ਵਧਃ ਪਸ਼ੁਵਰਾਹਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੌ ਪृਥਿਵੀਪਾਲੇ ਨਾਵਰ੍ਤਤ ਤਥਾ ਨृਪ
ਰਾਜਾ ਸੰਤਨੂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਗਾਂ, ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰਕਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਰ੍ਵਿਨਯਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਸਮਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਮਰਾਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਸੰਤਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਚਕੋਰਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਸ੍ਯਃ ਸਿਂਹਰ੍षਭਗਤਿਰ੍ਯੁਵਾ। ਗੁਣੈਰਨੁਪਮੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਸ੍ਤੈਰਾਭਿਗਾਮਿਕੈਃ। ਗਮ੍ਭੀਰਃ ਸਤ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਕੋਰੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗਾ, ਚਾਲ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਬਲਦ ਵਰਗੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ, ਗੰਭੀਰ, ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ।
ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਮਾਰਭ੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਨ ਚਾਧਰ੍ਮੇਣ ਕੇषਾਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਭਵਦ੍ਵਧਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਤੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਮੌਤ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਅਸੁਖਾਨਾਮਨਾਥਾਨਾਂ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍। ਸ ਏਵ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੂਤਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪਿਤਾ
ਜੋ ਦੁਖੀ, ਅਨਾਥ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਿਤਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਰੁਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸਤਿ। ਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵਾਗਭਵਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬੋਲ ਵਿਚ ਸਚਾਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਨ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਸਂਤਾਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਮੈਥੁਨਮ੍।' ਸ ਸਮਾਃ षੋਡਸ਼ਾष੍ਟੌ ਚ ਚਤਸ੍ਰੋऽष੍ਟੌ ਤਥਾऽਪਰਾਃ। ਰਤਿਮਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਬਭੂਵ ਵਨਗੋਚਰਃ
ਪਸ਼ੂ ਯਜਨ ਲਈ ਬਣੇ, ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਸਿਰਫ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਸੀ; ਉਹ ਸੋਲਾਂ, ਅੱਠ, ਚਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਥਾਰੂਪਸ੍ਤਥਾਚਾਰਸ੍ਤਥਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤੋ ਵਸੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਚਲਣ, ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਗਿਆਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਨਾਮ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਵਾਸੁ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ ਨਿष੍ਣਾਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇष੍ਵਿਤਰੇषੁ ਚ। ਮਹਾਬਲੋ ਮਹਾਸਤ੍ਵੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਕਾਰੀ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ; ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮृਗਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਮਨੁਸਰਨ੍ਨਦੀਮ੍। ਭਾਗੀਰਥੀਮਲ੍ਪਜਲਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਰ੍ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਨृਪਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਸੰਤਨੂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਸ੍ਯਨ੍ਦਤੇ ਕਿਂ ਨ੍ਵਿਯਂ ਨਾਦ੍ਯ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਅੱਜ ਇਹ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵਹਿ ਰਹੀ, ਆਖਰ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਤਤੋ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਕੁਮਾਰਂ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕਾਰਨ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਖਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਯਥਾ ਦੇਵਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸ਼ਰੈਰਾਚਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਦੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਦਨ੍ਤਿਕੇ। ਅਭਵਦ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟਂ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਸ੍ਤਦਾ। ਨੋਪਲੇਭੇ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਧੀਮਾਨਭਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਯਾਦ ਨਾ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਮਾਯਯਾ। ਸਂਮੋਹ੍ਯ ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਪਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਝਟ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਦ੍ਬੁਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ। ਸਙ੍ਕਮਾਨਃ ਸੁਤਂ ਗਙ੍ਗਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤਿ ਹ
ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਗਙ੍ਗਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣੌ ਤਂ ਕੁਮਾਰਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਨੌਜਵਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਲਙ੍ਕृਤਾਮਾਭਰਣੈਰ੍ਵਿਰਜੋਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੀਮ੍। ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਮਪਿ ਸ ਤਾਂ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਾਤ੍ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ
ਉਹ ਆਪ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮष੍ਟਮਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਮਯ੍ਯਵਿਨ੍ਦਥਾਃ। ਸ ਚਾਯਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਨੁਤ੍ਤਮਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਸ ਅਠਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਜਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਇਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਗृਹਾਣੇਮਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਯਾ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਂ ਸੁਤਮ੍। ਆਦਾਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਯਸ੍ਵੈਨਂ ਗृਹਂ ਵਿਭੋ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਲਿਆ ਹੈ, ਲੈ ਲੋ; ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਓ।
ਵੇਦਾਨਧਿਜਗੇ ਸਾਙ੍ਗਾਨ੍ਵਸਿष੍ਠਾਦੇष ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸੋ ਦੇਵਰਾਜਸਮੋ ਯੁਧਿ
ਇਹ ਵਿਰਲਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਵੇਦਾਂ ਸਮੇਤ ਸਿੱਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਂਮਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਉਸ਼ਾ ਵੇਦ ਯਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਤਦ੍ਵੇਦ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਭਾਰਤ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ਼ਾਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਙ੍ਗਿਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਰਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ। ਯਦ੍ਵੇਦ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਗੀਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇਸ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਹਾਬਾਹੌ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ। ऋषਿਃ ਪਰੈਰਨਾਧृष੍ਯੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿਦਿਆ ਹੈ; ਜਾਮਦਗਨਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੇਦ ਰਾਭਸ਼੍ਚ ਤਦੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਮਹੇष੍ਵਾਸਮਿਮਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਮ੍
ਰਾਭਾ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਰਾਜਾ, ਰਾਜਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ।' ਤਯੈਵਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਯਥਾऽਦਿਤ੍ਯਮਾਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪੌਰਵਸ੍ਤੁ ਪੁਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰਨ੍ਦਰਪੁਰੋਪਮਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਪੁਰਵਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ...
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਮੇਨੇ ਸੋਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਪੌਰਵੇषੁ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥਮਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ। ਫਿਰ, ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਗੁਣਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍। ਪੌਰਵਾਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਂ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਪੌਰਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ।