ਸਾ ਸੇਨਾ ਮਹਤੀ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਾਰਿਤਾ ਯਤ੍ਤਾ ਨ ਚਚਾਲ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍
ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੀ।
ਚੇਕਿਤਾਨ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਵ ਸੁਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਰੂਪਮਵਾਰਯਤ੍
ਚੇਕਿਤਾਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭੀष੍ਮਹੇਤੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ । ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਹਾਦਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੇਕਿਤਾਨਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਥੈਵ ਚੇਕਿਤਾਨੋऽਪਿ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਵਾਰਯਤ੍ । ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਕਿਤਾਨਾ ਨੇ ਵੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਜਦ ਉਹ ਮਿਲੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ । ਵਿਮੁਖੀਕृਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਸੇਨਾਂ ਤਵ ਮਮਰ੍ਦ ਹ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਪਿ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਰ੍ਥਮਵਾਰਯਤ੍। ਕਥਂ ਭੀष੍ਮਂ ਨ ਨੋ ਹਨ੍ਯਾਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ', ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਸਮਰੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾਹਿਨੀ । ਲੋਡ੍ਯਤੇ ਰਥਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਭਾਰਤ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਥ ਵੀਰੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਮਾਦਾਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਬੀਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦ੍ਰਾਵਯਾਣੋ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍ । ਪृਤਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਗਾਹਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਧਨੁ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪੁਤ੍ਰਮਭਾषਤ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਬੀਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਹਿ ਦਿਵਸਸ੍ਤਾਤ ਯਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦਿਨ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪਾਰਥ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕਰੇਗਾ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਹਿ ਮੇ ਬਾਣਾ ਧਨੁਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਤੀਵ ਚ । ਯੋਗਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੂਰਂ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਨਃ
ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਧਨੁ ਹਿਲਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਿ ਘੋਰਾਣਿ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਨੀਚੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਾ ਨਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਚਮੂਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਗਿੱਧ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਥੱਲੇ ਝੁਕ ਕੇ ਲੁਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨष੍ਟਪ੍ਰਭ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਲੋਹਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਰਸਤੇ ਵ੍ਯਥਤੇ ਭੂਮਿਃ ਕਮ੍ਪਤੀਵ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਲਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।
ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਾ ਬਲਾਕਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼ਿਵਾ ਘੋਰਾ ਵੇਦਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਕਾਂ, ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਬਗਲੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਮਾੜੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਪਾਤ ਮਹਤੀ ਚੋਲ੍ਕਾ ਮਧ੍ਯੇਨਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਤ੍। ਸਕਬਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੋ ਭਾਨੁਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗਿਆ; ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਗਦਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਪਰਿਵੇषਸ੍ਤਥਾ ਘੋਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰਯੋਰਭੂਤ੍। ਵੇਦਯਾਨੋ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਾਵਕਰ੍ਤਨਮ੍
ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਡਰਾਉਣਾ ਚੱਕਰ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਡਰ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਕੱਟਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਯਤਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ । ਕਮ੍ਪਨ੍ਤੇ ਚ ਹਸਨ੍ਤੇ ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਚ
ਕੌਰਵ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਰੋਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ । ਅਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਮਾਃ
ਗ੍ਰਹਿ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਚੱਲੇ, ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਅਸੁਭ ਲਕੜੀ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੇ ਚੰਦ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਵਪੂਂषਿ ਚ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਗਤਾਭਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਨ ਚ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤਿ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃਕ
ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ; ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਾਨ੍। ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਚੌਂਕਾਂ 'ਚੋਂ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਪਾਸ੍ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਰਣੇ ਯੋਧਾਨਭ੍ਯੇष੍ਯਤਿ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਹਨ; ਉਹ ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇਗਾ।
ਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰੋਮਕੂਪਾਣਿ ਸੀਦਤੀਵ ਚ ਮੇ ਮਨਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੀष੍ਮਾਰ੍ਜੁਨਸਮਾਗਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨ ਡੁੱਬਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਤਂ ਚੇਹ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍ । ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਯੋਧਨਂ ਗਤਃ
ਜੰਗ 'ਚ ਚਲਾਕ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਰਥ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪੁਰਾ ਭੀष੍ਮੋ ਨਾਹਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਵਿਹਿਤਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਦੈਵਾਚ੍ਚ ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਾਤਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁੜ ਮਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਅਸਂਕਲ੍ਪਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਨ ਚਾਮਙ੍ਗਲਿਕੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਹਰੇਦਾਪਗਾਸੁਤਃ
ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਝੰਡਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅਮੰਗਲ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਏਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸੀਦਤਿ ਮੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਬਹੁਤ ਡੋਲ ਗਈ ਹੈ; ਪਾਰਥ ਜੰਗ 'ਚ ਕੁਰੁ ਵੱਡੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਚ ਕ੍ਰੋਧੋ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਸਂਗਤਃ । ਮਮ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਰਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਸ਼ਿਵਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣਾ — ਇਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹਨ।
ਮਨਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਞ੍ਸ਼ੂਰਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋऽਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਦੂਰਪਾਤੀ ਦृਢੇषੁਸ਼੍ਚ ਨਿਮਿਤ੍ਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਪਾਂਡਵਾ ਦਿਲੋਂ ਪੱਕਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਬਹਾਦਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਡਰਪੋਕ ਨਹੀਂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੀਰਾਂ 'ਚ ਪੱਕਾ, ਤੇ ਸ਼ਕੁਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਜੇਯਃ ਸਮਰੇ ਚਾਪਿ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ । ਬਲਵਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਜਿਤਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਯੁਧਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਜੰਗ 'ਚ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜੇਤ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।