ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਚਾਨ੍ਯੇऽਭ੍ਯਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤ ਭੀष੍ਮਂ ਚਾਨ੍ਯੇऽਭ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ऋषਯਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਸੁਰ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ।
ਭਰਤਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਤੇ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸਿਰੇ । ਮਹੋਪਨਿषਦਂ ਚੈਵ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਵਾਂਗ।
ਜਪਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਧੀਮਾਨ੍ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਥਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ, ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਕਥਮਾਸਂਸ੍ਤਦਾ ਯੋਧਾ ਹੀਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਞ੍ਜਯ । ਬਲਿਨਾ ਦੇਵਕਲ੍ਪੇਨ ਕੌਮਾਰਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾ
ਹੇ ਸੰਜਯ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਸੀ?
ਤਦੈਵ ਨਿਹਤਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਰੂਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਯਦਾ ਭੀष੍ਮੋ ਘृਣਿਤ੍ਵਾਦ੍ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਮਮ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਪਿਓ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਮਸਾਰਮਯਂ ਨੂਨਂ ਹृਦਯਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਤਧਾ ਯਨ੍ਨ ਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਸੰਜਯਾ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪੱਕੀ ਚਟਾਨ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਯਦਨ੍ਯਨ੍ਨਿਹਤੇਨਾਜੌ ਭੀष੍ਮੇਣ ਜਯਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਕੁਰੁਸਿਂਹੇਨ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਦ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ?
ਪੁਨਃਪੁਨਰ੍ਨ ਮृष੍ਯਾਮਿ ਹਤਂ ਦੇਵਵ੍ਰਤਂ ਰਣੇ। ਨ ਹਤੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ—ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਜਾਂ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਰੇ ਸੀ।
ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਵਿषਾਦਯਨ੍
ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਹਰ੍षਯਂਸ਼੍ਚੈਵ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ । ਸ ਸ਼ੇਤੇ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਸ੍ਥੋ ਮੇਦਿਨੀਮਸ੍ਪृਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾ
ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਭੀਸ਼ਮ—ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮੋ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਪਤਿਤਃ ਸਂਛਿਨ੍ਨੋ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਹਾਹੇਤਿ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਭੀਸ਼ਮ, ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ।
ਸੀਮਾਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਪਤਿਤੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸਮਿਤਿਂਜਯੇ । ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਘੇਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਕਵਚਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕੁਰਵਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬਚਾਵੀ ਜੰਗੇ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੋਵੇਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਖਂ ਤਮਃਸਂਵृਤਮਭੂਦਾਸੀਦ੍ਭਾਨੁਰ੍ਗਤਪ੍ਰਭਃ । ਰਰਾਸ ਪृਥਿਵੀ ਚੈਵ ਭੀष੍ਮੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇ ਹਤੇ
ਆਸਮਾਨ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿੱਟ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਉਠੀ ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸਦਾ। ਇਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ਯਾਨਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍
‘ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਯਂ ਪਿਤਰਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਂ ਪੁਰਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਕਾਰ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ।
ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਸ੍ਥਂ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ऋषਯਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਹਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇ ਭੀष੍ਮੇ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹੇ । ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਹਿ ਮਾਰਿष
ਜਦ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਹਤਸ਼੍ਰੀਕਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ । ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਹ੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਧੋਮੁਖਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਉਦਾਸੀ ਛਾ ਗਈ, ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਜਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਾਨ੍
ਪਰ ਪਾਂਡਵ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਤੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਚਾਨਘ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਜੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਅਸੀਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਤਮ੍। ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਮੋਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੁਮੁਲਃ ਕੁਰੂਣਾਮਭਵਤ੍ਤਤਃ । ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨੌ ਚਾਪਿ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸੇਤਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਤੇ ਉਲਝਣ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਭੀष੍ਮੇ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪਿਤਾਮਹੇ । ਹਾਹਾਭੂਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਵਰ੍ਤਤ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਡਿੱਗ ਪਏ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਤਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਤਿਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ। ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਭੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਵੀਰਃ ਸ੍ਵੇਨਾਨੀਕੇਨ ਦਂਸ਼ਿਤਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਭਿਹਰ੍षਯਨ੍
ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਰਵਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਮਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤਿ ਚ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਕਹੇਗਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਨਿਹਤਂ ਭੀष੍ਮਮਾਚष੍ਟ ਕੌਰਵਃ । ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਦਾऽਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਹ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਸਂਜ੍ਞਾਮੁਪਲਭ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਾਰਿष
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਪਿਆਰੇ।