ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਰ੍ਵਾਵਰਣਭੇਦਿਭਿਃ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਵਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਨੌ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ—
ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਕਮ੍ਪੇ ਯਥਾऽਚਲਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਧਨੁਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਣ ਤੇ ਪਹਾੜ ਜਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕੰਬਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਭੀ ਕੰਬਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਬੀਭਤਸੁ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਾਣਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਤੈਰੇਨਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਚੀਹ ਛੋਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਤਾਡਯਤ੍ । ਏਵਮਨ੍ਯੈਰਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਮਰਮ-ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਹਾਰਥਃ । ਤੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਭੀष੍ਮੋ ਯੁਧਿ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਪਰ ਮਹਾਰਥੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਤੀਰ ਉਸ ਨੇ ਛੱਡੇ, ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸਮਂ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਰਣੇ ਬਾਣਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਨੇ ਸਮਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਕਰੀ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਹਾਰਥੀ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਨ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਰੁਜਂ ਤਸ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਲਾਸਿਤਾਃ । ਤਤਃ ਕਿਰੀਟੀ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਮਕੁਟਧਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਮਾਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਅਥੈਨਂ ਨਵਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਰਥਿਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਮਕਮ੍ਪਯਤ੍ । ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹੋਰ, ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰਘਾਤਯਤ੍ । ਨਿਮੇषਾਰ੍ਧੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਆਤ੍ਤਮਾਤ੍ਤਂ ਮਹਾਰਣੇ
ਪਰ ਕੌਂਤਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਭੱਲਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ, ਉਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮਸ੍ਯ ਧਨੂਂष੍ਯਾਜੌ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਥ। ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਬੀਭਤਸੁ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ।
ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਾਣਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਭਾषਤ
ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਪਚੀਸ ਛੋਟੇ ਤੀਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏष ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ । ਸ਼ਰੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਮੇਵਾਭ੍ਯਪਤਦ੍ਰਣੇ
ਇਹ ਪਾਰਥ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈष ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਅਪਿ। ਨ ਚਾਪਿ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲਏ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਵੀਰ — ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ — ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ।
ਮਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਜੇਤੁਂ ਕਿਮੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਰਥਾਃ । `ऋਤੇऽਰ੍ਜੁਨਂ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਉਹ ਮੇਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ — ਫਿਰ ਮਾਨਵ ਮਹਾਰਥੀ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤਯੋਃ ਸਂਵਦਤੋਃ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਤਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਰ੍ਦਿਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸੁਪ੍ਰਤੇਜਨਾਃ । ਸੁਮੁਕ੍ਤਾ ਅਵ੍ਯਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਤੀਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਝਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਨਿਕृਨ੍ਤਮਾਨਾ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਦृਢਾਵਰਣਭੇਦਿਨਃ । ਸੁਸਲਾ ਇਵ ਮੇ ਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਨੇਮੇ ਬਾਣਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਚਾਵ ਨੂੰ ਭੇਦਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬਰਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਦਣ੍ਡਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਵਜ੍ਰਵੇਗਦੁਰਾਸਦਾਃ । ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਰੁਜਨ੍ਤਿ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਤੀਰ ਵਜਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਵਜਰ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤੀਵ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਮਦੂਤਾ ਇਵਾਗਤਾਃ । ਗਦਾਪਰਿਘਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ ਹੋਣ; ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਭੁਜਗਾ ਇਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਲੇਲਿਹਾਨਾ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਃ। ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਇਹ ਤੀਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਚੁੰਘਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਇਮੇ ਬਾਣਾ ਨੇਮੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ । ਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਘਮਾਂ ਸੇਗਵਾ ਇਵ
ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਲੱਕੜ ਚੀਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਪਿ ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਨ੍ਯੇ ਨਰਾਧਿਪਾਃਕ । ਵੀਰਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਮृਤੇ ਜਿष੍ਣੁਂ ਕਪਿਧ੍ਵਜਮ੍
ਸੱਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਮੇਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਜੀਸ਼ਨੁ, ਕਪੀਧਵਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਞ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵੋ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰਪਾਤਯਤ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੀਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਚਰ੍ਮਾਥਾਦਤ੍ਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਖਙ੍ਗਂ ਚਾਨ੍ਯਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੋਰਗ੍ਰੇ ਜਯਾਯ ਵਾ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਡਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਤਧਾ ਚਰ੍ਮ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਾਯਕੈਸ੍ਤਥਾ । ਰਥਾਦਨਵਰੂਢਸ੍ਯ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਡਾਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਅਭਿਦ੍ਰਵਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਮਾ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਭਯਮਣ੍ਵਪਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ: 'ਗੰਗਾ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।'