ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚ। ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸृਂਜਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਯੇ ਬਲਂ ਤਦਜਯ੍ਯਂ ਮਹੀਪੈਃ
ਜਿਥੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਵੀ ਹਨ—ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਫੌਜ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਤਂ ਚੇਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਹਰੋऽਭਿਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਸਦਾऽਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਕਿਰੀਟਿਨਮ੍। ਤਥਾਪਿ ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਭੀष੍ਮਮੁਖੋ ਯਮਾਯ
ਜੇਕਰ ਮੌਤ ਆਪ ਹੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਨ ਤ੍ਵੇਵਾਹਂ ਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਹਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ। ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੁਹੋ ਦੁਰ੍ਬਲਭਕ੍ਤਯੋ ਯੇ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਮਮੈਤੇ ਸਹਾਯਾਃ
ਪਰ ਮੈਂ ਉਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੁਣ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਜੋ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦਤਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ।
ਸਮृਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤਂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਂ ਦृਢਂ ਸਕੂਬਰਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਪਤਾਕਿਨਂ ਵਾਤਜਵੈਰ੍ਹਯੋਤ੍ਤਮੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਜਯਾਯ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰਥਰ੍षਭੋ ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਃ। ਯਯੌ ਤਦਾਯੋਧਨਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰਾਵਸਾਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭਸ੍ਯ
ਕੁਰੂਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਣਾ ਸੀ।
ਵਰੂਥਿਨਾ ਮਹਤਾ ਸਧ੍ਵਜੇਨ ਸੁਵਰ੍ਣਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਲਿਨਾ। ਸਦਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨ ਕਰ੍ਣੋ ਮੇਘਸ੍ਵਨੇਨਾਰ੍ਕ ਇਵਾਮਿਤੌਜਾਃ
ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਫੌਜ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਕਰਣ—ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ—ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਭਃ ਸ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭੇ ਸ਼ੁਭਃ ਸ਼ੁਭੇ ਵੈ ਸ੍ਵਰਥੇ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਰਾਜਾਧਿਰਥਿਰ੍ਮਹਾਰਥਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਮਾਨੇ ਸੁਰਰਾਡਿਵਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਰੌਸ਼ਨ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਧਿਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਕਰੋ ਘੋਰੋ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ। `ਸੋਪ੍ਯਦ੍ਯਾਭਿਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰੋਤਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾ
ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਅੱਜ ਉਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਤਮਦ੍ਯਾਹਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ੌਣ੍ਡਮਮृष੍ਯਮਾਣੋ ਭਵਤਾ ਚਾਨੁਸ਼ਿष੍ਟਃ। ਆਸ਼ੀਵਿषਂ ਹष੍ਟਿਹਰਂ ਸੁਘੋਰਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਬਲਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਅੱਜ, ਉਸ ਯੁੱਧ-ਕੁਸ਼ਲ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦਿਆਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮੈਂ ਅਸਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ, ਬਹਾਦਰ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂਗਾ।
ਏष ਸੇਨਾਪ੍ਰਣੇਤॄਣਾਮੇष ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਮਪਿ। ਏष ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਾਜਨ੍ਗੁਰੁਸ੍ਤਵ
ਇਹ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ—ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਚਾਰ੍ਯਮਾਸ਼ੁ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕੁਰੁ। ਜਿਗੀषਨ੍ਤੋ ਸੁਰਾਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨੇਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੌਰਵੈਃ ਸਹ। ਅਭ੍ਯਘ੍ਨਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਜਯਗृਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੌਰਵ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਤੀਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਵੇਗੇਨਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਸੇਨਾਂ ਕਿਰਞ੍ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਪਿਆ, ਤੇ ਦਰਜਨਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹਸृਞ੍ਜਯੈਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਛਰਵਰ੍षੈਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ, ਰਾਜਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਰੋਕ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਆ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ। ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਪਾਞ੍ਚਾਲਾ ਵਾਤੇਨੇਵ ਵਲਾਹਕਾਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਵਲੋਂ ਹਿਲਾਈ ਤੇ ਤੋੜੀ ਗਈ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਗਈ।
ਬਹੂਨੀਹ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਪੀਡਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍
ਉਥੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਾਸਵੇਨੇਵ ਦਾਨਵਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਪਾਂਚਾਲੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਹੇਠ ਅਸੁਰ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੂਰੋ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਰ੍ਮਹਾਰਥਃ। ਅਭਿਨਚ੍ਛਰਵਰ੍षੇਣ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਮਨੇਕਧਾ
ਫਿਰ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਰ੍षਤਃ। ਸਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਰੂਨਪ੍ਯਵਧੀਦ੍ਬਲੀ
ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਯਮ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਮਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਾਹਵੇ। ਸ੍ਵਮਨੀਕਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪਾਰ੍षਤਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪਾਰਸ਼ਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਸੁਮਹਦਸृਜਤ੍ਪਾਰ੍षਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਮਘਵਾਨ੍ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸਾ ਦਾਨਵਾਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਕਮ੍ਪ੍ਯਮਾਨਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਬਾਣੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸृਞ੍ਜਯਾਃ। ਪੁਨਃਪੁਨਰਭਜ੍ਯਨ੍ਤ ਸਿਂਹੇਨੈਵੇਤਰੇ ਮृਗਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਏ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਪਰ੍ਯਪਤਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਬਲੇ ਬਲੀ। ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਵਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਲਾਤ ਚੱਕਰ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਖਚਰਨਗਰਕਲ੍ਪਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਚਲਦਨਿਲਪਤਾਕਂ ਹ੍ਲਾਦਨਂ ਵਲ੍ਗਿਤਾਸ਼੍ਵਮ੍। ਸ੍ਫਟਿਕਵਿਮਲਕੇਤੁਂ ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਣਾਂ ਰਥਵਰਮਧਿਰੂਢਃ ਸਞ੍ਜਹਾਰਾਰਿਸੇਨਾਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ, ਉੱਚਲਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਵृष੍ਣਯਃ। ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਕਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਚੇਕਿਤਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਮਿਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਯਃ ਕਨ੍ਯਾਮਾਹਰਦ੍ਯੁਧਿ। ਅਨਾਧृष੍ਟਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਵਾਰਧਕਸ਼ੇਮੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ—ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਕੈਕੇਯਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਕਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਮਾਯੁਧਧ੍ਵਜਾਃ
ਪੰਜ ਕੈਕੇਯਾ ਭਾਈ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਲਾਲ ਇੰਦਰਗੋਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਲਾਲ ਬਰਚਾ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਮਾਤृष੍ਵਸੁਃ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਜਯਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਤਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਹਨ੍ਤੁਮਾਯਾਤਾਨ੍ਕੇ ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਆਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਯਂ ਯੋਧਯਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾਨੋ ਨਾਜਯਨ੍ਵਾਰਣਾਵਤੇ। षਣ੍ਮਾਸਾਨਪਿ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੋ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਂ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਲੜਦਿਆਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕੇ।
ਧਨੁष੍ਮਤਾਂ ਵਰਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਤ੍ਕਸ੍ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ?