ਅਨ੍ਵਾਸਨ੍ਤ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਦੇਵਵ੍ਰਤਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਯਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਰਜੈ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਮਰ ਤੇ ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ, ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ।
ਸਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸਮਿਤਿਰ੍ਭੀष੍ਮਸ਼ੋਭਿਤਾ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਭਾਰਤੀ ਦੀਪ੍ਤਾ ਦਿਵੀਵਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਭਾਰਤਿਆ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਤੇਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਬਭੌ ਚ ਨृਪਾਣਾਂ ਸਾ ਗਙ੍ਗਾਸੁਤਮੁਪਾਸਤਾਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਸਤਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਵੇਦਨਾਂ ਧੈਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਭਿਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤਕਾਯੋ ਹਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਾਤਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਪਾਨੀਯਮਿਤ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਣੀ ਮੰਗਣ ਲਈ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਾਜਹ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਚ੍ਚਾਵਚਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵਾਰਿਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਤਲਾਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸਾਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਘੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਉਪਾਨੀਤਂ ਤੁ ਪਾਨੀਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸੇਵਿਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਾ ਭੋਗਾਃ ਕੇਵਲਮਾਨੁषਾਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਰਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
'ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਖਟ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦੋਵਾਚ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਿਤਃ। ਪਯਃ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗੋਪਾਲਾ ਗੋਮਯਂ ਨ ਤੁ ਗੋਮਯਮ੍। ਗੋਪਯੇਨਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣੇਨ ਗੋਮਯਂ ਨ ਤੁ ਗੋਮਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ, ਗੋ-ਮੂਤ ਨਹੀਂ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਗੋ-ਮੂਤ ਨਹੀਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮੀਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਆਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਥੋਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਆ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਵਾਦ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦਹ੍ਯਤੀਵ ਸ਼ਰੀਰ ਮੇ ਸਂਵृਤਸ੍ਯ ਤਵੇषੁਭਿਃ। ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਪਰਿਦੂਯਨ੍ਤੇ ਮੁਖਂ ਚ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਿ
'ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵੇਦਨਾਰ੍ਤਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਪੋ ਮਮਾਰ੍ਜੁਨ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸ ਦਾਤੁਮਮ੍ਭੋ ਯਥਾਵਿਧਿ
'ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਅਰਜੁਨ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਹੈਂ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਧਿਜ੍ਯਂ ਬਲਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਧਨੁਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਮਿਵਾਸ਼ਨੇਃ । ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਥੇਨ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਸ਼ਯਾਨਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਧਾਯ ਚ ਸ਼ਰਂ ਦੀਪ੍ਤਮਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਇਕ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਜਨਯ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਤੋ ਧਾਰਾ ਵਾਰਿਣੋ ਵਿਮਲਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ; ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਉੱਠੀ।
ਸ਼ੀਤਸ੍ਯਾਮृਤਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰਸਸ੍ਯ ਚ । ਅਤਰ੍ਪਯਤ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੀਤਯਾ ਜਲਧਾਰਯਾ
ਉਸ ਠੰਡੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਰਸ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤਰਪਾਇਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਭੀष੍ਮਂ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਵਿਕੁਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰਤਿਮਾਨੁषਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦਾ ਉਹ ਅਤਿ-ਮਾਨਵੀਆਂ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਪ੍ਰਾਵੇਪਨ੍ਤ ਕੁਰਵੋ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ। ਵਿਸ੍ਮਯਾਚ੍ਚੋਤ੍ਤਰੀਯਾਣਿ ਵ੍ਯਾਵਿਧ੍ਯਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਨृਪਾਃ
ਕੌਰਵ ਕੰਪਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਪਰਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿਤੀਆਂ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭਵਤ੍। ਤृਪ੍ਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਜਨ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਤੇ ਡੁੰਨ-ਡੁੰਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ; ਤੇ ਸੰਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਤਰਪ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਵੀਰਾਣਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਪੂਜਯਨ੍ਨਿਵ । ਨੈਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਯਿ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨ
ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਬਾਹੂ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।'
ਕਥਿਤੋ ਨਾਰਦੇਨਾਸਿ ਪੂਰ੍ਵਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤੇ । ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਤੈਨੂੰ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਅਨੰਤ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।'
ਯਨ੍ਨੋਤ੍ਸਹਤਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹ ਦੇਵੈਰਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਿਦੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿਦਃ
'ਜੋ ਕੰਮ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ, ਪਾਰਥ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।'
ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਮੇਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਨृषੁ
'ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਮਨੁष੍ਯਾ ਜਗਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸਰਿਤਂ ਸਾਗਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗੌਰ੍ਵਰਿष੍ਠਾ ਚਤੁष੍ਪਦਾਮ੍
'ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਚੌਪਾਇਆ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਿਰੀਣਾਂ ਹਿਮਵਾਨ੍ਵਰਃ । ਜਾਤੀਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ
'ਤੇਜ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'