ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰਘਾਤਯਤ੍ । ਨਿਮੇषਾਰ੍ਧੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਆਤ੍ਤਮਾਤ੍ਤਂ ਮਹਾਰਣੇ
ਪਰ ਕੌਂਤਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਭੱਲਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ, ਉਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮਸ੍ਯ ਧਨੂਂष੍ਯਾਜੌ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਥ। ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਬੀਭਤਸੁ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ।
ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਾਣਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਭਾषਤ
ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਪਚੀਸ ਛੋਟੇ ਤੀਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏष ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ । ਸ਼ਰੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਮੇਵਾਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰਣੇ
ਇਹ ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈष ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਅਪਿ। ਨ ਚਾਪਿ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲਏ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਵੀਰ — ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ — ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ।
ਮਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਜੇਤੁਂ ਕਿਮੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਰਥਾਃ । `ऋਤੇऽਰ੍ਜੁਨਂ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਉਹ ਮੇਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ — ਫਿਰ ਮਾਨਵ ਮਹਾਰਥੀ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤਯੋਃ ਸਂਵਦਤੋਃ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਤਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਰ੍ਦਿਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸੁਪ੍ਰਤੇਜਨਾਃ । ਸੁਮੁਕ੍ਤਾ ਅਵ੍ਯਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਤੀਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਝਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਨਿਕृਨ੍ਤਮਾਨਾ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਦृਢਾਵਰਣਭੇਦਿਨਃ । ਸੁਸਲਾ ਇਵ ਮੇ ਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਨੇਮੇ ਬਾਣਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਚਾਵ ਨੂੰ ਭੇਦਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬਰਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਦਣ੍ਡਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਵਜ੍ਰਵੇਗਦੁਰਾਸਦਾਃ । ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਰੁਜਨ੍ਤਿ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਤੀਰ ਵਜਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਵਜਰ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤੀਵ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਮਦੂਤਾ ਇਵਾਗਤਾਃ । ਗਦਾਪਰਿਘਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ ਹੋਣ; ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਭੁਜਗਾ ਇਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਲੇਲਿਹਾਨਾ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਃ। ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਤੀਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਚੁੰਘਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਇਮੇ ਬਾਣਾ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ । ਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਘਮਾਂ ਸੇਗਵਾ ਇਵ
ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਲੱਕੜ ਚੀਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਪਿ ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਨ੍ਯੇ ਨਰਾਧਿਪਾਃਕ । ਵੀਰਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਮृਤੇ ਜਿष੍ਣੁਂ ਕਪਿਧ੍ਵਜਮ੍
ਸੱਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਮੇਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਜੀਸ਼ਨੁ, ਕਪੀਧਵਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਞ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵੋ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰਪਾਤਯਤ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੀਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਚਰ੍ਮਾਥਾਦਤ੍ਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਖਙ੍ਗਂ ਚਾਨ੍ਯਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੋਰਗ੍ਰੇ ਜਯਾਯ ਵਾ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਡਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਤਧਾ ਚਰ੍ਮ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਾਯਕੈਸ੍ਤਥਾ । ਰਥਾਦਨਵਰੂਢਸ੍ਯ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਡਾਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਅਭਿਦ੍ਰਵਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਮਾ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਭਯਮਣ੍ਵਪਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ: 'ਗੰਗਾ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਅਥ ਤੇ ਤੋਮਰੈਃ ਪ੍ਰਾਸੈਰ੍ਬਾਣੌਘੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪਟ੍ਟਸੈਸ਼੍ਚ ਸੁਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੈਰ੍ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕਟਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਤਮੇਕਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ । ਸਿਂਹਨਾਦਸ੍ਤਤੋ ਘੋਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤੇ ਚੌੜੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਲੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਏ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨੇਦੁਰ੍ਭੀष੍ਮਜਯੈषਿਣਃ। ਤਮੇਕਮਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਸਿਂਹਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਅਾਂ ਤੇ ਉਸ ਇਕੱਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੈਃ ਸਹ। ਦਸ਼ਮੇऽਹਨਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੀष੍ਮਾਰ੍ਜੁਨਸਮਾਗਮੇ
ਉਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਟਕਰਾਅ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਰਾਜਨ।
ਆਸੀਦ੍ਧੋਰ ਇਵਾਵਰ੍ਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੁਦਧੇਰਿਵ । ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਭਵਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਫੌਜਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀਆਂ ਤੇ ਲੜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਅਸੌਮ੍ਯਰੂਪਾ ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਸਮਂ ਚ ਵਿषਮਂ ਚੈਵ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਉਚਾ-ਨੀਵਾਂ ਹੈ।
ਯੋਧਾਨਾਮਯੁਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ ਦਸ਼ਮੇऽਹਨਿ । ਅਤਿष੍ਠਦਾਹਵੇ ਭੀष੍ਮੋ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਮਰ੍ਮਸੁ
ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸੇਨਾਮੁਖੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਮਧ੍ਯੇਨ ਕੁਰੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੁਰੁ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸੁਰਿषੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੀष੍ਮਪਦਾਨੁਗਾਨ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯਾਦ੍ਭੀਤਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਾਤ੍। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਾਮ ਰਣੇ ਤਦਾ
ਅਸੀਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਡਰ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।