ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਪਿ ਸ੍ਵਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਰਥੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ਼੍ਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪਾਰਮ੍ਪਰ੍ਯੇਣ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਕਵਚਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਮੀਯੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹਟ ਗਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਬਕਤਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਏ।
ਵ੍ਯੁਪਰਮ੍ਯ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਯੋਧਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਯੁੱਧ ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੱਖਾਂ ਯੋਧੇ ਵੱਡੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਯਾਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੁਰੁ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵੋ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚਾਹਂ ਯੁष੍ਮਾਕਮਮਰੋਪਮਾਃ
''ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ।''
ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਸ ਤਾਨੇਵਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲਮ੍ਬਤਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । `ਪਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਵ ਸੁਤਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ।' ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਲਮ੍ਬਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਪਧਾਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ''ਭਾਰਤ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਕੀਆ ਲਿਆਓ।''
ਤਤੋ ਨृਪਾਃ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤਨੂਨਿ ਚ ਮृਦੂਨਿ ਚ । ਉਪਧਾਨਾਨਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਨੈਚ੍ਛਤ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਕੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਹਨ੍ਨਿਵ ਤਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਨੈਤਾਨਿ ਵੀਰਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ''ਇਹ ਤਕੀਆਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੇਜ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਰਾਜਿਆਂ।''
ਤਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਭ੍ਯਭਾषਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ, ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਧਨਞ੍ਜਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਤਾਤ ਲਮ੍ਬਤੇ। ਦੀਯਤਾਮੁਪਧਾਨਂ ਵੈ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿਹ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਧਨੰਜਯਾ, ਮੇਰੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤਕੀਆ ਦੇ।
ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਬੋਲੀ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰ। ਪ੍ਰੇष੍ਯੋऽਹਂ ਤਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕਿਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਅਜੈਯ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਪਿਤਾਮਾ?
ਤਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਤਾਤ ਲਮ੍ਬਤੇ । `ਦੀਯਤਾਮੁਪਧਾਨਂ ਮੇ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿਹ ਮਨ੍ਯਸੇ' ਉਪਧਾਨਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਪਧੇਹਿ ਮਮਾਰ੍ਜੁਨ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤਕੀਆ ਦੇ।' ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਰਜੁਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਕੀਆ ਰੱਖ।
ਵੀਰਸ਼ਯ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਵੈ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥ ਸਮਰ੍ਥੋ ਵੈ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਵੀਰ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਤਕੀਆ ਦੇ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੇਜ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ। ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸਤ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਫਲ੍ਗੁਨੋऽਪਿ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਪਰਂਜਯਃ
ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਬੁਧੀ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣ ਹਨ। ਫਲਗੁਨ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਗृਹ੍ਯਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਣਃ । ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਰਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰੁਦਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਛਿਰਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੇ ਤੁ ਵਿਦਿਤੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਸਾਚਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਲਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਮਵਾਨ ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੇ, ਇਰਾਦਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਕੀਤਾ।
ਅਤੁष੍ਯਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਉਪਧਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਦਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤਕੀਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਰਤਾਨ੍ਭਾਰਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਯਨਸ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਮੇ ਪਾਣ੍ਡਵੋਪਹਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਯਦ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਥਾਃ ਸ਼ਪੇਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪੁਰਾ
ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਸੇਜ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦਾ।
ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਾ। ਸ੍ਵਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣਾਜੌ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤੇਨ ਵੈ
ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਯੋਧਾ ਇੰਝ ਹੀ ਆਰਾਮ ਕਰੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਸਂਵृਤਾਨ੍
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮੁਪਧਾਨਂ ਮੇ ਪਾਣਡਵੇਨਾਭਿਸਨ੍ਧਿਤਮ੍ । ਸ਼ਯੇਯਮਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਯਾਵਦਾਵਰ੍ਤਨਂ ਰਵੇਃ
ਦੇਖੋ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਤਕੀਆ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੇਜ ਤੇ ਲੈਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯੇ ਤਦਾ ਧਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਨृਪਾਃ। ਦਿਸ਼ਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਯਦਾ ਗਨ੍ਤਾ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਗੇ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਜਾਵੇਗਾ,
ਨੂਨਂ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਾ । ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਵੈ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਨਿਵ
ਨਿਸਚਿਤ, ਸਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੱਖਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਖਾਃ ਖਨ੍ਯਤਾਮਤ੍ਰ ਮਮਾਵਸਦਨੇ ਨृਪਾਃ । ਉਪਾਸਿष੍ਯੇ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਮੇਵਂ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਚਿਤਃ । ਉਪਾਰਮਧ੍ਵਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ਵੈਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਰਾਜੇ, ਮੇਰੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਖੋਦੋ। ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਾਰਥਵੋ, ਲੜਾਈ ਰੋਕੋ ਤੇ ਵੈਰ ਛੱਡੋ।
ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਨਥੋ ਵੈਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋਦ੍ਧਰਣਕੋਵਿਦਾਃ। ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸਾਧੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਤੀਰ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਵੈਦ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਨਯਂ ਤਵ । ਦਤ੍ਤਦੇਯਾ ਵਿਸृਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇ ਦਿਓ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿਓ।
ਏਵਂਗਤੇ ਮਯੇਦਾਨੀਂ ਵੈਦ੍ਯੈਃ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹਾਸ੍ਤਿ ਕਿਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਹੁਣ ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।