ਸ਼ਰੈਃ ਕਨਕਪੁਙ੍ਖੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਕਮ੍ਪਨੈਃ । ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੋਮਰਾਂ, ਜੈਵਲਿਨਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣਾਂ, ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਤਾਡਯਨ੍ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸृਞ੍ਜਯਾਃ । ਸ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਤਨੁਤ੍ਰਾਮਾਃ ਪੀਡਿਤੋ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਛੇਦਿਆ ਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਤਦਾ ਭੀष੍ਮੋ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਮਰ੍ਮਸੁ । ਸਂਦੀਪ੍ਤਸ਼ਰਚਾਪਾਗ੍ਨਿਰਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਸृਤਮਾਰੁਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਚੋਟ ਪਈ, ਫਿਰ ਵੀ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੇ ਧਨੁ ਤੇ ਬਾਣ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨੇਮਿਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਸਂਤਾਪੋ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੋਦਯਪਾਵਕਃ । ਚਿਤ੍ਰਚਾਪਮਹਾਜ੍ਵਾਲੋ ਵੀਰਕ੍ਸ਼ਯਮਹੇਨ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਤਪਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਧਨੁ ਵੱਡੀ ਜਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਉਸ ਦੀ ਲੱਕੜ ਸੀ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗਨਿਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਪਰੇषਾਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਨਿਵृਤ੍ਯ ਰਥਸਙ੍ਘਾਨਾਮਨ੍ਤਰੇਣ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਨੇਰਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਨਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤਸ਼੍ਚਰਨ੍ । ਤਤਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਂ ਚ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਮਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਞਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੀਕਿਨੀਮਧ੍ਯਮਾਸਸਾਦ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਤਤਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਭੀਮੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਫਿਰ ਸਾਤਯਕੀ, ਭੀਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਚ ਵਿਰਾਟਂ ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਪਾਰ੍षਤਮ੍ । ਭੀਮਘੋषੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਮਰ੍ਮਾਵਰਣਭੇਦਿਭਿਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ, ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਗਤੀ, ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਲੋਹਾ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
षਡੇਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਾਧੋਤ੍ਤਕੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਤ੍ਸਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਹ ਛੇ ਮਹਾਂਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਂਰਥੀ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਏ।
ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀष੍ਮਮਰ੍ਦਯਾਮਾਸੁਰੋਜਸਾ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਮਹਾਬਾਣਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਸ-ਦਸ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ 'ਤੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਮਹਾਂਰਥੀ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ।
ਨ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਰੁਜਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਃ। ਤਤਃ ਕਿਰੀਟੀ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਉਹ ਪੰਖੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦਰਦ ਨਾ ਦੇ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਮਾਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁषਸ਼੍ਛੇਦਂ ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਂਰਥੀ ਇਹ ਧਨੁ-ਕੱਟਣ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ।
ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸੈਨ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਲਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਯਦਰਥ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸ਼ਲ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਭਗਦੱਤ, ਇਹ ਸਾਰੇ,
ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕਿਰੀਟਿਨਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਮਹਾਂਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਸਧਾਰਨ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਦਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਫਲਗੁਨ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਉਦ੍ਧੂਤਾਨਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਘ੍ਨਤ ਤ੍ਵਰਤ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਧ੍ਵਮਵਕਰ੍ਤਤ
ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ: 'ਮਾਰੋ! ਜਲਦੀ ਕਰੋ! ਫੜੋ! ਵਿੱਧੋ! ਕੱਟੋ!'
ਇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤੁਮੁਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ—
ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਭੀਮਸੇਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ (ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ)—
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁषਦੌ ਚੋਭੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਾਟ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਭਿਮਨ्यु—ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ—
ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਧਾਰਿਣਃ । ਤੇषਾਂ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮ-ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸਂਗ੍ਰਮੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਰਿਵ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਰਣੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਮਮਾਣਃ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਲੜਾਈ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਰਿਟਧਾਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ—
ਅਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀषਅਮਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਮਾਹਵੇ। ਸਾਰਥਿਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਂ ਚੈਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ (ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ) ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ; ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰਮ੍। ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿੰਨ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਆਤ੍ਤਮਾਤ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਂਤਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਦ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ, ਅਰਜੁਨ (ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ) ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਰਸਾ ਗਿਰੀਣਾਮਪਿ ਦਾਰਣੀਮ੍
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਐਸੀ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕੀ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਸ਼ਨੀਮਿਵ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਬਰਛੀ ਉੱਡਦੀ ਆਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ।
ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੰਜ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਉਹ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭੀष੍ਮਵਾਹੁਪ੍ਰਵੇਰਿਤਾਮ੍ । ਸਾ ਪਪਾਤ ਤਥਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਰਛੀ ਸੁੱਟੀ ਸੀ; ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਿਰਿਟਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਮੇਘਬृਨ੍ਦਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ । ਛਿਨ੍ਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੀष੍ਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਬੱਦਲ ਢਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਰਣੇ ਵੀਰੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਧਨੁषੈਕੇਨ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'