ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਚ੍ਛਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਞ੍ਛਾਰਦ੍ਵਤਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰਿਆ; ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥਕਦਾ, ਵਾਰਿਆ।
ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਧੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ।
ਨਕੁਲਂ ਤੁ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਭੀष੍ਮਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਕਰਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਕੁਲੋऽਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਪਰ ਨਕੁਲ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਵਿਕਰਨ ਨੂੰ ਸਤੱਤਰ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਤੌ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਭੀष੍ਮਹੇਤੋਃ ਪਰਂਤਪੌ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨੁਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਗੋष੍ਠੇ ਗੋਵृषਭਾਵਿਵ
ਉਥੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਦੋ ਬਲਦ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਰਣੇ ਯਾਨ੍ਤਂ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਭੀष੍ਯਹੇਤੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਘਟੋਤਕਚ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦੁਰਮੁਖਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਹੈਡਿਮ੍ਬਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਮੁਖਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਮ੍ । ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਹਿਡਿੰਬ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੁਰਮੁਖਾ — ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ — ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸੁਤਂ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸੁਮੁਖੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। षष੍ਟ੍ਯਾ ਵੀਰੋ ਨਦਨ੍ਹृष੍ਟੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਦੁਰਮੁਖਾ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸਠ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤਥਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਜਦੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਹਾਰਦਿਕਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਉਸ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਃ ਪਾਰ੍षਤਂ ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਯਸੈਃ । ਪੁਨਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਨੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੰਜਾਹ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!'
ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਾਰ੍षਤਂ ਤਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਤਂ ਚੈਵ ਪਾਰ੍षਤੋ ਰਾਜਨ੍ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਨੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੇ ਵੀ, ਮਹਾਰਾਜ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਰਜਿਹ੍ਨਗੈਃ । ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਭੀष੍ਮਹੇਤੋਰ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਉੱਡਦੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿੱਧਦੇ ਰਹੇ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਤਿਸ਼ਯੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਰਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਯੋਃ । ਭੀਮਸੇਨਂ ਤਥਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਰਥੋ ਭੀਮਮਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨਾਰਾਚੇਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਉਰਃਸ੍ਥੇਨ ਬਭੌ ਤੇਨ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਃ ਪੁਰਾ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ। ਤੌ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ਕਰ੍ਮਾਰਪਰਿਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਕੰਦ ਦੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਲੋਹਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਤੀਰ—
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਨਰਰ੍षਭੌ । ਭੀਮੋ ਭੀष੍ਮਵਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਐਸੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ; ਭੀਮ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਸੌਮਦੱਤੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਵੱਲ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਜਯੇ ਗृਧ੍ਨੁਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ੍ਤੂ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੇ ਯਤ੍ਤੌ ਯੋਧਯਾਮਾਸਤੂ ਰਣੇ
ਸੌਮਦੱਤੀ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਰੋਕ ਕੇ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤ੍ਤਮ੍। ਭੀष੍ਮਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਪਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਦ੍ਰਕਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਮਾਰਿष
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਦਰਕਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਡਰ ਗਏ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ।
ਸਾ ਸੇਨਾ ਮਹਤੀ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਾਰਿਤਾ ਯਤ੍ਤਾ ਨ ਚਚਾਲ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍
ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੀ।
ਚੇਕਿਤਾਨ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਵ ਸੁਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਰੂਪਮਵਾਰਯਤ੍
ਚੇਕਿਤਾਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭੀष੍ਮਹੇਤੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ । ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਹਾਦਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੇਕਿਤਾਨਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਥੈਵ ਚੇਕਿਤਾਨੋऽਪਿ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਮਵਾਰਯਤ੍ । ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਕਿਤਾਨਾ ਨੇ ਵੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਜਦ ਉਹ ਮਿਲੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ । ਵਿਮੁਖੀਕृਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਸੇਨਾਂ ਤਵ ਮਮਰ੍ਦ ਹ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਪਿ ਪਰਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਰ੍ਥਮਵਾਰਯਤ੍। ਕਥਂ ਭੀष੍ਮਂ ਨ ਨੋ ਹਨ੍ਯਾਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ', ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਸਮਰੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾਹਿਨੀ । ਲੋਡ੍ਯਤੇ ਰਥਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਭਾਰਤ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਥ ਵੀਰੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਮਾਦਾਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਬੀਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦ੍ਰਾਵਯਾਣੋ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍ । ਪृਤਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਗਾਹਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਧਨੁ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪੁਤ੍ਰਮਭਾषਤ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਬੀਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।