ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਜਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਾਨ੍
ਪਰ ਪਾਂਡਵ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਤੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਚਾਨਘ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਜੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਅਸੀਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਤਮ੍। ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਮੋਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੁਮੁਲਃ ਕੁਰੂਣਾਮਭਵਤ੍ਤਤਃ । ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨੌ ਚਾਪਿ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸੇਤਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਤੇ ਉਲਝਣ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਭੀष੍ਮੇ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪਿਤਾਮਹੇ । ਹਾਹਾਭੂਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਵਰ੍ਤਤ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਡਿੱਗ ਪਏ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਤਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਤਿਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ। ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਭੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਵੀਰਃ ਸ੍ਵੇਨਾਨੀਕੇਨ ਦਂਸ਼ਿਤਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਭਿਹਰ੍षਯਨ੍
ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਰਵਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਮਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤਿ ਚ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਕਹੇਗਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਨਿਹਤਂ ਭੀष੍ਮਮਾਚष੍ਟ ਕੌਰਵਃ । ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਦਾऽਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਹ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਸਂਜ੍ਞਾਮੁਪਲਭ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਾਰਿष
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਪਿਆਰੇ।
ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਪਿ ਸ੍ਵਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਰਥੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ਼੍ਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪਾਰਮ੍ਪਰ੍ਯੇਣ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਕਵਚਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਮੀਯੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹਟ ਗਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਬਕਤਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਏ।
ਵ੍ਯੁਪਰਮ੍ਯ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਯੋਧਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਯੁੱਧ ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੱਖਾਂ ਯੋਧੇ ਵੱਡੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਯਾਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੁਰੁ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵੋ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚਾਹਂ ਯੁष੍ਮਾਕਮਮਰੋਪਮਾਃ
''ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ।''
ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਸ ਤਾਨੇਵਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲਮ੍ਬਤਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । `ਪਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਵ ਸੁਤਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ।' ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਲਮ੍ਬਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਪਧਾਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ''ਭਾਰਤ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਕੀਆ ਲਿਆਓ।''
ਤਤੋ ਨृਪਾਃ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤਨੂਨਿ ਚ ਮृਦੂਨਿ ਚ । ਉਪਧਾਨਾਨਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਨੈਚ੍ਛਤ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਕੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਹਨ੍ਨਿਵ ਤਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਨੈਤਾਨਿ ਵੀਰਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ''ਇਹ ਤਕੀਆਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੇਜ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਰਾਜਿਆਂ।''
ਤਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਭ੍ਯਭਾषਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ, ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਧਨਞ੍ਜਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਤਾਤ ਲਮ੍ਬਤੇ। ਦੀਯਤਾਮੁਪਧਾਨਂ ਵੈ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿਹ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਧਨੰਜਯਾ, ਮੇਰੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤਕੀਆ ਦੇ।
ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਬੋਲੀ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰ। ਪ੍ਰੇष੍ਯੋऽਹਂ ਤਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕਿਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਅਜੈਯ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਪਿਤਾਮਾ?
ਤਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਤਾਤ ਲਮ੍ਬਤੇ । `ਦੀਯਤਾਮੁਪਧਾਨਂ ਮੇ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿਹ ਮਨ੍ਯਸੇ' ਉਪਧਾਨਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਪਧੇਹਿ ਮਮਾਰ੍ਜੁਨ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤਕੀਆ ਦੇ।' ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਰਜੁਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਕੀਆ ਰੱਖ।
ਵੀਰਸ਼ਯ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਵੈ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥ ਸਮਰ੍ਥੋ ਵੈ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਵੀਰ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਤਕੀਆ ਦੇ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੇਜ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ। ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸਤ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਫਲ੍ਗੁਨੋऽਪਿ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਪਰਂਜਯਃ
ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਬੁਧੀ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣ ਹਨ। ਫਲਗੁਨ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਗृਹ੍ਯਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਣਃ । ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਰਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰੁਦਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਛਿਰਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੇ ਤੁ ਵਿਦਿਤੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਸਾਚਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਲਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਮਵਾਨ ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੇ, ਇਰਾਦਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਕੀਤਾ।
ਅਤੁष੍ਯਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਉਪਧਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਦਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤਕੀਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਰਤਾਨ੍ਭਾਰਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।