ਨ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯੋਚ੍ਯਮਾਨਂ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚੈਵ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਰਾਮੇਣ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇਨ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਸਞ੍ਜਯੇਨਾਪਿ ਚੋਕ੍ਤਮ੍
'ਮੇਰੇ, ਵਿਦੁਰ, ਦ੍ਰੋਣ, ਰਾਮ, ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਸੰਜਯ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ।'
ਪਰੀਤਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿ ਵਿਸਂਜ੍ਞਕਲ੍ਪੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨ ਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਦਧਾਤਿ। ਸ ਸ਼ੇष੍ਯਤੇ ਵੈ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚਿਰਾਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤਿਗੋ ਭੀਮਬਲਾਭਿਭੂਤਃ
'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਸੋਚ ਭਟਕ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਲਗਭਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ; ਉਹ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਃ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦੀਨਮਨਾ ਬਭੂਵ। ਤਮਬ੍ਰਵਿਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਬੋਧ ਰਾਜਨ੍ਭਵ ਵੀਤਮਨ੍ਯੁਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿਓ।'
ਦृष੍ਟਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੈਤਤ੍ਤੇ ਯਥਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਜਲਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਜਨਿਤਾ ਸ਼ੀਤਸ੍ਯਾਮृਤਗਨ੍ਧਿਨਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਕਲਮੰਦ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਵਾਰੁਣਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮਥ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂ ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ । ਧਾਤੁਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟੁਸ਼੍ਚ ਸਵਿਤੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਇੰਦਰ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਧਾਤਾ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਸਵਿਤਾ ਜਾਂ ਵੈਵਸਵਤ —
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯੇਕੋ ਹਿ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਕृष੍ਣੋ ਵਾ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ਵੇਦੇਹ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸਿਰਫ ਧਨੰਜੈ ਜਾਂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਾਤ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜੇਤੁਂ ਕਥਂਚਨ । ਅਮਾਨੁषਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਸ੍ਯੈਤਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਿਆਰੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰਾ ਸਕਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹਨ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਵਵਤਾ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ੂਰੇਣਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਸਂਧਿਰ੍ਭਵਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜਿਸ਼ਨੂ ਦਿਲੇਰੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲਵੋ।
ਯਾਵਤ੍ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਾਧੀਨਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਤਾਵਤ੍ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼ੂਰੇਣ ਸਂਧਿਸ੍ਤੇ ਤਾਤ ਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰ ਲਵੋ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਤੇ ਚਮੂਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਧਿਸ੍ਤੇ ਤਾਤ ਯ੍ਰੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਂਝ ਕਰ ਲਵੋ।
ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇ ਹਤਸ਼ੇषਾਃ ਸਹੋਦਰਾਃ । ਨृਪਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਧਿਃ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਹੀ ਸਾਂਝ ਕਰ ਲਵੋ।
ਨ ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਤੇ ਯਾਵਤ੍ਕ੍ਰੋਧਦੀਪ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਸ਼੍ਚਮੂਮ੍ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਣੇ ਤਾਵਤ੍ਸਂਧਿਸ੍ਤੇ ਤਾਤ ਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਂਝ ਕਰ ਲਵੋ।
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਯਾਵਚ੍ਚਮੂਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦ ਤਕ ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਪਾਂਡਵ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ—
ਤਾਵਤ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਵੀਰੈਃ ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਮਮ ਰੋਚਤੇ। ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਦਨ੍ਤਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤਾਤ ਸਂਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਉਦੋਂ ਤਕ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਜੰਗ ਮੁਕ ਜਾਵੇ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲਵੋ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਰੋਚਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਮਯਾऽਨਘ। ਏਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਵ ਚੈਵ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਲਾਹ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਯੁਂ ਵ੍ਯੁਪਸ਼ਾਮ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਦ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ । ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤਾਦਸ੍ਤੁ ਵਃ ਸੌਹृਦਂ ਚ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਸ਼ੇषਾਃ ਸਾਧੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦ
ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਜਾ; ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਕਰ ਲਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਜੋ ਬਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਉਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦਇਆ ਕਰ।
ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਦਂ ਦੀਯਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾ- ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਧਰਮਰਾਜੋऽਭਿਯਾਤੁ। ਮਾ ਮਿਤ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਜਘਨ੍ਯਃ ਪਾਪਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਆਧਾ ਰਾਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਧਰਮਰਾਜ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਨਾ ਬਣ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਨਾ ਦੇ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾ ਲੈ।
ਮਮਾਵਸਾਨਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸਂਗਚ੍ਛਨ੍ਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤਃ। ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਾਤੁਲਂ ਭਾਗਿਨੇਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰੈਤੁ ਰਾਜਨ੍
ਮੇਰੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ; ਪਾਂਡਵ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਪਿਓ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ, ਮਾਮਾ ਭਾਣਜੇ ਕੋਲ, ਭਰਾ ਭਰਾ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਨ ਚੇਦੇਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਵਚੋ ਮੇ ਮੋਹਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ । ਤਪ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਏਤਦਨ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਯਾਮੇਤਾਂ ਭਾਰਤੀਮੀਰਯਾਮਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਦਿੱਤੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੌਹृਦਾਦਾਪਗੇਯੋ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਭਾਰਤਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ। ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਚ੍ਛਲ੍ਯਸਂਤਪ੍ਤਮਰ੍ਮਾ ਯੋਜ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਦਨਾਂ ਸਂਨਿਯਮ੍ਯ
ਇਹ ਗੱਲ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਆਪਗੇਯ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਣਾਈ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਲਯ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਗ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਰੋਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਿਤਮਨਾਮਯਮ੍ । ਨਾਰੋਚਯਤ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਮੁਮੂਰ੍षੁਰਿਵ ਭੇषਜਮ੍
ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਲੇ ਲਈ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨਾਲਯਾਨ੍ਪੁਨਃ । ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮੇ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਨਨ੍ਦਨੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੇ ਚੁੱਪ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਰਾਧੇਯਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ਈषਦਾਗਤਸਂਤ੍ਰਾਸਸ੍ਤ੍ਵਰਯੋਪਜਗਾਮ ਹ
ਜਦ ਰਾਧੇਯ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤਂ ਤਦਾ। ਜਨ੍ਮਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤਂ ਵੀਰਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਮਿਵ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਸੇਜ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਨਿਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਂ ਵੀਰਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠਸ੍ਤਦਾ ਵृषਾ । ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਤੇ ਗਲਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬਲਵਾਨ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਧੇਯੋऽਹਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਿਗਤਸ੍ਤਵ । ਦ੍ਵੇष੍ਯੋऽਤ੍ਯਨ੍ਤਮਨਾਗਾਃ ਸਨ੍ਨਿਤਿ ਚੈਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਮੈਂ ਰਾਧੇਯ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਬੇਕਸੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਨਫਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧੋ ਹਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਵृਤਲੋਚਨਃ। ਰਹਿਤਂ ਧਿष੍ਣ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਖਾਲੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਪਰਿਰਭ੍ਯੈਕਪਾਣਿਨਾ । ਸ਼ਨੈਰੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਸ੍ਨੇਹਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗਾਂਗੇਯ ਨੇ, ਪਿਓ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਨ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮੈਵੇਹ ਯਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਧੇਥਾ ਮਯਾ ਸਹ । ਯਦਿ ਮਾਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛੇਥਾ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਗਲਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੇਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।