ਸਂਗ੍ਰਮੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਰਿਵ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਰਣੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਮਮਾਣਃ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਲੜਾਈ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਰਿਟਧਾਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ—
ਅਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀषਅਮਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਮਾਹਵੇ। ਸਾਰਥਿਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਂ ਚੈਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ (ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ) ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ; ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰਮ੍। ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿੰਨ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਆਤ੍ਤਮਾਤ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਂਤਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਦ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ, ਅਰਜੁਨ (ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ) ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਰਸਾ ਗਿਰੀਣਾਮਪਿ ਦਾਰਣੀਮ੍
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਐਸੀ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕੀ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਸ਼ਨੀਮਿਵ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਬਰਛੀ ਉੱਡਦੀ ਆਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ।
ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੰਜ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਉਹ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭੀष੍ਮਵਾਹੁਪ੍ਰਵੇਰਿਤਾਮ੍ । ਸਾ ਪਪਾਤ ਤਥਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਰਛੀ ਸੁੱਟੀ ਸੀ; ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਿਰਿਟਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਮੇਘਬृਨ੍ਦਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ । ਛਿਨ੍ਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੀष੍ਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਬੱਦਲ ਢਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਰਣੇ ਵੀਰੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਧਨੁषੈਕੇਨ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਯਦ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਭਵੇਦ੍ਗੋਪ੍ਤਾ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । `ਅਜਯ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ।' ਕਾਰਣਦ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਾਹਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
'ਜੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁष੍ਟੇਨ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਦਾ ਕਾਲੀਮੁਦਵਹਮ੍
'ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅਵਧਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਔਰਤ-ਸਵਭਾਵ ਕਰਕੇ; ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਕਾਲੀ ਤੋਂ—'
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਮਰਣਂ ਦਤ੍ਤਮਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ
'ਇੱਛਾ ਮਰਨ ਦਾ ਵਰ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਵਧਤਾ ਪਾਈ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ऋषਯੋ ਵਸਵਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥਾ ਭੀष੍ਮਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅਣਗਣ ਤਾਕਤ ਦੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵਸੂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਯਤ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਾਤ ਤਦਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਦ੍ਧੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯ
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਵੋ।
ਅਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਪ੍ਰਾਦੁਸਾਸੀਚ੍ਛਿਵੋऽਨਿਲਃ । ਅਨੁਲੋਮਃ ਸੁਗਨ੍ਧੀ ਚ ਪृषਤੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਖਤਮ ਹੋਈਆਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੁਭਾਗੀ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਠੰਡੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਪ੍ਰਣੇਦੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ। ਪਪਾਤ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਮਾਰਿष
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਗਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਨ ਚ ਤਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇषਾਂ ਸਂਵਦਤਾਂ ਗਿਰਃ। ऋਤੇ ਭੀष੍ਮਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮਾਂ ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਤੇਜਸਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮੇਰੇ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸੀ।
ਸਂਭ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਰਥਾਦ੍ਭੀष੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਿਯੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਲਾਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿ।
ਇਤਿ ਦੇਵਗਣਾਨਾਂ ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਬੀਭਤਸੁ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ।
ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਰ੍ਵਾਵਰਣਭੇਦਿਭਿਃ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਵਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਨੌ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ—
ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਕਮ੍ਪੇ ਯਥਾऽਚਲਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਧਨੁਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਣ ਤੇ ਪਹਾੜ ਜਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕੰਬਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਭੀ ਕੰਬਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਬੀਭਤਸੁ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਾਣਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਤੈਰੇਨਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਚੀਹ ਛੋਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਤਾਡਯਤ੍ । ਏਵਮਨ੍ਯੈਰਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਮਰਮ-ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਹਾਰਥਃ । ਤੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਭੀष੍ਮੋ ਯੁਧਿ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਪਰ ਮਹਾਰਥੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਤੀਰ ਉਸ ਨੇ ਛੱਡੇ, ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸਮਂ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਰਣੇ ਬਾਣਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਨੇ ਸਮਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਕਰੀ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਹਾਰਥੀ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਨ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਰੁਜਂ ਤਸ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਲਾਸਿਤਾਃ । ਤਤਃ ਕਿਰੀਟੀ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਮਕੁਟਧਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਮਾਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਅਥੈਨਂ ਨਵਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਰਥਿਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਮਕਮ੍ਪਯਤ੍ । ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹੋਰ, ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।