ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇ ਅਭਿਵਾਦ੍ਯੋਪਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ। ਰਾਧੇਯੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਵ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਗਾਂਗੇ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਆ, ਰਾਦੇ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਬਹੁਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਪਰ੍ਵਾਖਿਲਂ ਮਯਾ। ਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪર્વ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਣਾਏ ਹਨ।
ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਸਦਾ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇਦਪਾਰਗਾਨ੍ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਕੋਈ, ਰਾਜਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ,
ਵਿਧੂਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਤੇ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪਦਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਹ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਾਰਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਨਿਹ ਵਾਮੁਤ੍ਰ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਣੇ।
ਭੋਜਨਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਰਲਙ੍ਕृਤਾਨ੍ । ਭੀष੍ਮਪਰ੍ਵਣਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਾਨੀਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਪਰਵ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਤਮ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬਭੂਵ ਕੁਰੁਵਾਹਿਨੀ। ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਪੇਤਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਹੀਨਂ ਖਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ
ਜਦ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਖਾਲੀ ਹੋਇਆ ਅਕਾਸ਼।
ਵਿਪਨ੍ਨਸਸ੍ਯੇਵ ਮਹੀ ਵਾਕ੍ਚੈਵਾਸਂਸ੍ਕृਤਾ ਯਥਾ। ਆਸੁਰੀਵ ਯਥਾ ਸੇਨਾ ਨਿਗृਹੀਤੇ ਨृਪੇ ਬਲੌ
ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਫਸਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ; ਬੋਲੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਅਣਸੰਸਕਾਰਿਤ ਸ਼ਬਦ; ਫੌਜ ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਧਵੇਵ ਵਾਰਾਰੋਹਾ ਸ਼ੁष੍ਕਤੋਯੇਵ ਨਿਮ੍ਨਗਾ। ਵृਕੈਰਿਵ ਵਨੇ ਰੁਦ੍ਧਾ ਪृषਤੀ ਹਤਯੂਥਪਾ
ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ; ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਿਰਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਰਭਾऽऽਹਤਸਿਂਹੇਵ ਮਹਤੀ ਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰਾ। ਸਾ ਸੇਨਾ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਪਤਿਤੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਸੁਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ, ਜਦ ਸ਼ਰਭਾ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਫੌਜ ਵੀ ਐਸੇ ਸੀ, ਜਦ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਾਹਨਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਵਗ੍ਵਾਤਾਹਤਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਨੌਰਿਵਾਸੀਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ। ਬਲਿਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਭृਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਉਲਟ ਵਾਹਾਂ ਨਾਲ ਝੂਲਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਫੌਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਤਦਾਸੀਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਸੇਨਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾ। ਵਿਪਨ੍ਨਭੂਯਿष੍ਠਨਰਾ ਕृਪਣਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਾਨਸਾ
ਉਹ ਫੌਜ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਆਦातर ਮਨੁੱਖ ਨਸ਼ਟ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਮਨ ਉਜੜੇ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨृਪਤਯਃ ਸੈਨਿਕਾਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ। ਪਾਤਾਲ ਇਵ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੋ ਹੀਨਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤੇਨ ਤੇ
ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੈਨਿਕ, ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ ਡਰ ਗਏ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕੁਰਵੋऽਸ੍ਮਾਰ੍षੁਃ ਸ ਹਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤੋਪਮਃ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰੋਚਮਾਨਮਿਵਾਤਿਥਿਮ੍
ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਕਰਣ ਵੱਲ ਮੁੜੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਬਨ੍ਧੁਮਾਪਦ੍ਗਤਸ੍ਯੇਵ ਤਮੇਵੋਪਾਗਮਨ੍ਮਨਃ। ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਕਰ੍ਣਕਰ੍ਣੇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੱਲ ਮਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ 'ਕਰਨ! ਕਰਨ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਰਾਧੇਯਂ ਹਿਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਤਨੁਤ੍ਯਜਮ੍। ਸ ਹਿ ਨਾਬੁਧ੍ਯਤ ਤਦਾ ਦਸ਼ਾਹਾਨਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਮਾਤ੍ਯਬਨ੍ਧੁਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵੈ ਤਮਾਨਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍। ਭੀष੍ਮੇਣ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਕਰਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ।
ਰਥੇषੁ ਗਣ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਬਲਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿषੁ। ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੋऽਰ੍ਧਰਥਃ ਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਃ ਸਨ੍ਨਰਰ੍षਭਃ
ਜਦੋਂ ਰਥੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗਿਣੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਕਰਨ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਥੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।
ਰਥਾਤਿਰਥਸਙ੍ਖ੍ਯਾਯਾਂ ਯੋऽਗ੍ਰਣੀਃ ਸ਼ੂਰਸਮ੍ਭਤਃ। ਸਾਸੁਰਾਨਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ਾਨ੍ਰਣੇ ਯੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹੇਤ੍
ਰਥੀ ਅਤੇ ਅਤਿਰਥੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੀਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਐਸਾ ਸੂਰਮਾ ਸੀ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਕੋਪੇਨ ਰਾਜਨ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਨਾਹਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ
ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ, ਕੌਰਵ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਲੜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇषੁ ਨਿਹਤੇषੁ ਮਹਾਮृਧੇ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਨਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵ
'ਪਰ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਓ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕੌਰਵ।'
ਹਤੇ ਵਾ ਤ੍ਵਯਿ ਪਾਰ੍ਥੈਸ੍ਤੁ ਯੁਧਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪੇਯੁषਿ। ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯੇਕਰਥੇਨੈਵ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਨ੍ ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਰਥਾਨ੍
'ਜਾਂ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਰਥੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰਥੀ ਮੰਨਦੇ ਹੋ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਸ਼ਾਹਾਨ੍ਯੇਕ ਏਵ ਸ। ਨਾਯੁਧ੍ਯਤ ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਸਂਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਕਰਨ ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਲੜਿਆ।
ਭੀष੍ਮਃ ਸਮਰਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਯੋਧਾਨਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਭਾਰਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਸ਼ੂਰੇ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੇ ਮਹੌਜਸਿ। ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਤਾਃ ਕਰ੍ਣਮਸ੍ਮਾਰ੍षੁਸ੍ਤਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਇਵ ਪ੍ਲਵਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸੱਚਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਬੇੜੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਕਾਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ। ਹਾ ਕਰ੍ਣ ਇਤਿ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਕਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਿਲ ਕੇ 'ਹਾਏ ਕਰਨ!' ਚੀਕ ਪਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ!'
ਏਵਂ ਤੇ ਸ੍ਮ ਹਿ ਰਾਧੇਯਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਤਨੁਤ੍ਯਜਮ੍ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸਹਿਤਾ ਯੋਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਮਸ੍ਤ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਵਾਰਪੌਰੁषਮ੍। ਅਗਮਨ੍ਨੋ ਮਨਃ ਕਰ੍ਣਂ ਬਨ੍ਧੁਮਾਤ੍ਯਯਿਕੇष੍ਵਿਵ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਨ ਵੱਲ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਗਏ।
ਸ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਣੇ ਰਾਜਞ੍ਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਭਯਾਤ੍।। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਿਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਤਤਂ ਸੁਮਹਾਭਯਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਵਿੰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਫਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤੁ ਸਞ੍ਜਯਂ ਕਰ੍ਣਂ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਆਸ਼ੀਵਿषਵਦੁਚ੍ਛ੍ਵਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸੰਜਯਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।