ऋਤੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਤਨਯਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਕृष੍ਣਸਾਰਥੇਃ । ਸ ਹਿ ਤਂ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਵਿਜਯੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਫੈਦ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸਦੇ ਰਥੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਕੇਵਲ ਉਸਨੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਜਿੱਤ ਲੈ ਲਈ।
ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਵਿਜਿਤਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਭੀष੍ਮਬਾਹੁਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਸਨੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯੁਧ੍ਯਤ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਯੋਧਯਨ੍ਸਂਵ੍ਯਰਾਜਤ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧੈਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਸ਼ਰੈਰਸ਼ਨਿਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਪਵਿषੋਪਮੈਃ
ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ।
ਨ ਚ ਸ੍ਮ ਤੇ ਰੁਜਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ੍ਮਯ੍ਰਮਾਨਸ੍ਤੁ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਞ੍ਜਗृਹੇ ਤਦਾ
ਪਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ; ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤਾਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਤੀਰ ਸਹਿ ਗਏ।
ਉष੍ਣਾਰ੍ਤੋ ਹਿ ਨਰੋ ਯਦ੍ਵਜ੍ਜਲਧਾਰਾਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਤਿ । ਤਥਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਸ਼ਰਧਾਰਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਘੋਰਮਾਹਵੇ। ਭੀष੍ਮਂ ਦਹਨ੍ਤਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਰੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਵ ਸੁਤਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਮਾਰਿष । ਅਭਿਦ੍ਰਵਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਫ਼ਲਗੁਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ!'
ਭੀष੍ਮੋ ਵਃ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਯਿष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਤਦ੍ਭਯਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਯੁਧ੍ਯਤ
'ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜੋ!'
ਏष ਤਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਾਲਯਨ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵਰ੍ਮ ਚ
'ਇੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਬਚਾਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾਲਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਾਸਿਤੁਮ੍ । ਕਿਮੁ ਪਾਰ੍ਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਭੂਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
'ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਬਲ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਮਰਣਹਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਣਗੇ?'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਰਵਤ ਮਾ ਯੋਧਾਃ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ । ਅਹਮਦ੍ਯ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤੋ ਯੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਯੋਧਿਓ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫ਼ਲਗੁਨ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਭੱਜੋ ਨਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯਤ੍ਤੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਸੁਧਾਧਿਪੈਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਨ੍ਵਿਨਃ
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੋ;' ਤੇਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਯਤ੍ਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਤੇ ਵਿਦੇਹਾਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਦਾਸੇਰਕਗਣਾਸ਼੍ਚ ਹ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਹ, ਕਲਿੰਗ ਅਤੇ ਦਾਸੇਰਕ ਜਾਤੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਨਿषਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸੌਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਣੇ । ਬਾਹ੍ਲੀਕਾ ਦਰਦਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੋਦੀਚ੍ਯਮਾਲਵਾਃ
ਨਿਸ਼ਾਦ ਅਤੇ ਸੌਵੀਰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਏ, ਨਾਲ ਹੀ ਬਾਹਲੀਕ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਮਾਲਵ ਵੀ।
ਅਭੀषਾਹਾਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਃ ਸ਼ਿਬਯੋऽਥ ਵਸਾਤਯਃ । ਸਾਲ੍ਵਃ ਸ਼ਕਾਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਅਮ੍ਬष੍ਠਾਃ ਕੇਕਯੌਃ ਸਹ
ਅਭੀਸ਼ਾਹ, ਸ਼ੂਰਸੈਨ, ਸ਼ਿਬੀ ਅਤੇ ਵਸਾਤ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਲਵ, ਸ਼ਕ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ, ਅੰਬਸ਼ਠ ਅਤੇ ਕੇਕੈ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਭਿਪੇਤੂ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪਤਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਹਾਨੀਕਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਉਹ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਲਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ—
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਸਂਧਾਯ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਸ ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਦਦਾਹ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਧਨੰਜੈ ਨੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਬੇਹੱਦ ਬਲਵਾਨ ਸੀ।
ਸ਼ਰਪ੍ਰਤਾਪੈਰ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪਤਙ੍ਗਾਨਿਵ ਪਾਵਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸृਜਤੋ ਦृਢਧਨ੍ਵਿਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਪਤੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤੇ ਸ਼ਰਾਰ੍ਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਹਾਧ੍ਵਜਾਃ
ਉਸਦਾ ਗਾਂਡੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਚੌਕ-ਚੌਕ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸਹਿਤਾ ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਮ੍ । ਸਧ੍ਵਜਾ ਰਥਿਨਃ ਪੇਤੁਰ੍ਹਯਾਰੋਹਾ ਹਯੈਃ ਸਹ
ਕੋਈ ਰਾਜੇ, ਚਾਹੇ ਵਾਨਰ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਰਥ ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਸਗਜਾਸ਼੍ਚ ਗਜਾਰੋਹਾਃ ਕਿਰੀਟਿਸ਼ਰਤਾਡਿਤਾਃ । ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰਾਵृਤਾऽऽਸੀਦ੍ਵਸੁਂਧਰਾ
ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਕਿਰੀਟੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਗਈ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਲਮਦृਸ਼੍ਯਤ । ਅਥ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ—
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਯ ਸੁਬਹੂਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਤੇ ਤੁ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਵ ਸੁਤਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਯੋਮੁਖਾਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਭੇਦ ਗਏ—
ਧਰਣੀਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ । ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤਤੋ ਜਘ੍ਨੇ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਬਿਲ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਥੀਕृਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਆਜਘਾਨ ਭृਸ਼ਂ ਚੈਵ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀਵਿੰਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੀਹ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ—
ਕृਪਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਹੁਭਿਰਾਯਸੈਃ । ਚਕਾਰ ਵਿਰਥਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਲਿਆ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਰਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਲਿਆ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਵੀਵਿੰਸ਼ਤੀ—all ਰਥ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ । ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਭੱਜ ਪਏ। ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ—
ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ । ਤਥੈਵ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ
ਪਾਰਥ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਜਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।