ਰਥਨੇਮਿਨਿਕृਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਗਜੈਸ਼੍ਚੈਵਾਵਪੋਥਿਤੈਃ । ਪਾਦਾਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਾਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਹਯਯੋਧਿਨਃ
ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਾਥੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੋਲੇ ਗਏ; ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭੱਜ ਪਏ।
ਗਜਾਸ਼੍ਚ ਰਥਯੋਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪੇਤੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਰਥਾ ਭੂਮੌ ਭਗ੍ਰਚਕ੍ਰਯੁਗਧ੍ਵਜਾਃ
ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਰਥੀ ਯੋਧੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਥ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਿਖੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਜੋੜ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥੌਘਾਨਾਂ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਮ । ਛਨ੍ਨਮਾਯੋਧਨਂ ਰੇਜੇ ਰਕ੍ਤਾਭ੍ਰਮਿਵ ਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥੀ ਫੌਜ ਦੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਲਾਲ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਕਾਕਾਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵृਕਾ ਗੋਮਾਯੁਭਿਃ ਸਹ । ਪ੍ਰਣੇਰ੍ਦੁਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਸਗਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕੁੱਤੇ, ਕਾਂ, ਗ੍ਰਿਧ, ਭੇਡੀਆ ਅਤੇ ਗਿੱਟ, ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਤ ਖਾਣਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੋਰ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਵਵੁਰ੍ਬਹੁਵਿਧਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਰੁਤਾਃ। ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਭੂਤੇषੁ ਚ ਨਦਤ੍ਸੁ ਚ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵੱਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਦਿਖਾਈ ਅਤੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਚ ਦਾਮਾਨਿ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨਾਃ । ਧੂਯਮਾਨਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਹਸਾ ਮਾਰੁਤੇਰਿਤਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਕੀਮਤੀ ਝੰਡੇ, ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਅਚਾਨਕ ਝਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਧ੍ਵਜਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਦਿਸ਼ੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰਾਤੁਰਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ
ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ; ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸਮਨ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । `ਇषੁਭਿਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ।' ਪੇਤੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹਾਗਜਾਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸੇਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸੈਨਿਕਾਃ ਕਿਂ ਕृਤੇਨ ਵਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੈਨਿਕੋ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ! ਰੁਕਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਸੇਨਾਪਤਿਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੋਮਕਾਃ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਗੋਙ੍ਗੇਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਮਕ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਪਏ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਨ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਰਣੇ ਯਾਨ੍ਤਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਦਂਸ਼ਿਤਃ । ਤਤਃ ਸਮਾਹਰਦ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਵਕੋਪਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ; ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਛੱਡਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਤਾਵਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਅਸਂਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਭੂਯਿष੍ਠਮਨੁਵਰ੍ਤਿषੁ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਵੱਧਤਰ ਲੋਕ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਚ ਹ੍ਯਨੀਕਮਨੀਕੇषੁ ਸਮਸਞ੍ਜਤ ਸਂਕਲੇ । ਰਥਾ ਨ ਰਥਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਦਾਤਾ ਨ ਪਦਾਤਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਗੜਬੜ ਹੋ ਗਈ, ਰਥ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜੇ, ਪੈਦਲ ਜਵਾਨ ਪੈਦਲ ਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜੇ।
ਅਸ਼੍ਵਾ ਨਾਸ਼੍ਵੈਰਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਗਜਾ ਨ ਗਜਯੋਧਿਭਿਃ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਘੋੜੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜੇ, ਹਾਥੀ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜੇ; ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਮਹਾਨ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋ ਰੌਦ੍ਰਃ ਸੇਨਯੋਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਨਰਨਾਗਗਣੇष੍ਵੇਵਂ ਵਿਕੀਰ੍ਣੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੜਬੜ ਹੋ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਆਦਮੀ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇਰ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਜਾਯਤ । ਤਤਃ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਲਯ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ,
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਥਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਭਾਸ੍ਵਰਾਨ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾ ਧ੍ਵਜਿਨੀਂ ਸਮਕਮ੍ਪਯਨ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਵਿਕਰਨ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰੋ।
ਸਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਸਮਰੇ ਪਾਣ੍ਡੁਸੇਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਵੈ ਮਞ੍ਜਮਾਨੇਵ ਨੌਰ੍ਜਂਲੇ
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁਲਦੀ ਨੌਕ।
ਯਥਾ ਹਿ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਃ ਕਾਲੋ ਗਵਾਂ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਨ੍ਤਤਿ। ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨਾਂ ਵੈ ਭੀष੍ਮੋ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਨ੍ਤਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਃ ਪਾਤਿਤਾ ਬਹੁਧਾ ਗਜਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅਨੇਕ ਹਾਥੀ ਜੋ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ, ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਮृਦ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਰਯੂਥਪਾਃ । ਇषੁਭਿਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਆਦਮੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਡਿੱਗਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਨਾਰਾਚਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਵਿੱਧੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੇਤੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਘੋਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਗਜਾਃ । ਆਨਦ੍ਧਾਭਰਣੈਃ ਕਾਯੈਰ੍ਨਿਹਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ।
ਛਨ੍ਨਮਾਯੋਧਨਂ ਰੇਜੇ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਣ੍ਡਲੈਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਵੀਰਵਰਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਭੀष੍ਮੇ ਚ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯੇ । ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧਿ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇਪਣ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ, ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੈਨ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ । ਇਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਨਿਧਨਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅੰਤਮ ਟੀਕਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਵਰਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ; ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਅਨੇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ,
ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਕृਤਾਨ੍ਸਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਯ ਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹ ਦੁਖ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਹੋਏ, ਹੇ ਨਰ-ਅਧਿਪਤੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।