ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸਹਿਤਾ ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਮ੍ । ਸਧ੍ਵਜਾ ਰਥਿਨਃ ਪੇਤੁਰ੍ਹਯਾਰੋਹਾ ਹਯੈਃ ਸਹ
ਕੋਈ ਰਾਜੇ, ਚਾਹੇ ਵਾਨਰ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਰਥ ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਸਗਜਾਸ਼੍ਚ ਗਜਾਰੋਹਾਃ ਕਿਰੀਟਿਸ਼ਰਤਾਡਿਤਾਃ । ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰਾਵृਤਾऽऽਸੀਦ੍ਵਸੁਂਧਰਾ
ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਕਿਰੀਟੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਗਈ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਲਮਦृਸ਼੍ਯਤ । ਅਥ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ—
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਯ ਸੁਬਹੂਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਤੇ ਤੁ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਵ ਸੁਤਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਯੋਮੁਖਾਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਭੇਦ ਗਏ—
ਧਰਣੀਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ । ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤਤੋ ਜਘ੍ਨੇ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਬਿਲ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਥੀਕृਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਆਜਘਾਨ ਭृਸ਼ਂ ਚੈਵ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀਵਿੰਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੀਹ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ—
ਕृਪਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਹੁਭਿਰਾਯਸੈਃ । ਚਕਾਰ ਵਿਰਥਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਲਿਆ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਰਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਲਿਆ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਵੀਵਿੰਸ਼ਤੀ—all ਰਥ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ । ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਭੱਜ ਪਏ। ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ—
ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ । ਤਥੈਵ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ
ਪਾਰਥ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਜਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ । ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਕृਤ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਣ ਉੱਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਾਂ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇਨ ਕੁਰੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਹਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਤਿਮਹਾਭੀਮੇ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰਵਰਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ
ਉਸ ਬੇਹੱਦ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਯੁਧਿ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਨ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਨਿਧਨਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪਰਾਯਣਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤਾਵਕਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਤੇਰੇ ਯੁੱਧ-ਮੱਤ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਕृਤਾਨ੍ਸਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਤੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਕਈ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਏ ਸਨ—
ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। ਤਾਵਕਾਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਗਜਾਸ਼੍ਚ ਰਥਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਰਥਿਭਿਰ੍ਹਤਾਃ । ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾ ਨਾਗੈਰ੍ਹਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਦਾਤਿਭਿਃ
ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਰਥ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰਾ ਚ੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ । ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਵਿਚਕਾਰ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਛਨ੍ਨਮਾਯੋਧਨਂ ਰਾਜਨ੍ਕੁਣ੍ਡਲਾਙ੍ਗਦਧਾਰਿਭਿਃ। ਪਤਿਤੈਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਕੰਡਲ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਰਥਨੇਮਿਨਿਕृਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਗਜੈਸ਼੍ਚੈਵਾਵਪੋਥਿਤੈਃ । ਪਾਦਾਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਾਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਹਯਯੋਧਿਨਃ
ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਾਥੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੋਲੇ ਗਏ; ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭੱਜ ਪਏ।
ਗਜਾਸ਼੍ਚ ਰਥਯੋਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪੇਤੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਰਥਾ ਭੂਮੌ ਭਗ੍ਰਚਕ੍ਰਯੁਗਧ੍ਵਜਾਃ
ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਰਥੀ ਯੋਧੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਥ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਿਖੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਜੋੜ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥੌਘਾਨਾਂ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਮ । ਛਨ੍ਨਮਾਯੋਧਨਂ ਰੇਜੇ ਰਕ੍ਤਾਭ੍ਰਮਿਵ ਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥੀ ਫੌਜ ਦੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਲਾਲ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਕਾਕਾਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵृਕਾ ਗੋਮਾਯੁਭਿਃ ਸਹ । ਪ੍ਰਣੇਰ੍ਦੁਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਸਗਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕੁੱਤੇ, ਕਾਂ, ਗ੍ਰਿਧ, ਭੇਡੀਆ ਅਤੇ ਗਿੱਟ, ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਤ ਖਾਣਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੋਰ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਵਵੁਰ੍ਬਹੁਵਿਧਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਰੁਤਾਃ। ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਭੂਤੇषੁ ਚ ਨਦਤ੍ਸੁ ਚ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵੱਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਦਿਖਾਈ ਅਤੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਚ ਦਾਮਾਨਿ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨਾਃ । ਧੂਯਮਾਨਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਹਸਾ ਮਾਰੁਤੇਰਿਤਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਕੀਮਤੀ ਝੰਡੇ, ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਅਚਾਨਕ ਝਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਧ੍ਵਜਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਦਿਸ਼ੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰਾਤੁਰਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ
ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ; ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸਮਨ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । `ਇषੁਭਿਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ।' ਪੇਤੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹਾਗਜਾਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸੇਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸੈਨਿਕਾਃ ਕਿਂ ਕृਤੇਨ ਵਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੈਨਿਕੋ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ! ਰੁਕਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'