ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਹਰ੍षਯਂਸ਼੍ਚੈਵ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ । ਸ ਸ਼ੇਤੇ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਸ੍ਥੋ ਮੇਦਿਨੀਮਸ੍ਪृਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾ
ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਭੀਸ਼ਮ—ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮੋ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਪਤਿਤਃ ਸਂਛਿਨ੍ਨੋ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਹਾਹੇਤਿ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਭੀਸ਼ਮ, ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ।
ਸੀਮਾਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਪਤਿਤੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸਮਿਤਿਂਜਯੇ । ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਘੇਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਕਵਚਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕੁਰਵਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬਚਾਵੀ ਜੰਗੇ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੋਵੇਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਖਂ ਤਮਃਸਂਵृਤਮਭੂਦਾਸੀਦ੍ਭਾਨੁਰ੍ਗਤਪ੍ਰਭਃ । ਰਰਾਸ ਪृਥਿਵੀ ਚੈਵ ਭੀष੍ਮੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇ ਹਤੇ
ਆਸਮਾਨ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿੱਟ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਉਠੀ ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸਦਾ। ਇਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ਯਾਨਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍
‘ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਯਂ ਪਿਤਰਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਂ ਪੁਰਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਕਾਰ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ।
ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਸ੍ਥਂ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ऋषਯਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਹਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇ ਭੀष੍ਮੇ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹੇ । ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਹਿ ਮਾਰਿष
ਜਦ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਹਤਸ਼੍ਰੀਕਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ । ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਹ੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਧੋਮੁਖਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਉਦਾਸੀ ਛਾ ਗਈ, ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਜਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਾਨ੍
ਪਰ ਪਾਂਡਵ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਤੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਚਾਨਘ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਜੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਅਸੀਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਤਮ੍। ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਮੋਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੁਮੁਲਃ ਕੁਰੂਣਾਮਭਵਤ੍ਤਤਃ । ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨੌ ਚਾਪਿ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸੇਤਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਤੇ ਉਲਝਣ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਭੀष੍ਮੇ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪਿਤਾਮਹੇ । ਹਾਹਾਭੂਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਵਰ੍ਤਤ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਡਿੱਗ ਪਏ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਤਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਤਿਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ। ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਭੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਵੀਰਃ ਸ੍ਵੇਨਾਨੀਕੇਨ ਦਂਸ਼ਿਤਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਭਿਹਰ੍षਯਨ੍
ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਰਵਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਮਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤਿ ਚ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਕਹੇਗਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਨਿਹਤਂ ਭੀष੍ਮਮਾਚष੍ਟ ਕੌਰਵਃ । ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਦਾऽਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਹ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਸਂਜ੍ਞਾਮੁਪਲਭ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਾਰਿष
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਪਿਆਰੇ।
ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਪਿ ਸ੍ਵਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਰਥੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ਼੍ਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪਾਰਮ੍ਪਰ੍ਯੇਣ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਕਵਚਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਮੀਯੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹਟ ਗਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਬਕਤਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਏ।
ਵ੍ਯੁਪਰਮ੍ਯ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਯੋਧਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਯੁੱਧ ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੱਖਾਂ ਯੋਧੇ ਵੱਡੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਯਾਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੁਰੁ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵੋ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚਾਹਂ ਯੁष੍ਮਾਕਮਮਰੋਪਮਾਃ
''ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ।''
ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਸ ਤਾਨੇਵਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲਮ੍ਬਤਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । `ਪਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਵ ਸੁਤਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ।' ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਲਮ੍ਬਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਪਧਾਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ''ਭਾਰਤ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਕੀਆ ਲਿਆਓ।''
ਤਤੋ ਨृਪਾਃ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤਨੂਨਿ ਚ ਮृਦੂਨਿ ਚ । ਉਪਧਾਨਾਨਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਨੈਚ੍ਛਤ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਕੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਹਨ੍ਨਿਵ ਤਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਨੈਤਾਨਿ ਵੀਰਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ''ਇਹ ਤਕੀਆਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੇਜ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਰਾਜਿਆਂ।''
ਤਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਭ੍ਯਭਾषਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ, ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।