ਸਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਸਮਰੇ ਪਾਣ੍ਡੁਸੇਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਵੈ ਮਞ੍ਜਮਾਨੇਵ ਨੌਰ੍ਜਂਲੇ
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁਲਦੀ ਨੌਕ।
ਯਥਾ ਹਿ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਃ ਕਾਲੋ ਗਵਾਂ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਨ੍ਤਤਿ। ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨਾਂ ਵੈ ਭੀष੍ਮੋ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਨ੍ਤਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਃ ਪਾਤਿਤਾ ਬਹੁਧਾ ਗਜਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅਨੇਕ ਹਾਥੀ ਜੋ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ, ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਮृਦ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਰਯੂਥਪਾਃ । ਇषੁਭਿਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਆਦਮੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਡਿੱਗਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਨਾਰਾਚਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਵਿੱਧੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੇਤੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਘੋਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਗਜਾਃ । ਆਨਦ੍ਧਾਭਰਣੈਃ ਕਾਯੈਰ੍ਨਿਹਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ।
ਛਨ੍ਨਮਾਯੋਧਨਂ ਰੇਜੇ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਣ੍ਡਲੈਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਵੀਰਵਰਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਭੀष੍ਮੇ ਚ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯੇ । ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧਿ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇਪਣ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ, ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੈਨ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ । ਇਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਨਿਧਨਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅੰਤਮ ਟੀਕਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਵਰਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ; ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਅਨੇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ,
ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਕृਤਾਨ੍ਸਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਯ ਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹ ਦੁਖ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਹੋਏ, ਹੇ ਨਰ-ਅਧਿਪਤੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਵਕਾਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍। ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸੇਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਤੇਰੇ ਯੋਧੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਥੀ।
ਅਭਿਦ੍ਰਵਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸੋਮਕਾਃ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ ਸਹ । ਸੇਨਾਪਤਿਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੋਮਕਾਃ ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਸੋਮਕਾ, ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ! ਫੌਜ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਮਕਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯੇ
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਸਮਾਹਤਾਃ । ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਵ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਂਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤਸ੍ਤਾਤ ਪੁਰਾ ਰਾਮੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪਿਓ ਜੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਮਾ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ ਸੀ।
ਸਂਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾऽਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਵੈ ਪਰਾਨੀਕਵਿਨਾਸ਼ਨੀ । ਸ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਧਿष੍ਠਾਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਪਰਬਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ । ਭੀष੍ਮੋ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਘਾਨ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਸੇ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਏਕੋ ਭੀष੍ਮੋ ਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇषੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇषੁ ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਪਰ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੀਸ਼ਮ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਤਸਿਆਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਮਮਿਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਹਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਮਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਦਨ੍ਤਿਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਯਾਨਾਮਯੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਬਲੇਨ ਨ੍ਯਹਨਤ੍ਪਿਤਾ ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਮਹੀਪਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਤਾਨੀਕੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਸ਼ਤਾਨੀਕਂ ਚ ਸਮਰੇ ਹਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਭਲ੍ਲੈਰਪਾਤਯਤ੍। ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਸਮਰੇ ਯੋਧਾ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਯੋਧੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯੇ ਚ ਕੇਚਨ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਮਭਿਯਾਤਾ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਰਾਜਾਨੋ ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਧਨੰਜਯਾ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਕਿਰਨ੍ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰਜਾਲੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਅਤੀਤ੍ਯ ਸੇਨਾਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਮਵਤਸ੍ਥੇ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦਸੋ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਦਸ਼ਮੇऽਹਨਿ। ਸੇਨਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਉਸ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਚੈਨਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਤਪਨ੍ਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਦਿਵਿ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕਦਾ।
ਯਥਾ ਦੈਤ੍ਯਚਮੂਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ । ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਂਸ੍ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ ਸੀ, ਐਸੇ ਹੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤਾ।
ਤਥਾ ਚੈਨਂ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਉਵਾਚ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏष ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸੇਨਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਬਲਾਦੇਨਂ ਵਿਜਯਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਬਲਾਤ੍ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਸ੍ਵੈਨਂ ਯਤ੍ਰੈषਾ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਚਮੂਃ । ਨ ਹਿ ਭੀष੍ਮਸ਼ਰਾਨਨ੍ਯਃ ਸੋਢੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਵਿਭੋ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ। ਕਿਉਂਕਿ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ।