ਵਿष੍ਵਗ੍ਵਾਤਾਹਤਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਨੌਰਿਵਾਸੀਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ। ਬਲਿਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਭृਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਉਲਟ ਵਾਹਾਂ ਨਾਲ ਝੂਲਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਫੌਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਤਦਾਸੀਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਸੇਨਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾ। ਵਿਪਨ੍ਨਭੂਯਿष੍ਠਨਰਾ ਕृਪਣਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਾਨਸਾ
ਉਹ ਫੌਜ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਆਦातर ਮਨੁੱਖ ਨਸ਼ਟ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਮਨ ਉਜੜੇ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨृਪਤਯਃ ਸੈਨਿਕਾਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ। ਪਾਤਾਲ ਇਵ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੋ ਹੀਨਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤੇਨ ਤੇ
ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੈਨਿਕ, ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ ਡਰ ਗਏ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕੁਰਵੋऽਸ੍ਮਾਰ੍षੁਃ ਸ ਹਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤੋਪਮਃ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰੋਚਮਾਨਮਿਵਾਤਿਥਿਮ੍
ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਕਰਣ ਵੱਲ ਮੁੜੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਬਨ੍ਧੁਮਾਪਦ੍ਗਤਸ੍ਯੇਵ ਤਮੇਵੋਪਾਗਮਨ੍ਮਨਃ। ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਕਰ੍ਣਕਰ੍ਣੇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੱਲ ਮਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ 'ਕਰਨ! ਕਰਨ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਰਾਧੇਯਂ ਹਿਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਤਨੁਤ੍ਯਜਮ੍। ਸ ਹਿ ਨਾਬੁਧ੍ਯਤ ਤਦਾ ਦਸ਼ਾਹਾਨਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਮਾਤ੍ਯਬਨ੍ਧੁਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵੈ ਤਮਾਨਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍। ਭੀष੍ਮੇਣ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਕਰਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ।
ਰਥੇषੁ ਗਣ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਬਲਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿषੁ। ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੋऽਰ੍ਧਰਥਃ ਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਃ ਸਨ੍ਨਰਰ੍षਭਃ
ਜਦੋਂ ਰਥੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗਿਣੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਕਰਨ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਥੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।
ਰਥਾਤਿਰਥਸਙ੍ਖ੍ਯਾਯਾਂ ਯੋऽਗ੍ਰਣੀਃ ਸ਼ੂਰਸਮ੍ਭਤਃ। ਸਾਸੁਰਾਨਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ਾਨ੍ਰਣੇ ਯੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹੇਤ੍
ਰਥੀ ਅਤੇ ਅਤਿਰਥੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੀਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਐਸਾ ਸੂਰਮਾ ਸੀ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਕੋਪੇਨ ਰਾਜਨ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਨਾਹਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ
ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ, ਕੌਰਵ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਲੜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇषੁ ਨਿਹਤੇषੁ ਮਹਾਮृਧੇ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਨਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ
'ਪਰ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਓ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕੌਰਵ।'
ਹਤੇ ਵਾ ਤ੍ਵਯਿ ਪਾਰ੍ਥੈਸ੍ਤੁ ਯੁਧਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪੇਯੁषਿ। ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯੇਕਰਥੇਨੈਵ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਨ੍ ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਰਥਾਨ੍
'ਜਾਂ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਰਥੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰਥੀ ਮੰਨਦੇ ਹੋ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਸ਼ਾਹਾਨ੍ਯੇਕ ਏਵ ਸ। ਨਾਯੁਧ੍ਯਤ ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਸਂਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਕਰਨ ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਲੜਿਆ।
ਭੀष੍ਮਃ ਸਮਰਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਯੋਧਾਨਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਭਾਰਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਸ਼ੂਰੇ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੇ ਮਹੌਜਸਿ। ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਤਾਃ ਕਰ੍ਣਮਸ੍ਮਾਰ੍षੁਸ੍ਤਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਇਵ ਪ੍ਲਵਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸੱਚਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਬੇੜੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਕਾਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ। ਹਾ ਕਰ੍ਣ ਇਤਿ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਕਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਿਲ ਕੇ 'ਹਾਏ ਕਰਨ!' ਚੀਕ ਪਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ!'
ਏਵਂ ਤੇ ਸ੍ਮ ਹਿ ਰਾਧੇਯਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਤਨੁਤ੍ਯਜਮ੍ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸਹਿਤਾ ਯੋਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਮਸ੍ਤ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਵਾਰਪੌਰੁषਮ੍। ਅਗਮਨ੍ਨੋ ਮਨਃ ਕਰ੍ਣਂ ਬਨ੍ਧੁਮਾਤ੍ਯਯਿਕੇष੍ਵਿਵ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਨ ਵੱਲ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਗਏ।
ਸ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਣੇ ਰਾਜਞ੍ਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਭਯਾਤ੍।। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਿਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਤਤਂ ਸੁਮਹਾਭਯਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਵਿੰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਫਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤੁ ਸਞ੍ਜਯਂ ਕਰ੍ਣਂ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਆਸ਼ੀਵਿषਵਦੁਚ੍ਛ੍ਵਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸੰਜਯਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਤ੍ਤਦ੍ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਣਮਗਮਦ੍ਵੋ ਮਨਸ੍ਤਦਾ। ਉਪ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਸ ਰਾਧੇਯਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਨੁਤ੍ਯਜਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਵੱਲ ਗਿਆ ਸੀ? ਕੀ ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਿਆ?
ਅਪਿ ਤਨ੍ਨ ਮृषਾਕਾਰ੍षੀਤ੍ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਸਮ੍ਭਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਤਦਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਣਮਿਚ੍ਛਤਾਂ
ਕੀ ਉਸ ਨੇ ਥੋੜੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ? ਕੀ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਦੀ ਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ?
ਅਪਿ ਤਤ੍ਪੂਰਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਧਨੁਰ੍ਧਰਵਰੋ ਯੁਧਿ। ਯਤ੍ਤਦ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਭੀष੍ਮੇ ਕੌਰਵਾਣਾਮਪਾਕृਤਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਖਣ੍ਡਂ ਪੂਰਯਨ੍ਕਰ੍ਣਃ ਪਰੇषਾਮਾਦਧਦ੍ਭਯਮ੍। ਸ ਹਿ ਵੈ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਲੋਕੇ ਸਞ੍ਜਯ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਕਰਨ ਨੇ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੰਜਯਾ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਰਨ੍ਦਤਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸ਼ਰ੍ਮ ਚ। ਕृਤਵਾਨ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਯਾਸ਼ਾਂ ਸਫਲਾਮਪਿ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਦੁਖੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨੂੰ ਸਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧृਤਿਮਤਿਸਤ੍ਯਸਤ੍ਵਵਾਨ੍ ਵृਕੋਦਰੋ ਗਜਸ਼ਤਤੁਲ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਤਥਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵਰਾਤ੍ਮਜੋ ਯੁਵਾ ਨ ਤਦ੍ਬਲਂ ਸੁਜਯਮਿਹਾਮਰੈਰਪਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧੀਰ ਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸੌ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ।
ਯਮੌ ਰਣੇ ਯਤ੍ਰ ਯਮੋਪਮੌ ਬਲੇ ਸਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ। ਨ ਤਦ੍ਬਲਂ ਕਾਪੁਰੁषੋऽਭ੍ਯੁਪੇਯਿਵਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਭृਤ੍ਯੁਮੁਖਾਦਿਵਾਸੁਭृਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਸਤਯਕੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੌਜੂਦ ਹਨ—ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੋਈ ਡਰਪੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋऽਭ੍ਯੁਦੀਰ੍ਣਂ ਤਪਸੈਵ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਬਲਂ ਬਲੇਨੈਵ ਤਥਾ ਮਨਸ੍ਵਿਭਿਃ। ਮਨਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਵਾਰਣੇ ਧ੍ਰੁਂ ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਚਾਚਲਵਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵਧੀਕ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚੈषਾਂ ਬਾਧਮਾਨਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਗਤ੍ਵੈਵਾਹਂ ਤਾਞ੍ਜਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸੂਤ। ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹੋ ਮਰ੍षਣੀਯੋ ਨ ਮੇऽਯਂ ਭਗ੍ਨੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਯਃ ਸਮੇਯਾਤ੍ਸ ਮਿਤ੍ਰਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਾਂਗਾ, ਸੂਤਾ; ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਜਦ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਆਵੇ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯੇਤਤ੍ਸਤ੍ਪੁਰੁषਾਰ੍ਯਕਰ੍ਮ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੀष੍ਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼ਙ੍ਘਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯੇ ਹਤਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾ ਵੀਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।