ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਸ੍ਯਨ੍ਦਤੇ ਕਿਂ ਨ੍ਵਿਯਂ ਨਾਦ੍ਯ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਅੱਜ ਇਹ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵਹਿ ਰਹੀ, ਆਖਰ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਤਤੋ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਕੁਮਾਰਂ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕਾਰਨ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਖਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਯਥਾ ਦੇਵਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸ਼ਰੈਰਾਚਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਦੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਦਨ੍ਤਿਕੇ। ਅਭਵਦ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟਂ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਸ੍ਤਦਾ। ਨੋਪਲੇਭੇ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਧੀਮਾਨਭਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਯਾਦ ਨਾ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਮਾਯਯਾ। ਸਂਮੋਹ੍ਯ ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਪਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਝਟ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਦ੍ਬੁਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ। ਸਙ੍ਕਮਾਨਃ ਸੁਤਂ ਗਙ੍ਗਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤਿ ਹ
ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਗਙ੍ਗਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣੌ ਤਂ ਕੁਮਾਰਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਨੌਜਵਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਲਙ੍ਕृਤਾਮਾਭਰਣੈਰ੍ਵਿਰਜੋਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੀਮ੍। ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਮਪਿ ਸ ਤਾਂ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਾਤ੍ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ
ਉਹ ਆਪ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮष੍ਟਮਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਮਯ੍ਯਵਿਨ੍ਦਥਾਃ। ਸ ਚਾਯਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਨੁਤ੍ਤਮਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਸ ਅਠਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਜਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਇਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਗृਹਾਣੇਮਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਯਾ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਂ ਸੁਤਮ੍। ਆਦਾਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਯਸ੍ਵੈਨਂ ਗृਹਂ ਵਿਭੋ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਲਿਆ ਹੈ, ਲੈ ਲੋ; ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਓ।
ਵੇਦਾਨਧਿਜਗੇ ਸਾਙ੍ਗਾਨ੍ਵਸਿष੍ਠਾਦੇष ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸੋ ਦੇਵਰਾਜਸਮੋ ਯੁਧਿ
ਇਹ ਵਿਰਲਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਵੇਦਾਂ ਸਮੇਤ ਸਿੱਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਂਮਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਉਸ਼ਾ ਵੇਦ ਯਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਤਦ੍ਵੇਦ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਭਾਰਤ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ਼ਾਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਙ੍ਗਿਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਰਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ। ਯਦ੍ਵੇਦ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਗੀਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇਸ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਹਾਬਾਹੌ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ। ऋषਿਃ ਪਰੈਰਨਾਧृष੍ਯੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿਦਿਆ ਹੈ; ਜਾਮਦਗਨਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੇਦ ਰਾਭਸ਼੍ਚ ਤਦੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਮਹੇष੍ਵਾਸਮਿਮਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਮ੍
ਰਾਭਾ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਰਾਜਾ, ਰਾਜਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ।' ਤਯੈਵਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਯਥਾऽਦਿਤ੍ਯਮਾਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪੌਰਵਸ੍ਤੁ ਪੁਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰਨ੍ਦਰਪੁਰੋਪਮਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਪੁਰਵਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ...
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਮੇਨੇ ਸੋਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਪੌਰਵੇषੁ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥਮਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ। ਫਿਰ, ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਗੁਣਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍। ਪੌਰਵਾਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਂ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਪੌਰਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ।
ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਰਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ ਤਥਾ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਮਮਾਣੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਰ੍षਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਂ ਯਾਤੋ ਯਮੁਨਾਮਭਿਤੋ ਨਦੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਸਾਲ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਮਹੀਪਤਿਰਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਾਜਿਘ੍ਰਦ੍ਗਨ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਵਿਚਚਾਰ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਿਆਨ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ, ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਝੜੀ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਾਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਤਾਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਨ੍ਯਾਮਸਿਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਸਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਖੀ। ਉਸ ਨੇ, ਉਸ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਸਿ ਕਾ ਚਾਸਿ ਕਿਂ ਚ ਭੀਰੁ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਸਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਾਸ਼ਕਨ੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਵਾਹਯੇ ਤਰਿਮ੍
ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੇ ਡਰਪੋਕ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਦਾਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਤੇ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।'
ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਾਸ਼ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਰੂਪਮਾਧੁਰ੍ਯਗਨ੍ਧੈਸ੍ਤਾਂ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮਿੱਠਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਦਾਸ਼ੇਯੀਂ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ। ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਰਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਤਦਾ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਾਸਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ।
ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਂ ਸੋਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍। ਸ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਦਾਸ਼ਰਾਜੋ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੈਵ ਮੇ ਦੇਯਾ ਵਰਾਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਹृਦਿ ਕਾਮਸ੍ਤੁ ਮੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਿਬੋਧ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਹੈ। ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੁਣ।
ਯਦੀਮਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇऽਨਘ। ਸਤ੍ਯਵਾਗਸਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਮਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਤਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਧਰਮਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ।