ਸ਼ਯਨਸ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਮੇ ਪਾਣ੍ਡਵੋਪਹਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਯਦ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਥਾਃ ਸ਼ਪੇਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪੁਰਾ
ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਸੇਜ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦਾ।
ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਾ। ਸ੍ਵਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣਾਜੌ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤੇਨ ਵੈ
ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਯੋਧਾ ਇੰਝ ਹੀ ਆਰਾਮ ਕਰੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਸਂਵृਤਾਨ੍
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮੁਪਧਾਨਂ ਮੇ ਪਾਣਡਵੇਨਾਭਿਸਨ੍ਧਿਤਮ੍ । ਸ਼ਯੇਯਮਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਯਾਵਦਾਵਰ੍ਤਨਂ ਰਵੇਃ
ਦੇਖੋ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਤਕੀਆ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੇਜ ਤੇ ਲੈਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯੇ ਤਦਾ ਧਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਨृਪਾਃ। ਦਿਸ਼ਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਯਦਾ ਗਨ੍ਤਾ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਗੇ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਜਾਵੇਗਾ,
ਨੂਨਂ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਾ । ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਵੈ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਨਿਵ
ਨਿਸਚਿਤ, ਸਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੱਖਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਖਾਃ ਖਨ੍ਯਤਾਮਤ੍ਰ ਮਮਾਵਸਦਨੇ ਨृਪਾਃ । ਉਪਾਸਿष੍ਯੇ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਮੇਵਂ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਚਿਤਃ । ਉਪਾਰਮਧ੍ਵਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ਵੈਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਰਾਜੇ, ਮੇਰੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਖੋਦੋ। ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਾਰਥਵੋ, ਲੜਾਈ ਰੋਕੋ ਤੇ ਵੈਰ ਛੱਡੋ।
ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਨਥੋ ਵੈਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋਦ੍ਧਰਣਕੋਵਿਦਾਃ। ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸਾਧੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਤੀਰ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਵੈਦ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਨਯਂ ਤਵ । ਦਤ੍ਤਦੇਯਾ ਵਿਸृਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇ ਦਿਓ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿਓ।
ਏਵਂਗਤੇ ਮਯੇਦਾਨੀਂ ਵੈਦ੍ਯੈਃ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹਾਸ੍ਤਿ ਕਿਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਹੁਣ ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਨੈष ਧਰ੍ਮੋ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤਸ੍ਯ ਮੇ । ਏਭਿਰੇਵ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦਗ੍ਧਵ੍ਯੋऽਗ੍ਨੌ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਠੀਕ ਰਵਾਇਤ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਵੈਦ੍ਯਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਸੀ, ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਨਾਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਧਰ੍ਮੇ ਪਰਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਫਿਰ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਉਪਧਾਨਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਤਕੀਆ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਾ ਕੁਰੁ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਪਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਵਿਧਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ।
ਵੀਰਾਃ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਤੁਰਾਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਾਯਾਭ੍ਯੁਪਾਗਚ੍ਛਨ੍ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਯੋਧੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਿਵਿष੍ਟਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਉਪਗਮ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਮਾਧਵਃ ਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜਯਸਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਕੌਰਵ; ਭੀਸ਼ਮ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਅਵਧ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੈਰੇਵ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਥਵਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰਗਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਯੋਧਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ।
ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਗ੍ਧੋ ਘੋਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁष
ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਤੀਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿਜਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਵ ਪਰਾਜਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕृष੍ਣ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਂਕਰਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਾਰ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਅਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੋ ਜਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਕੇਸ਼ਵ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਮਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਵੈਵੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਂ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤੇ ਯਥਾਰਥ ਹੈ।
ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਂ ਵੀਰਸ਼ਯਨੇ ਵੀਰਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਯੋਧੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠ ਹੋ ਗਏ।
ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਚੂਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਲਾਜੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਅਵਾਕਿਰਞ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕੁੜੀਆਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਪੀਸ, ਲਾਜ਼, ਅਤੇ ਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਗਈਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਭ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵृਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਬਾਲਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ । ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਭੂਤਾਨੀਵ ਤਮੋਨੁਦਮ੍
ਔਰਤਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ਤਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਿ ਤਥੈਵ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ। ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽऽਜਗ੍ਮੁਃ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਦਯੰਤਰ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਦਾਕਾਰ ਅਤੇ ਕਲਾ-ਕਾਰ ਵੀ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਨ੍ਨਹਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯ ਤੇ। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।