ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਾਰ੍षਤਂ ਤਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਤਂ ਚੈਵ ਪਾਰ੍षਤੋ ਰਾਜਨ੍ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਨੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੇ ਵੀ, ਮਹਾਰਾਜ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਰਜਿਹ੍ਨਗੈਃ । ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਭੀष੍ਮਹੇਤੋਰ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਉੱਡਦੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿੱਧਦੇ ਰਹੇ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਤਿਸ਼ਯੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਰਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਯੋਃ । ਭੀਮਸੇਨਂ ਤਥਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਰਥੋ ਭੀਮਮਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨਾਰਾਚੇਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਉਰਃਸ੍ਥੇਨ ਬਭੌ ਤੇਨ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਃ ਪੁਰਾ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ। ਤੌ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ਕਰ੍ਮਾਰਪਰਿਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਕੰਦ ਦੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਲੋਹਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਤੀਰ—
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਨਰਰ੍षਭੌ । ਭੀਮੋ ਭੀष੍ਮਵਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਐਸੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ; ਭੀਮ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਸੌਮਦੱਤੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਵੱਲ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਜਯੇ ਗृਧ੍ਨੁਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ੍ਤੂ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੇ ਯਤ੍ਤੌ ਯੋਧਯਾਮਾਸਤੂ ਰਣੇ
ਸੌਮਦੱਤੀ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਰੋਕ ਕੇ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤ੍ਤਮ੍। ਭੀष੍ਮਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਪਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਦ੍ਰਕਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਮਾਰਿष
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਦਰਕਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਡਰ ਗਏ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ।
ਸਾ ਸੇਨਾ ਮਹਤੀ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਾਰਿਤਾ ਯਤ੍ਤਾ ਨ ਚਚਾਲ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍
ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੀ।
ਚੇਕਿਤਾਨ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਵ ਸੁਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਰੂਪਮਵਾਰਯਤ੍
ਚੇਕਿਤਾਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭੀष੍ਮਹੇਤੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ । ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਹਾਦਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੇਕਿਤਾਨਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਥੈਵ ਚੇਕਿਤਾਨੋऽਪਿ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਵਾਰਯਤ੍ । ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਕਿਤਾਨਾ ਨੇ ਵੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਜਦ ਉਹ ਮਿਲੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ । ਵਿਮੁਖੀਕृਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਸੇਨਾਂ ਤਵ ਮਮਰ੍ਦ ਹ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਪਿ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਰ੍ਥਮਵਾਰਯਤ੍। ਕਥਂ ਭੀष੍ਮਂ ਨ ਨੋ ਹਨ੍ਯਾਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ', ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਸਮਰੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾਹਿਨੀ । ਲੋਡ੍ਯਤੇ ਰਥਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਭਾਰਤ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਥ ਵੀਰੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਮਾਦਾਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਬੀਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦ੍ਰਾਵਯਾਣੋ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍ । ਪृਤਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਗਾਹਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਧਨੁ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪੁਤ੍ਰਮਭਾषਤ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਬੀਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਹਿ ਦਿਵਸਸ੍ਤਾਤ ਯਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦਿਨ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪਾਰਥ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕਰੇਗਾ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਹਿ ਮੇ ਬਾਣਾ ਧਨੁਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਤੀਵ ਚ । ਯੋਗਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੂਰਂ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਨਃ
ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਧਨੁ ਹਿਲਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਿ ਘੋਰਾਣਿ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਨੀਚੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਾ ਨਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਚਮੂਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਗਿੱਧ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਥੱਲੇ ਝੁਕ ਕੇ ਲੁਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨष੍ਟਪ੍ਰਭ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਲੋਹਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਰਸਤੇ ਵ੍ਯਥਤੇ ਭੂਮਿਃ ਕਮ੍ਪਤੀਵ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਲਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।
ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਾ ਬਲਾਕਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼ਿਵਾ ਘੋਰਾ ਵੇਦਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਕਾਂ, ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਬਗਲੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਮਾੜੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਪਾਤ ਮਹਤੀ ਚੋਲ੍ਕਾ ਮਧ੍ਯੇਨਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਤ੍। ਸਕਬਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੋ ਭਾਨੁਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗਿਆ; ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਗਦਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਪਰਿਵੇषਸ੍ਤਥਾ ਘੋਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰਯੋਰਭੂਤ੍। ਵੇਦਯਾਨੋ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਾਵਕਰ੍ਤਨਮ੍
ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਡਰਾਉਣਾ ਚੱਕਰ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਡਰ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਕੱਟਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਯਤਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ । ਕਮ੍ਪਨ੍ਤੇ ਚ ਹਸਨ੍ਤੇ ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਚ
ਕੌਰਵ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਰੋਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ । ਅਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਮਾਃ
ਗ੍ਰਹਿ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਚੱਲੇ, ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਅਸੁਭ ਲਕੜੀ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੇ ਚੰਦ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਵਪੂਂषਿ ਚ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਗਤਾਭਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਨ ਚ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤਿ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃਕ
ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ; ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ।