ਅਥੋਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਆ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਵਾਦ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦਹ੍ਯਤੀਵ ਸ਼ਰੀਰ ਮੇ ਸਂਵृਤਸ੍ਯ ਤਵੇषੁਭਿਃ। ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਪਰਿਦੂਯਨ੍ਤੇ ਮੁਖਂ ਚ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਿ
'ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵੇਦਨਾਰ੍ਤਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਪੋ ਮਮਾਰ੍ਜੁਨ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸ ਦਾਤੁਮਮ੍ਭੋ ਯਥਾਵਿਧਿ
'ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਅਰਜੁਨ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਹੈਂ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਧਿਜ੍ਯਂ ਬਲਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਧਨੁਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਮਿਵਾਸ਼ਨੇਃ । ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਥੇਨ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਸ਼ਯਾਨਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਧਾਯ ਚ ਸ਼ਰਂ ਦੀਪ੍ਤਮਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਇਕ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਜਨਯ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਤੋ ਧਾਰਾ ਵਾਰਿਣੋ ਵਿਮਲਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ; ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਉੱਠੀ।
ਸ਼ੀਤਸ੍ਯਾਮृਤਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰਸਸ੍ਯ ਚ । ਅਤਰ੍ਪਯਤ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੀਤਯਾ ਜਲਧਾਰਯਾ
ਉਸ ਠੰਡੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਰਸ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤਰਪਾਇਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਭੀष੍ਮਂ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਵਿਕੁਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰਤਿਮਾਨੁषਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦਾ ਉਹ ਅਤਿ-ਮਾਨਵੀਆਂ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਪ੍ਰਾਵੇਪਨ੍ਤ ਕੁਰਵੋ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ। ਵਿਸ੍ਮਯਾਚ੍ਚੋਤ੍ਤਰੀਯਾਣਿ ਵ੍ਯਾਵਿਧ੍ਯਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਨृਪਾਃ
ਕੌਰਵ ਕੰਪਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਪਰਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿਤੀਆਂ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭਵਤ੍। ਤृਪ੍ਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਜਨ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਤੇ ਡੁੰਨ-ਡੁੰਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ; ਤੇ ਸੰਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਤਰਪ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਵੀਰਾਣਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਪੂਜਯਨ੍ਨਿਵ । ਨੈਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਯਿ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨ
ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਬਾਹੂ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।'
ਕਥਿਤੋ ਨਾਰਦੇਨਾਸਿ ਪੂਰ੍ਵਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤੇ । ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਤੈਨੂੰ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਅਨੰਤ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।'
ਯਨ੍ਨੋਤ੍ਸਹਤਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹ ਦੇਵੈਰਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਿਦੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿਦਃ
'ਜੋ ਕੰਮ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ, ਪਾਰਥ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।'
ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਮੇਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਨृषੁ
'ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਮਨੁष੍ਯਾ ਜਗਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸਰਿਤਂ ਸਾਗਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗੌਰ੍ਵਰਿष੍ਠਾ ਚਤੁष੍ਪਦਾਮ੍
'ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਚੌਪਾਇਆ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਿਰੀਣਾਂ ਹਿਮਵਾਨ੍ਵਰਃ । ਜਾਤੀਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ
'ਤੇਜ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਨ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯੋਚ੍ਯਮਾਨਂ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚੈਵ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਰਾਮੇਣ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇਨ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਸਞ੍ਜਯੇਨਾਪਿ ਚੋਕ੍ਤਮ੍
'ਮੇਰੇ, ਵਿਦੁਰ, ਦ੍ਰੋਣ, ਰਾਮ, ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਸੰਜਯ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ।'
ਪਰੀਤਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿ ਵਿਸਂਜ੍ਞਕਲ੍ਪੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨ ਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਦਧਾਤਿ। ਸ ਸ਼ੇष੍ਯਤੇ ਵੈ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚਿਰਾਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤਿਗੋ ਭੀਮਬਲਾਭਿਭੂਤਃ
'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਸੋਚ ਭਟਕ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਲਗਭਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ; ਉਹ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਃ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦੀਨਮਨਾ ਬਭੂਵ। ਤਮਬ੍ਰਵਿਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਬੋਧ ਰਾਜਨ੍ਭਵ ਵੀਤਮਨ੍ਯੁਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿਓ।'
ਦृष੍ਟਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੈਤਤ੍ਤੇ ਯਥਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਜਲਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਜਨਿਤਾ ਸ਼ੀਤਸ੍ਯਾਮृਤਗਨ੍ਧਿਨਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਕਲਮੰਦ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਵਾਰੁਣਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮਥ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂ ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ । ਧਾਤੁਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟੁਸ਼੍ਚ ਸਵਿਤੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਇੰਦਰ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਧਾਤਾ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਸਵਿਤਾ ਜਾਂ ਵੈਵਸਵਤ —
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯੇਕੋ ਹਿ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਕृष੍ਣੋ ਵਾ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ਵੇਦੇਹ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸਿਰਫ ਧਨੰਜੈ ਜਾਂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਾਤ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜੇਤੁਂ ਕਥਂਚਨ । ਅਮਾਨੁषਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਸ੍ਯੈਤਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਿਆਰੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰਾ ਸਕਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹਨ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਵਵਤਾ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ੂਰੇਣਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਸਂਧਿਰ੍ਭਵਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜਿਸ਼ਨੂ ਦਿਲੇਰੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲਵੋ।
ਯਾਵਤ੍ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਾਧੀਨਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਤਾਵਤ੍ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼ੂਰੇਣ ਸਂਧਿਸ੍ਤੇ ਤਾਤ ਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰ ਲਵੋ।