ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਨਾਗਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਜਤੋਪਮੈਃ । ਵਿਮਲੈਰਾਯਸੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਵਿਧ੍ਯਤ ਮਹਾਰਣੇ
ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੇ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਯਾਹਿਯਾਹੀਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਜਹ੍ਯੇਨਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਜਾ, ਜਾ!' ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਸ੍ਤਤੋ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੂਰ੍ਵਜ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਵਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਰਭਸਂ ਯੁਧਿ । ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਜਨਾਧਿਪ । ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਕਾਲੇ ਦਿਵੀਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਮਾਰੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਇषੁਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਬਹੁਭਿਃ ਸ ਸਮਾਚਿਨੋਤ੍
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਡਰ-ਡੋਲ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਰਥਾਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰਸ਼੍ਚਾਪਾਰ੍ਚਿਰਸ਼ਿਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦੇਨ੍ਧਨਃ । ਸ਼ਰਸਙ੍ਘਮਹਾਜ੍ਵਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਸਮਰੇऽਦਹਤ੍
ਉਸਦਾ ਰਥ ਜੰਗ ਦਾ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਰ-ਭਾਲਾਂ ਉਸ ਅੱਗ ਦਾ ਇੰਧਨ ਬਣ ਗਈਆਂ; ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾऽਗ੍ਨਿਃ ਸੁਮਹਾਨਿਦ੍ਧਃ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਚਰਤਿ ਸਾਨਿਲਃ। ਤਥਾ ਜਜ੍ਵਾਲ ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਦੀਰਯਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਸੋਮਕਾਂਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਜਘ੍ਨੇ ਪਾਰ੍ਥਪਦਾਨੁਗਾਨ੍ । ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸੋਮਕਾਂ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖੈਰਿषੁਭਿਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਨਾਦਯਨ੍ਸ ਦਿਸ਼ੋ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਹਵੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਵਕਰੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਾਤਯਨ੍ਰਥਿਨੋ ਰਾਜਨ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹ ਸਾਦਿਭਿਃ । ਮੁਣ੍ਡਤਾਲਵਨਾਨੀਵ ਚਕਾਰ ਸ ਰਥਵ੍ਰਜਾਨ੍
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਮੁੰਡ ਤੇ ਤਾਲਾ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਗਜਾਨਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ । ਚਕਾਰ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਮਿਵਾਸ਼ਨੇਃ । ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਸੈਨਿਕਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬ ਗਏ, ਰਾਜਾ।
ਅਘੋਮਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਬਾਣਾਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਾਸਞ੍ਜਨ੍ਤ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁਕਦੇ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ । ਵਾਤਾਯਮਾਨਾਨਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਨਤਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।
ਚੇਦਿਕਾਸ਼ਿਕਰੂਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਮਹਾਰਥਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਃ ਕੁਲਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਨੁਤ੍ਯਜਃ
ਚੇਦੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ—
ਅਪਰਾਵਰ੍ਤਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਧ੍ਵਜਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਬਹਾਦਰ, ਡਟੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਪਰਲੋਕਾਯ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਨ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਸੋਮਕਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੌਤ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਮਕਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।
ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਜੀਵਿਤੇ ਸ੍ਮ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਣੇ ਯੋਧਾਨ੍ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਜਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਮਰਨ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਨੀਤਾਨਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਜਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਨਂ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤਿ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਯੋਧੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ऋਤੇ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਂ ਕृष੍ਣਸਾਰਥਿਮ੍ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਚ ਸਮਰੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਮਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਸਿਵਾਏ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਜੋ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍ । ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਪਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਤੁ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਕ੍ਰੋਧਦੀਪ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਨ੍ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਨਾਜਘਾਨ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ ਚ ਤਨ੍ਨਾਵਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਔਰਤ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮਭਾषਤ । ਅਭਿਤ੍ਵਰਸ੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਧੇ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨ੍ਰਥਸਤ੍ਤਮ
ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਰੰਤ ਵਧ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ!'
ਕਿਂ ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਯਾ ਵੀਰ ਜਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਨ ਹ੍ਯਨ੍ਯਮਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਂਚਿਦ੍ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ
'ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਹਿਚਕਿਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਭੀਸ਼ਮ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।'
ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਂ ਯੋਧਯੇਤ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
'ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੱਕਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਿਤਾਮਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।