ਭਵਦ੍ਭਿਰੁਪਲਬ੍ਧਾਨਿ ਕਥਿਤਾਨਿ ਚ ਸਂਸਦਿ । ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵਿਦਿਤਾ ਮਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੇਖੀਆਂ ਤੇ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ; ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਜੇਯਾਃ ਪੁਰੁषੈਰਨ੍ਯੈਰਿਤਿ ਤਂਸ਼੍ਚੋਤ੍ਸਹਾਮਹੇ। ਵਿਜਯਿष੍ਯੇ ਰਣੇ ਪਾਣ੍ਡੂਨਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ ਮਨਃ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿਆਂ।
ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਮਵਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵੈਰਮੇਤਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਧਨਂਜਯੇਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਧਨੰਜਯ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨ।
ਅਨੁਜਾਨੀष੍ਵ ਮਾਂ ਤਾਤ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਯੁਧ੍ਯੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਵੀਰ, ਮੈਂ ਲੜਾਂਗਾ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਦੁਰੁਕ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਤੀਪਂ ਵਾ ਰਭਸਾਚ੍ਚਾਪਲਾਤ੍ਤਥਾ । ਯਨ੍ਮਯੇਹ ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਇਥੇ ਗੁੱਸੇ, ਉਲਟ, ਜਾਂ ਬੇਸਮਝੀ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ।
ਨ ਚੇਚ੍ਛਕ੍ਯਮਵਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵੈਰਮੇਤਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਅਨੁਜਾਨਾਮਿ ਕਰ੍ਣ ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਕਰਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜ।
ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਗਤਸਂਰਮ੍ਭਃ ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਰਣੇ ਸ੍ਮ ਹ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਸਤਾਂ ਵृਤ੍ਤੇषੁ ਵृਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਬਿਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਨੁਸਾਰ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਿਆ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁਜਾਨਾਮਿ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਤਦਾਪ੍ਨੁਹਿ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਜਿਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਧਨਂਜਯਾਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਧਨੰਜਯ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰੇਗਾ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਨਿਰਹਂਕਾਰੋ ਬਲਵੀਰ੍ਯਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਯੁਦ੍ਧਾਦਧਿਕਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਬਿਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਯੋਧੇ ਲਈ ਧਰਮਕ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਸ਼ਮੇ ਹਿ ਕृਤੋ ਯਤ੍ਨਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਸੁਚਿਰਂ ਮਯਾ। ਨ ਚੈਵ ਸ਼ਕਿਤਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤੋ ਜਯਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇ ਅਭਿਵਾਦ੍ਯੋਪਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ। ਰਾਧੇਯੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਵ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਗਾਂਗੇ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਆ, ਰਾਦੇ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਬਹੁਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਪਰ੍ਵਾਖਿਲਂ ਮਯਾ। ਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪર્વ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਣਾਏ ਹਨ।
ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਸਦਾ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇਦਪਾਰਗਾਨ੍ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਕੋਈ, ਰਾਜਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ,
ਵਿਧੂਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਤੇ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪਦਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਹ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਾਰਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਨਿਹ ਵਾਮੁਤ੍ਰ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਣੇ।
ਭੋਜਨਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਰਲਙ੍ਕृਤਾਨ੍ । ਭੀष੍ਮਪਰ੍ਵਣਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਾਨੀਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਪਰਵ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਤਮ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬਭੂਵ ਕੁਰੁਵਾਹਿਨੀ। ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਪੇਤਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਹੀਨਂ ਖਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ
ਜਦ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਖਾਲੀ ਹੋਇਆ ਅਕਾਸ਼।
ਵਿਪਨ੍ਨਸਸ੍ਯੇਵ ਮਹੀ ਵਾਕ੍ਚੈਵਾਸਂਸ੍ਕृਤਾ ਯਥਾ। ਆਸੁਰੀਵ ਯਥਾ ਸੇਨਾ ਨਿਗृਹੀਤੇ ਨृਪੇ ਬਲੌ
ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਫਸਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ; ਬੋਲੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਅਣਸੰਸਕਾਰਿਤ ਸ਼ਬਦ; ਫੌਜ ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਧਵੇਵ ਵਾਰਾਰੋਹਾ ਸ਼ੁष੍ਕਤੋਯੇਵ ਨਿਮ੍ਨਗਾ। ਵृਕੈਰਿਵ ਵਨੇ ਰੁਦ੍ਧਾ ਪृषਤੀ ਹਤਯੂਥਪਾ
ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ; ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਿਰਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਰਭਾऽऽਹਤਸਿਂਹੇਵ ਮਹਤੀ ਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰਾ। ਸਾ ਸੇਨਾ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਪਤਿਤੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਸੁਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ, ਜਦ ਸ਼ਰਭਾ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਫੌਜ ਵੀ ਐਸੇ ਸੀ, ਜਦ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਾਹਨਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਵਗ੍ਵਾਤਾਹਤਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਨੌਰਿਵਾਸੀਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ। ਬਲਿਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਭृਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਉਲਟ ਵਾਹਾਂ ਨਾਲ ਝੂਲਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਫੌਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਤਦਾਸੀਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਸੇਨਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾ। ਵਿਪਨ੍ਨਭੂਯਿष੍ਠਨਰਾ ਕृਪਣਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਾਨਸਾ
ਉਹ ਫੌਜ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਆਦातर ਮਨੁੱਖ ਨਸ਼ਟ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਮਨ ਉਜੜੇ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨृਪਤਯਃ ਸੈਨਿਕਾਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ। ਪਾਤਾਲ ਇਵ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੋ ਹੀਨਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤੇਨ ਤੇ
ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੈਨਿਕ, ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ ਡਰ ਗਏ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕੁਰਵੋऽਸ੍ਮਾਰ੍षੁਃ ਸ ਹਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤੋਪਮਃ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰੋਚਮਾਨਮਿਵਾਤਿਥਿਮ੍
ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਕਰਣ ਵੱਲ ਮੁੜੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਬਨ੍ਧੁਮਾਪਦ੍ਗਤਸ੍ਯੇਵ ਤਮੇਵੋਪਾਗਮਨ੍ਮਨਃ। ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਕਰ੍ਣਕਰ੍ਣੇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੱਲ ਮਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ 'ਕਰਨ! ਕਰਨ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਰਾਧੇਯਂ ਹਿਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਤਨੁਤ੍ਯਜਮ੍। ਸ ਹਿ ਨਾਬੁਧ੍ਯਤ ਤਦਾ ਦਸ਼ਾਹਾਨਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਮਾਤ੍ਯਬਨ੍ਧੁਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵੈ ਤਮਾਨਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍। ਭੀष੍ਮੇਣ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਕਰਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ।
ਰਥੇषੁ ਗਣ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਬਲਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿषੁ। ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੋऽਰ੍ਧਰਥਃ ਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਃ ਸਨ੍ਨਰਰ੍षਭਃ
ਜਦੋਂ ਰਥੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗਿਣੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਕਰਨ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਥੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।
ਰਥਾਤਿਰਥਸਙ੍ਖ੍ਯਾਯਾਂ ਯੋऽਗ੍ਰਣੀਃ ਸ਼ੂਰਸਮ੍ਭਤਃ। ਸਾਸੁਰਾਨਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ਾਨ੍ਰਣੇ ਯੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹੇਤ੍
ਰਥੀ ਅਤੇ ਅਤਿਰਥੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੀਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਐਸਾ ਸੂਰਮਾ ਸੀ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਕੋਪੇਨ ਰਾਜਨ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਨਾਹਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ
ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ, ਕੌਰਵ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਲੜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।'