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਜਯਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਤਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਹਨ੍ਤੁਮਾਯਾਤਾਨ੍ਕੇ ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਆਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਯਂ ਯੋਧਯਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾਨੋ ਨਾਜਯਨ੍ਵਾਰਣਾਵਤੇ। षਣ੍ਮਾਸਾਨਪਿ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੋ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਂ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਲੜਦਿਆਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕੇ।
ਧਨੁष੍ਮਤਾਂ ਵਰਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਤ੍ਕਸ੍ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਸਮਰੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਗृਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਲ੍ਲੇਨਾਪਾਹਰਦ੍ਰਥਾਤ੍
ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਲਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਮ੍। ਯੁਕ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਨਰ੍ਥੇ ਸृष੍ਟਂ ਦ੍ਰੋਣਵਧਾਯ ਚ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਪਾਰਥਾਂ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਂ ਰਣੇ ਯੋਧਾਨ੍ਦਾਰਯਨ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਦ੍ਰੋਣਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ—ਕਿਹੜੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਸਕਦੇ ਸਨ?
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗ ਇਵ ਸਮ੍ਵृਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ੈਖਣ੍ਡਿਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਂ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਨ੍
ਸ਼ੈਖੰਡੀ, ਜੋ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ—ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਯ ਇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਚਰ੍ਮਵਤ੍ਸਮਵੇष੍ਟਯਤ੍। ਮਹਤਾ ਰਥਘੋषੇਣ ਮੁਖ੍ਯਾਰਿਘ੍ਨੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਜਹੇ ਸ੍ਵਨ੍ਨਪਾਨਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍। ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਧਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਾਲਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਦਾਨ ਵਾਫਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ।
ਵਿਸृष੍ਟਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਜਲਮਵਾਰਯਤ੍। ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰੋਤਸਿ ਯਾਵਤ੍ਯਃ ਸਿਕਤਾ ਅਪ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ। ਤਾਵਤੀਰ੍ਗਾ ਦਦੌ ਵੀਰ ਉਸ਼ੀਨਰਸੁਤੋऽਧ੍ਵਰੇ
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਧਾਰ ਵਿਚ ਜਿੰਨੀ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਹਨ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਤਨੀ ਗਾਂਵਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨ ਪੂਰ੍ਵੇ ਨਾਪਰੇ ਚਕ੍ਰੁਰਿਦਂ ਕੇਚਨ ਮਾਨਵਾਃ। ਇਤੀਦਂ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਕृਤੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਦੁष੍ਕਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰਤਬ ਹੋਣ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨ ਤਂ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁਚਾਰਿषੁ। ਜਾਤਂ ਚਾਪਿ ਜਨਿष੍ਯਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚਾਪਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਅਨ੍ਯਮੌਸ਼ੀਨਰਾਚ੍ਛੇਬ੍ਯਾਦ੍ਧੁਰੋ ਵੋਢਾਰਮਿਤ੍ਯੁਤ। ਗਤਿਂ ਯਸ੍ਯ ਨ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨੁषਾ ਲੋਕਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ਼ੀਨਰ ਜਾਂ ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਐਸਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ।