ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੌਹृਦਾਦਾਪਗੇਯੋ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਭਾਰਤਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ। ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਚ੍ਛਲ੍ਯਸਂਤਪ੍ਤਮਰ੍ਮਾ ਯੋਜ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਦਨਾਂ ਸਂਨਿਯਮ੍ਯ
ਇਹ ਗੱਲ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਆਪਗੇਯ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਣਾਈ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਲਯ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਗ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਰੋਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਿਤਮਨਾਮਯਮ੍ । ਨਾਰੋਚਯਤ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਮੁਮੂਰ੍षੁਰਿਵ ਭੇषਜਮ੍
ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਲੇ ਲਈ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨਾਲਯਾਨ੍ਪੁਨਃ । ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮੇ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਨਨ੍ਦਨੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੇ ਚੁੱਪ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਰਾਧੇਯਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ਈषਦਾਗਤਸਂਤ੍ਰਾਸਸ੍ਤ੍ਵਰਯੋਪਜਗਾਮ ਹ
ਜਦ ਰਾਧੇਯ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤਂ ਤਦਾ। ਜਨ੍ਮਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤਂ ਵੀਰਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਮਿਵ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਸੇਜ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਨਿਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਂ ਵੀਰਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠਸ੍ਤਦਾ ਵृषਾ । ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਤੇ ਗਲਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬਲਵਾਨ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਧੇਯੋऽਹਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਿਗਤਸ੍ਤਵ । ਦ੍ਵੇष੍ਯੋऽਤ੍ਯਨ੍ਤਮਨਾਗਾਃ ਸਨ੍ਨਿਤਿ ਚੈਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਮੈਂ ਰਾਧੇਯ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਬੇਕਸੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਨਫਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧੋ ਹਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਵृਤਲੋਚਨਃ। ਰਹਿਤਂ ਧਿष੍ਣ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਖਾਲੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਪਰਿਰਭ੍ਯੈਕਪਾਣਿਨਾ । ਸ਼ਨੈਰੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਸ੍ਨੇਹਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗਾਂਗੇਯ ਨੇ, ਪਿਓ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਨ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮੈਵੇਹ ਯਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਧੇਥਾ ਮਯਾ ਸਹ । ਯਦਿ ਮਾਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛੇਥਾ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਗਲਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੇਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਰਾਧੇਯੋ ਨ ਤਵਾਧਿਰਥਃ ਪਿਤਾ। ਸੂਰ੍ਯਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਦਿਤੋ ਨਾਰਦਾਨ੍ਮਯਾ
ਤੂੰ ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਰਾਧੇਯ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਧਿਰਥ ਤੇਰਾ ਪਿਉ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਔਲਾਦ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਦ ਰਾਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗੀ।
ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਚ੍ਚੈਵ ਤੇਜਸਾ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨ ਚ ਦ੍ਵੇषੋਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਵੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤੇਜੋਵਧਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਪਰੁषਂ ਤ੍ਵਾਹਮਬ੍ਰੁਵਮ੍। ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿषਸੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ; ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਕਿ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਯੇਨਾਸਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚੋਦਿਤਃ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨ । ਜਾਤੋऽਸਿ ਧਰ੍ਮਲੋਪੇਨ ਤਤਸ੍ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੂਤ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਧਰਮ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੰਝ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨੀਚਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ਮਤ੍ਸਰੇਣ ਦ੍ਵੇषਿਣੀ ਗੁਮਿਨਾਮਪਿ । ਤੇਨਾਸਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਃ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਈਰਖਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਰ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣੀਆਂ ਪਈਆਂ।
ਜਾਨਾਮਿ ਸਮਰੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਦੁਃਸਹਂ ਭੁਵਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਤਾਂ ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਚ ਦਾਨੇ ਚ ਪਰਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਆਦਰ, ਤੇਰੀ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰੁषੇष੍ਵਮਰੋਪਮ। ਕੁਲਭੇਦਭਯਾਚ੍ਚਾਹਂ ਸਦਾ ਪਰੁषਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬੇਮਿਸਾਲ; ਵੰਸ਼ ਦੀ ਟੁੱਟ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਰੁੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਭਾਰਸਂਧਾਨੇ ਲਾਘਵੇऽਸ੍ਤ੍ਰਬਲੇ ਤਥਾ । ਸਦृਸ਼ਃ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨਾਸਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਧਨੁਸ਼ਬਾਣ, ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ, ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਤੂੰ ਫਾਲਗੁਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ।
ਕਰ੍ਣ ਕਾਸ਼ਿਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਧਨੁष੍ਮਤਾ । ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਕੁਰੁਰਾਜਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨੋ ਮृਦਿਤਾ ਯੁਧਿ
ਕਰਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਕਾਸੀ ਪੁਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਨਾਲ, ਤਾ ਕੁਰੁ ਰਾਜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਲਈ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਦੁਰਾਸਦਃ। ਸਮਰੇ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘਿਨ੍ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਯੋਧੀ ਚ ਤੇਜਸਾ ਚ ਬਲੇਨ ਚ । ਦੇਵਗਰ੍ਭਸਮਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਨੁष੍ਯੈਰਧਿਕੋ ਯੁਧਿ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਲੋਂ ਯੋਧਾ, ਤੇਜ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਵ੍ਯਪਨੀਤੋऽਦ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪੁਰਾ ਕृਤਃ । ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਤਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੀ; ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸੋਦਰ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੀਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇऽਰਿਸੂਦਨ। ਸਂਗਚ੍ਛ ਤੈਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਤੇਰੇ ਹੀ ਮਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ।
ਮਯਾ ਭਵਤੁ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵੈਰਮਾਦਿਤ੍ਯਨਨ੍ਦਨ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਨਿਰਾਮਯਾਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਾਡਾ ਵੈਰ ਮੁਕ ਜਾਵੇ; ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਜਾਨਾਮ੍ਯੇਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਮੇ ਭੀष੍ਮ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਹਂ ਨ ਸੂਤਜਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਮੈਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਸੂਤ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਵਕੀਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸੂਤੇਨ ਚ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਃ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਪਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਸੂਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੋ ਯਦ੍ਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਯ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ । ਵਮੁ ਚੈਵ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਂ ਤਥਾ ਯਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਡਟ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਲਈ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਸਰੀਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ,
ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮੇ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣ । ਮਾ ਚੈਤਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਮਰਣਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਕੌਰਵ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੇ ਦਾਨੀ; ਕੌਰਵ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ।
ਕੋਪਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਯਾऽਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਯੋਧਨਮ੍ । ਅਵਸ਼੍ਯਭਾਵੀ ਹ੍ਯਰ੍ਥੋऽਯਂ ਯੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਕੋ ਵਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇਤ੍। ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਯਸਂਸ਼ੀਨਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕੌਣ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸਾਫ਼ ਹਨ, ਪਿਤਾਮਹ।