ਧਨਞ੍ਜਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਤਾਤ ਲਮ੍ਬਤੇ। ਦੀਯਤਾਮੁਪਧਾਨਂ ਵੈ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿਹ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਧਨੰਜਯਾ, ਮੇਰੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤਕੀਆ ਦੇ।
ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਬੋਲੀ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰ। ਪ੍ਰੇष੍ਯੋऽਹਂ ਤਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕਿਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਅਜੈਯ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਪਿਤਾਮਾ?
ਤਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਤਾਤ ਲਮ੍ਬਤੇ । `ਦੀਯਤਾਮੁਪਧਾਨਂ ਮੇ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿਹ ਮਨ੍ਯਸੇ' ਉਪਧਾਨਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਪਧੇਹਿ ਮਮਾਰ੍ਜੁਨ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤਕੀਆ ਦੇ।' ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਰਜੁਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਕੀਆ ਰੱਖ।
ਵੀਰਸ਼ਯ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਵੈ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥ ਸਮਰ੍ਥੋ ਵੈ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਵੀਰ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਤਕੀਆ ਦੇ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੇਜ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ। ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸਤ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਫਲ੍ਗੁਨੋऽਪਿ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਪਰਂਜਯਃ
ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਬੁਧੀ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣ ਹਨ। ਫਲਗੁਨ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਗृਹ੍ਯਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਣਃ । ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਰਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰੁਦਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਛਿਰਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੇ ਤੁ ਵਿਦਿਤੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਸਾਚਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਲਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਮਵਾਨ ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੇ, ਇਰਾਦਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਕੀਤਾ।
ਅਤੁष੍ਯਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਉਪਧਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਦਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤਕੀਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਰਤਾਨ੍ਭਾਰਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਯਨਸ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਮੇ ਪਾਣ੍ਡਵੋਪਹਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਯਦ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਥਾਃ ਸ਼ਪੇਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪੁਰਾ
ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਸੇਜ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦਾ।
ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਾ। ਸ੍ਵਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣਾਜੌ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤੇਨ ਵੈ
ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਯੋਧਾ ਇੰਝ ਹੀ ਆਰਾਮ ਕਰੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਸਂਵृਤਾਨ੍
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮੁਪਧਾਨਂ ਮੇ ਪਾਣਡਵੇਨਾਭਿਸਨ੍ਧਿਤਮ੍ । ਸ਼ਯੇਯਮਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਯਾਵਦਾਵਰ੍ਤਨਂ ਰਵੇਃ
ਦੇਖੋ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਤਕੀਆ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੇਜ ਤੇ ਲੈਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯੇ ਤਦਾ ਧਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਨृਪਾਃ। ਦਿਸ਼ਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਯਦਾ ਗਨ੍ਤਾ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਗੇ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਜਾਵੇਗਾ,
ਨੂਨਂ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਾ । ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਵੈ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਨਿਵ
ਨਿਸਚਿਤ, ਸਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੱਖਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਖਾਃ ਖਨ੍ਯਤਾਮਤ੍ਰ ਮਮਾਵਸਦਨੇ ਨृਪਾਃ । ਉਪਾਸਿष੍ਯੇ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਮੇਵਂ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਚਿਤਃ । ਉਪਾਰਮਧ੍ਵਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ਵੈਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਰਾਜੇ, ਮੇਰੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਖੋਦੋ। ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਾਰਥਵੋ, ਲੜਾਈ ਰੋਕੋ ਤੇ ਵੈਰ ਛੱਡੋ।
ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਨਥੋ ਵੈਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋਦ੍ਧਰਣਕੋਵਿਦਾਃ। ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸਾਧੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਤੀਰ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਵੈਦ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਨਯਂ ਤਵ । ਦਤ੍ਤਦੇਯਾ ਵਿਸृਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇ ਦਿਓ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿਓ।
ਏਵਂਗਤੇ ਮਯੇਦਾਨੀਂ ਵੈਦ੍ਯੈਃ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹਾਸ੍ਤਿ ਕਿਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਹੁਣ ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਨੈष ਧਰ੍ਮੋ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤਸ੍ਯ ਮੇ । ਏਭਿਰੇਵ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦਗ੍ਧਵ੍ਯੋऽਗ੍ਨੌ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਠੀਕ ਰਵਾਇਤ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਵੈਦ੍ਯਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਸੀ, ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਨਾਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਧਰ੍ਮੇ ਪਰਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਫਿਰ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਉਪਧਾਨਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਤਕੀਆ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਾ ਕੁਰੁ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਪਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਵਿਧਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ।
ਵੀਰਾਃ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਤੁਰਾਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਾਯਾਭ੍ਯੁਪਾਗਚ੍ਛਨ੍ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਯੋਧੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਿਵਿष੍ਟਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਉਪਗਮ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਮਾਧਵਃ ਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜਯਸਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਕੌਰਵ; ਭੀਸ਼ਮ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਅਵਧ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੈਰੇਵ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਥਵਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰਗਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਯੋਧਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ।