ਨ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਰੁਜਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਃ। ਤਤਃ ਕਿਰੀਟੀ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਉਹ ਪੰਖੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦਰਦ ਨਾ ਦੇ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਮਾਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁषਸ਼੍ਛੇਦਂ ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਂਰਥੀ ਇਹ ਧਨੁ-ਕੱਟਣ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ।
ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਲਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਯਦਰਥ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸ਼ਲ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਭਗਦੱਤ, ਇਹ ਸਾਰੇ,
ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕਿਰੀਟਿਨਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਮਹਾਂਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਸਧਾਰਨ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਦਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਫਲਗੁਨ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਉਦ੍ਧੂਤਾਨਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਘ੍ਨਤ ਤ੍ਵਰਤ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਧ੍ਵਮਵਕਰ੍ਤਤ
ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ: 'ਮਾਰੋ! ਜਲਦੀ ਕਰੋ! ਫੜੋ! ਵਿੱਧੋ! ਕੱਟੋ!'
ਇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤੁਮੁਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ—
ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਭੀਮਸੇਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ (ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ)—
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁषਦੌ ਚੋਭੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਾਟ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਭਿਮਨ्यु—ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ—
ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਧਾਰਿਣਃ । ਤੇषਾਂ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮ-ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸਂਗ੍ਰਮੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਰਿਵ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਰਣੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਮਮਾਣਃ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਲੜਾਈ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਰਿਟਧਾਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ—
ਅਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀषਅਮਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਮਾਹਵੇ। ਸਾਰਥਿਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਂ ਚੈਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ (ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ) ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ; ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰਮ੍। ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿੰਨ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਆਤ੍ਤਮਾਤ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਂਤਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਦ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ, ਅਰਜੁਨ (ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ) ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਰਸਾ ਗਿਰੀਣਾਮਪਿ ਦਾਰਣੀਮ੍
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਐਸੀ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕੀ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਸ਼ਨੀਮਿਵ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਬਰਛੀ ਉੱਡਦੀ ਆਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ।
ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੰਜ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਉਹ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭੀष੍ਮਵਾਹੁਪ੍ਰਵੇਰਿਤਾਮ੍ । ਸਾ ਪਪਾਤ ਤਥਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਰਛੀ ਸੁੱਟੀ ਸੀ; ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਿਰਿਟਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਮੇਘਬृਨ੍ਦਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ । ਛਿਨ੍ਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੀष੍ਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਬੱਦਲ ਢਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਰਣੇ ਵੀਰੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਧਨੁषੈਕੇਨ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਯਦ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਭਵੇਦ੍ਗੋਪ੍ਤਾ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । `ਅਜਯ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ।' ਕਾਰਣਦ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਾਹਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
'ਜੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁष੍ਟੇਨ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਦਾ ਕਾਲੀਮੁਦਵਹਮ੍
'ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅਵਧਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਔਰਤ-ਸਵਭਾਵ ਕਰਕੇ; ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਕਾਲੀ ਤੋਂ—'
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਮਰਣਂ ਦਤ੍ਤਮਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ
'ਇੱਛਾ ਮਰਨ ਦਾ ਵਰ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਵਧਤਾ ਪਾਈ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ऋषਯੋ ਵਸਵਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥਾ ਭੀष੍ਮਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅਣਗਣ ਤਾਕਤ ਦੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵਸੂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਯਤ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਾਤ ਤਦਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਦ੍ਧੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯ
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਵੋ।
ਅਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਪ੍ਰਾਦੁਸਾਸੀਚ੍ਛਿਵੋऽਨਿਲਃ । ਅਨੁਲੋਮਃ ਸੁਗਨ੍ਧੀ ਚ ਪृषਤੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਖਤਮ ਹੋਈਆਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੁਭਾਗੀ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਠੰਡੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਪ੍ਰਣੇਦੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ। ਪਪਾਤ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਮਾਰਿष
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਗਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਨ ਚ ਤਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇषਾਂ ਸਂਵਦਤਾਂ ਗਿਰਃ। ऋਤੇ ਭੀष੍ਮਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮਾਂ ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਤੇਜਸਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮੇਰੇ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸੀ।
ਸਂਭ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਰਥਾਦ੍ਭੀष੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਿਯੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਲਾਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿ।
ਇਤਿ ਦੇਵਗਣਾਨਾਂ ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ, ਬੀਭਤਸੁ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ।