ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾਲਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਾਸਿਤੁਮ੍ । ਕਿਮੁ ਪਾਰ੍ਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਭੂਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
'ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਬਲ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਮਰਣਹਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਣਗੇ?'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਰਵਤ ਮਾ ਯੋਧਾਃ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ । ਅਹਮਦ੍ਯ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤੋ ਯੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਯੋਧਿਓ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫ਼ਲਗੁਨ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਭੱਜੋ ਨਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯਤ੍ਤੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਸੁਧਾਧਿਪੈਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਨ੍ਵਿਨਃ
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੋ;' ਤੇਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਯਤ੍ਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਤੇ ਵਿਦੇਹਾਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਦਾਸੇਰਕਗਣਾਸ਼੍ਚ ਹ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਹ, ਕਲਿੰਗ ਅਤੇ ਦਾਸੇਰਕ ਜਾਤੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਨਿषਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸੌਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਣੇ । ਬਾਹ੍ਲੀਕਾ ਦਰਦਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੋਦੀਚ੍ਯਮਾਲਵਾਃ
ਨਿਸ਼ਾਦ ਅਤੇ ਸੌਵੀਰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਏ, ਨਾਲ ਹੀ ਬਾਹਲੀਕ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਮਾਲਵ ਵੀ।
ਅਭੀषਾਹਾਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਃ ਸ਼ਿਬਯੋऽਥ ਵਸਾਤਯਃ । ਸਾਲ੍ਵਃ ਸ਼ਕਾਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਅਮ੍ਬष੍ਠਾਃ ਕੇਕਯੌਃ ਸਹ
ਅਭੀਸ਼ਾਹ, ਸ਼ੂਰਸੈਨ, ਸ਼ਿਬੀ ਅਤੇ ਵਸਾਤ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਲਵ, ਸ਼ਕ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ, ਅੰਬਸ਼ਠ ਅਤੇ ਕੇਕੈ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਭਿਪੇਤੂ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪਤਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਹਾਨੀਕਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਉਹ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਲਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ—
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਸਂਧਾਯ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਸ ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਦਦਾਹ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਧਨੰਜੈ ਨੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਬੇਹੱਦ ਬਲਵਾਨ ਸੀ।
ਸ਼ਰਪ੍ਰਤਾਪੈਰ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪਤਙ੍ਗਾਨਿਵ ਪਾਵਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸृਜਤੋ ਦृਢਧਨ੍ਵਿਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਪਤੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤੇ ਸ਼ਰਾਰ੍ਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਹਾਧ੍ਵਜਾਃ
ਉਸਦਾ ਗਾਂਡੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਚੌਕ-ਚੌਕ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸਹਿਤਾ ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਮ੍ । ਸਧ੍ਵਜਾ ਰਥਿਨਃ ਪੇਤੁਰ੍ਹਯਾਰੋਹਾ ਹਯੈਃ ਸਹ
ਕੋਈ ਰਾਜੇ, ਚਾਹੇ ਵਾਨਰ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਰਥ ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਸਗਜਾਸ਼੍ਚ ਗਜਾਰੋਹਾਃ ਕਿਰੀਟਿਸ਼ਰਤਾਡਿਤਾਃ । ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰਾਵृਤਾऽऽਸੀਦ੍ਵਸੁਂਧਰਾ
ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਕਿਰੀਟੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਗਈ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਲਮਦृਸ਼੍ਯਤ । ਅਥ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ—
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਯ ਸੁਬਹੂਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਤੇ ਤੁ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਵ ਸੁਤਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਯੋਮੁਖਾਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਭੇਦ ਗਏ—
ਧਰਣੀਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ । ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤਤੋ ਜਘ੍ਨੇ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਬਿਲ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਥੀਕृਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਆਜਘਾਨ ਭृਸ਼ਂ ਚੈਵ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀਵਿੰਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੀਹ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ—
ਕृਪਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਹੁਭਿਰਾਯਸੈਃ । ਚਕਾਰ ਵਿਰਥਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਲਿਆ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਰਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਲਿਆ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਵੀਵਿੰਸ਼ਤੀ—all ਰਥ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ । ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਭੱਜ ਪਏ। ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ—
ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ । ਤਥੈਵ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ
ਪਾਰਥ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਜਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ । ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਕृਤ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਣ ਉੱਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਾਂ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇਨ ਕੁਰੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਹਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਤਿਮਹਾਭੀਮੇ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰਵਰਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ
ਉਸ ਬੇਹੱਦ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਯੁਧਿ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਨ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਨਿਧਨਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪਰਾਯਣਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤਾਵਕਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਤੇਰੇ ਯੁੱਧ-ਮੱਤ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਕृਤਾਨ੍ਸਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਤੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਕਈ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਏ ਸਨ—
ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। ਤਾਵਕਾਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਗਜਾਸ਼੍ਚ ਰਥਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਰਥਿਭਿਰ੍ਹਤਾਃ । ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾ ਨਾਗੈਰ੍ਹਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਦਾਤਿਭਿਃ
ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਰਥ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰਾ ਚ੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ । ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਵਿਚਕਾਰ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਛਨ੍ਨਮਾਯੋਧਨਂ ਰਾਜਨ੍ਕੁਣ੍ਡਲਾਙ੍ਗਦਧਾਰਿਭਿਃ। ਪਤਿਤੈਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਕੰਡਲ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।