ਨੈष ਧਰ੍ਮੋ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤਸ੍ਯ ਮੇ । ਏਭਿਰੇਵ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦਗ੍ਧਵ੍ਯੋऽਗ੍ਨੌ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਠੀਕ ਰਵਾਇਤ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਵੈਦ੍ਯਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਸੀ, ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਨਾਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਧਰ੍ਮੇ ਪਰਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਫਿਰ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਉਪਧਾਨਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਤਕੀਆ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਾ ਕੁਰੁ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਪਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਵਿਧਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ।
ਵੀਰਾਃ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਤੁਰਾਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਾਯਾਭ੍ਯੁਪਾਗਚ੍ਛਨ੍ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਯੋਧੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਿਵਿष੍ਟਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਉਪਗਮ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਮਾਧਵਃ ਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜਯਸਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਕੌਰਵ; ਭੀਸ਼ਮ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਅਵਧ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੈਰੇਵ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਥਵਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰਗਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਯੋਧਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ।
ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਗ੍ਧੋ ਘੋਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁष
ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਤੀਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿਜਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਵ ਪਰਾਜਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕृष੍ਣ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਂਕਰਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਾਰ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਅਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੋ ਜਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਕੇਸ਼ਵ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਮਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਵੈਵੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਂ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤੇ ਯਥਾਰਥ ਹੈ।
ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਂ ਵੀਰਸ਼ਯਨੇ ਵੀਰਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਯੋਧੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠ ਹੋ ਗਏ।
ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਚੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਲਾਜੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਅਵਾਕਿਰਞ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕੁੜੀਆਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਪੀਸ, ਲਾਜ਼, ਅਤੇ ਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਗਈਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਭ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵृਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਬਾਲਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ । ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਭੂਤਾਨੀਵ ਤਮੋਨੁਦਮ੍
ਔਰਤਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ਤਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਿ ਤਥੈਵ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ। ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽऽਜਗ੍ਮੁਃ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਦਯੰਤਰ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਦਾਕਾਰ ਅਤੇ ਕਲਾ-ਕਾਰ ਵੀ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਨ੍ਨਹਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯ ਤੇ। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਵਾਸਨ੍ਤ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਦੇਵਵ੍ਰਤਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਯਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਰਜੈ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਮਰ ਤੇ ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ, ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ।
ਸਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸਮਿਤਿਰ੍ਭੀष੍ਮਸ਼ੋਭਿਤਾ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਭਾਰਤੀ ਦੀਪ੍ਤਾ ਦਿਵੀਵਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਭਾਰਤਿਆ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਤੇਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਬਭੌ ਚ ਨृਪਾਣਾਂ ਸਾ ਗਙ੍ਗਾਸੁਤਮੁਪਾਸਤਾਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਸਤਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਵੇਦਨਾਂ ਧੈਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਭਿਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤਕਾਯੋ ਹਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਾਤਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਪਾਨੀਯਮਿਤ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਣੀ ਮੰਗਣ ਲਈ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਾਜਹ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਚ੍ਚਾਵਚਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵਾਰਿਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਤਲਾਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸਾਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਘੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਉਪਾਨੀਤਂ ਤੁ ਪਾਨੀਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸੇਵਿਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਾ ਭੋਗਾਃ ਕੇਵਲਮਾਨੁषਾਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਰਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
'ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਖਟ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦੋਵਾਚ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਿਤਃ। ਪਯਃ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗੋਪਾਲਾ ਗੋਮਯਂ ਨ ਤੁ ਗੋਮਯਮ੍। ਗੋਪਯੇਨਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣੇਨ ਗੋਮਯਂ ਨ ਤੁ ਗੋਮਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ, ਗੋ-ਮੂਤ ਨਹੀਂ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਗੋ-ਮੂਤ ਨਹੀਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮੀਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਆਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'