ਵਜ੍ਰਦਣ੍ਡਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਵਜ੍ਰਵੇਗਦੁਰਾਸਦਾਃ । ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਰੁਜਨ੍ਤਿ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਤੀਰ ਵਜਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਵਜਰ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤੀਵ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਮਦੂਤਾ ਇਵਾਗਤਾਃ । ਗਦਾਪਰਿਘਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ ਹੋਣ; ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਭੁਜਗਾ ਇਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਲੇਲਿਹਾਨਾ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਃ। ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਤੀਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਚੁੰਘਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਇਮੇ ਬਾਣਾ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ । ਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਘਮਾਂ ਸੇਗਵਾ ਇਵ
ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਲੱਕੜ ਚੀਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਪਿ ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਨ੍ਯੇ ਨਰਾਧਿਪਾਃਕ । ਵੀਰਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਮृਤੇ ਜਿष੍ਣੁਂ ਕਪਿਧ੍ਵਜਮ੍
ਸੱਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਮੇਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਜੀਸ਼ਨੁ, ਕਪੀਧਵਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਞ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵੋ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰਪਾਤਯਤ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੀਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਚਰ੍ਮਾਥਾਦਤ੍ਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਖਙ੍ਗਂ ਚਾਨ੍ਯਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੋਰਗ੍ਰੇ ਜਯਾਯ ਵਾ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਡਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਤਧਾ ਚਰ੍ਮ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਾਯਕੈਸ੍ਤਥਾ । ਰਥਾਦਨਵਰੂਢਸ੍ਯ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਡਾਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਅਭਿਦ੍ਰਵਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਮਾ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਭਯਮਣ੍ਵਪਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ: 'ਗੰਗਾ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਅਥ ਤੇ ਤੋਮਰੈਃ ਪ੍ਰਾਸੈਰ੍ਬਾਣੌਘੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪਟ੍ਟਸੈਸ਼੍ਚ ਸੁਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੈਰ੍ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕਟਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਤਮੇਕਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ । ਸਿਂਹਨਾਦਸ੍ਤਤੋ ਘੋਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤੇ ਚੌੜੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਲੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਏ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨੇਦੁਰ੍ਭੀष੍ਮਜਯੈषਿਣਃ। ਤਮੇਕਮਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਸਿਂਹਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਅਾਂ ਤੇ ਉਸ ਇਕੱਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੈਃ ਸਹ। ਦਸ਼ਮੇऽਹਨਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੀष੍ਮਾਰ੍ਜੁਨਸਮਾਗਮੇ
ਉਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਟਕਰਾਅ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਰਾਜਨ।
ਆਸੀਦ੍ਧੋਰ ਇਵਾਵਰ੍ਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੁਦਧੇਰਿਵ । ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਭਵਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਫੌਜਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀਆਂ ਤੇ ਲੜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਅਸੌਮ੍ਯਰੂਪਾ ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਸਮਂ ਚ ਵਿषਮਂ ਚੈਵ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਉਚਾ-ਨੀਵਾਂ ਹੈ।
ਯੋਧਾਨਾਮਯੁਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ ਦਸ਼ਮੇऽਹਨਿ । ਅਤਿष੍ਠਦਾਹਵੇ ਭੀष੍ਮੋ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਮਰ੍ਮਸੁ
ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸੇਨਾਮੁਖੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਮਧ੍ਯੇਨ ਕੁਰੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੁਰੁ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸੁਰਿषੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੀष੍ਮਪਦਾਨੁਗਾਨ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯਾਦ੍ਭੀਤਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਾਤ੍। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਾਮ ਰਣੇ ਤਦਾ
ਅਸੀਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਡਰ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਤ੍ਯਕੇਨ ਚ ਧਨ੍ਵਿਨਾ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸੁਖੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃਕ
ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਨ।
ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਪੁਰੋਗਮੈਃ। ਦ੍ਰੋਣਦ੍ਰੌਣਿਕृਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼ਲਾਦਯਃ। ਤਾਵਕਾਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਞ੍ਜਹੁਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਮਹਾਮृਧੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਡਰੋਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਸ਼ਲਵ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਯੋਧੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ। ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਵੀਰਾਃ ਕਿਤਵਾਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਃਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੋਦੀਚ੍ਯਮਾਲਵਾਃ। ਅਭੀषਾਹਾਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਃ ਸ਼ਿਬਯੋऽਥ ਵਸਾਤਯਃ
ਸੌਵੀਰ, ਕਿਤਵ, ਪੂਰਬੀ, ਪੱਛਮੀ, ਉੱਤਰੀ, ਮਾਲਵ, ਅਭੀਸ਼ਾਹ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਸ਼ਿਬੀ ਤੇ ਵਸਾਤੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ।
ਸਾਲ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਅਮ੍ਬष੍ਠਾਃ ਕੇਕਯੈਃ ਸਹ। ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤੇ ਜਨਪਦਾਃ ਸ਼ਰਾਰ੍ਤਾ ਵ੍ਰਣਪੀਡਿਤਾਃ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਜਹੁਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਸਾਲਵਾ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ, ਅੰਬਸ਼ਠ ਤੇ ਕੇਕੈ — ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਜਨਪਦ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਰੀਟੀ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜਦਿਆਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਮੇਕਂ ਬਹਵਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਪਰਿਕਾਲ੍ਯ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍
ਫਿਰ ਕਈ ਯੋਧੇ ਉਸ ਇਕੱਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਿਪਾਤਯਤ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਮਵਕृਨ੍ਤਤ। ਇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
‘ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ! ਫੜੋ! ਲੜੋ! ਕੱਟੋ!’ — ਰਾਜਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਨ ਤਸ੍ਯਾਸੀਦਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਗਾਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਮਨ੍ਤਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਥਾਂ ਅਣਛੁਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਏਵਂਭੂਤਸ੍ਤਵ ਪਿਤਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼ਕਲੀਕृਤਃ। ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੈਃ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨਾਜੌ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਰਥਾਤ੍
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਫਲਗੁਨ ਵਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਛਿੱਜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੇषੇ ਦਿਨਕਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਹਾਹੇਤਿ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਦਿਨ ਢਲਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ 'ਹਾਏ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਪਤਮਾਨੇ ਰਥਾਦ੍ਭੀष੍ਮੇ ਬਭੂਵ ਸੁਮਹਾਸ੍ਵਨਃ । ਸਂਪਤਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਜਦ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਉਠੀ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।